Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 29 października 2007 r., sygn. akt II SA/Kr 826/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił wniosek skarżącego M. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej do tego Sądu decyzji Wojewody M. z dnia [...] w sprawie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z infrastrukturą.
Sąd pierwszej instancji stanął na stanowisku, że wykonanie tej decyzji nie spowoduje zagrożeń, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skarżący nie wskazał żadnych okoliczności, które przemawiałyby za uwzględnieniem wniosku.
Na powyższe postanowienie M. K. złożył zażalenie, podnosząc, że decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana z rażącym naruszeniem prawa, gdyż inwestor nie dysponował decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W tej sytuacji wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji winien być uwzględniony.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Tak sformułowany przepis nie budzi wątpliwości co do tego, że Sąd orzekając w sprawie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, winien wszechstronnie rozważyć i ocenić, czy w konkretnej sprawie zachodzą określone w tym przepisie przesłanki, mając na uwadze interes nie tylko wnioskodawcy, lecz również pozostałych stron postępowania.
W odniesieniu do zarzutów zażalenia, wskazać należy, iż celem instytucji wstrzymania wykonania decyzji jest jedynie tymczasowe ukształtowanie stosunków do czasu rozpoznania skargi przez sąd administracyjny, a nie przesądzanie okoliczności faktycznych i prawnych rozpoznawanej sprawy. Dlatego to skarżący powinien wykazać, iż w związku z wykonaniem zaskarżonego aktu mogą zaistnieć bezpośrednie skutki, o których mowa w art. 61 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Chodzi przy tym o skutki dotykające osoby wnioskującej o wstrzymanie wykonania decyzji, a takie okoliczności nie zostały przez skarżącego podniesione ani w skardze, ani w zażaleniu.
Należy też wskazać, że ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie zawiera regulacji umożliwiającej zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu w zależności od oceny prawdopodobieństwa wadliwości tego aktu, tak jak ma to miejsce w postępowaniu przed organami administracji (por. art. 152 § 1 i art. 159 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego). Stąd też postawiony w zażaleniu zarzut wadliwości zaskarżonej decyzji nie prowadzi do dokonywania przez Sąd ustaleń w tym przedmiocie.
W tej sytuacji należy uznać, iż nie zachodzi obawa wystąpienia bezpośrednich skutków, o których mowa w art. 61 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, co pozwala na stwierdzenie, iż zaskarżone postanowienie Sądu pierwszej instancji jest zasadne.
Z powyższych przyczyn orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.