Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 8 listopada 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", oddalił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 30 maja 2022 r., znak: SA-02.2.5343.481.2022, orzekającej o wymeldowaniu z pobytu stałego J. B. z budynku przy ul. [...] w K..
Sąd wskazał, że skarżący w istocie nie sformułował uzasadnienia wniosku – nie wykazał, nie uprawdopodobnił ani nawet nie przytoczył twierdzeń wskazujących na przesłanki udzielenia mu ochrony tymczasowej. Nie można przy tym podzielić oceny skarżącego, że wykonanie decyzji spowoduje niecelowość postępowania sądowego. Zdaniem Sądu, nie ma zatem podstaw do uwzględnienia wniosku. Na marginesie warto też dodać, że w razie uruchomienia administracyjnego toku instancji i wydania decyzji merytorycznej przez organ odwoławczy w istocie tylko ta decyzja wchodzi do obrotu prawnego, a nie decyzja organu I instancji. Ochrony tymczasowej w odniesieniu do decyzji organu I instancji w takiej sytuacji właściwie w założeniu nie sposób rozważać. Ewentualnemu wstrzymaniu wykonania mogłaby podlegać tylko decyzja organu odwoławczego. Rozpoznając wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej Sąd nie bada merytorycznie sprawy ani nie ocenia legalności zaskarżonej decyzji. Niepodobna zatem na tym etapie odnosić się do twierdzeń strony skarżącej w tej mierze.
Zażalenie na ww. postanowienie wniósł skarżący, podnosząc zarzut dotyczący naruszenia art. 61 § 3 p.p.s.a. na skutek uznania przez Sąd I instancji, iż nie zachodzą przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, albowiem skarżący nie wykazał przesłanek jej wstrzymania, mimo że oczywistym jest, iż na skutek wykonania decyzji grozi skarżącemu niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w postaci utraty miejsca zameldowania. Zdaniem skarżącego, oczywistym jest, że na skutek wykonania decyzji grozi skarżącemu niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w postaci utraty miejsca zameldowania. Za wiedzę notoryjną uznać należy, iż skutki wykonania zaskarżonej decyzji będą miały dla skarżącego negatywne skutki w postaci znacznej szkody oraz trudnych do odwrócenia skutków wynikających z utraty miejsca zameldowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie podlega uwzględnieniu.
Zgodnie z treścią art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wynika z tego, że przed sądem administracyjnym wymagane jest wykazanie czy może wystąpić niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. To umożliwia sądowi administracyjnemu wstrzymanie wykonania decyzji.
W niniejszej sprawie Sąd I instancji prawidłowo ocenił, że wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania decyzji o wymeldowanie jest ogólnikowy i pozbawiony szerszego uzasadnienia. We wniosku strona skarżąca nie przytoczyła okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Oczywiście zastosowanie przez sąd administracyjny tymczasowej ochrony z uwagi na indywidualny charakter sprawy może wymagać zbadania wniosku o wstrzymanie w całokształcie tej sprawy, ale w odniesieniu do tego czy w sprawie mogą zaistnieć przesłanki, o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. W przedmiotowej sprawie należy mieć na względzie przedmiot decyzji objętej wnioskiem o wstrzymanie wykonania. Otóż co do zasady ewidencja ludności służąca rejestrowaniu pobytu, ma charakter wyłącznie porządkowy, co oznacza, że zameldowanie nie jest związane z rozstrzyganiem uprawnień (praw przedmiotowych i podmiotowych) do lokalu, ani tym samym prawa do przebywania w nim.
Jedynym kryterium rozstrzygającym o wymeldowaniu jest ustalenie przez właściwy organ faktu, czy obywatel polski opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się (art. 35 ustawy o ewidencji ludności). Związane jest to zatem z określonym stanem faktycznym, a nie prawnym.
Należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie dotyczy decyzji o wymeldowaniu, a więc orzeczenia, które stwierdza jedynie pewien stan faktyczny, zatem posiada jedynie charakter ewidencyjny (por. postanowienia NSA: z 22 kwietnia 2015 r., II OZ 307/15; z 5 maja 2015 r., II OZ 374/15; z 21 października 2020 r., II OZ 898/20; z 2 grudnia 2020 r., II OSK 2764/20). Nie ma ona charakteru nieodwracalnego. Ponadto tego rodzaju rozstrzygnięcie nie pozbawia skarżącego ewentualnych praw do lokalu, jeżeli takowe posiada.
Nie stanowi też podstawy dla dokonania odmiennej oceny argumentacja zawarta w zażaleniu, która w dalszym ciągu bazuje na ogólnych twierdzeniach związanych, a opartych na istocie wymeldowania. Niemniej są to normalne skutki wymeldowania, nie mają charakteru nieodwracalnego, jak i trudno uznać, że łączy się z nimi znaczna szkoda. Nie wykazano jaka ewentualnie znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki miałyby zaistnieć w związku z wymeldowaniem skarżącej z pobytu stałego. Samo powołanie się na "oczywistość" i "wiedzę notoryjną" jest niewystarczające do stwierdzenia zaistnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżący nie uprawdopodobnił aby nie miał możliwości zameldowania się w innym miejscu, czasowo lub na stałe.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.