Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 7 stycznia 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 1997/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji, w sprawie ze skargi [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółki komandytowej z siedzibą w W. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie nakazu doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu poprzedniego poprzez dokonanie demontażu reklamy wielkoformatowej wraz z konstrukcją wsporczą i oświetleniem.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że w piśmie procesowym z dnia 4 grudnia 2013 r. skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...], która utrzymała w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m. st. Warszawy z dnia [...] grudnia 2012 r., [...], nakazującą [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółce komandytowej z siedzibą w W. doprowadzenie obiektu budowlanego do stanu poprzedniego poprzez dokonanie całkowitego demontażu reklamy wielkoformatowej - siatki winylowej wraz z konstrukcją wsporczą i oświetleniem lampami halogenowymi, umieszczonej na zachodniej elewacji budynku mieszalnego wielorodzinnego przy Al. J. w W. W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała, iż nie jest ani właścicielem ani inwestorem urządzenia zamontowanego na elewacji budynku posadowionego w W. przy Al. J., w stosunku do którego wydano nakaz rozbiórki.
W załączeniu przedłożono kopię protokołu przekazania konstrukcji i powierzchni elewacji nieruchomości Al. J. w W. Skarżąca podniosła, iż konieczność wykonania przez nią nakazu orzeczonego zaskarżoną decyzją narazi skarżącą na odpowiedzialność karną z uwagi na naruszenie prawa własności osoby trzeciej. Działanie takie regulowane jest przez przepis art. 284 § 1 Kodeksu karnego, zgodnie z którym przywłaszczenie cudzej rzeczy ruchomej lub prawa majątkowego, jest czynem podlegającym karze. Co więcej, wykonanie zaskarżonej decyzji będzie także stanowiło naruszenie prawa własności oraz posiadania, co będzie skutkowało odpowiedzialnością odszkodowawczą skarżącej wobec obecnego właściciela urządzeń, co do których wydano decyzję o dokonaniu rozbiórki. Pozbawienie posiadania inwestora z pewnością skłoni go do wystąpienia przeciwko skarżącej z roszczeniem odszkodowawczym sięgającym nawet kilkadziesiąt tysięcy złotych, którego skutkiem będzie poniesienie przez skarżącego szkody, o której mowa w treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270), zw. dalej p.p.s.a.
W świetle art. 61 § 1 i § 3 p.p.s.a. i wniosku skarżącej, Sąd Wojewódzki uznał, że wniosek ten zasługuje na uwzględnienie, albowiem wykonanie zaskarżonej decyzji na obecnym etapie postępowania, może spowodować skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Jak wynika bowiem z oświadczenia skarżącej dokonała ona przekazania konstrukcji i powierzchni elewacji nieruchomości Al. J. w W., nie jest więc właścicielem, ani inwestorem przedmiotowego urządzenia (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 czerwca 2013 r., sygn. akt II OSK 1240/13).
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł organ podnosząc naruszenie art. 141 § 1 w zw. z art. 166 p.p.s.a. poprzez zaniechanie wyjaśnienia postawy zastosowania art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz niedostateczne wykazanie podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz naruszenie art. 61 § 4 p.p.s.a. przez podjęcie kolejnego postanowienia w sprawie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji bez uprzedniego uchylenia lub zmiany postanowienia Sądu Wojewódzkiego z dnia 6 listopada 2013 r. o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, co doprowadziło do nieważności postępowania, gdyż w obrocie prawnym funkcjonują dwa sprzeczne orzeczenia odnoszące się do te samej kwestii.
Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozstrzygnięcia, względnie zmianę postanowienia poprzez orzeczenie o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z zasadą wykonalności decyzji ostatecznych, wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji (art. 61 § 1 p.p.s.a.). Jedynie w wyjątkowych sytuacjach, na wyraźny wniosek skarżącego, Sąd może wstrzymać na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. wykonanie zaskarżonej decyzji, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w przypadku wykonania decyzji, która w wyniku późniejszego uwzględnienia skargi zostanie uchylona lub zostanie stwierdzona jej nieważność. Ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, jak wynika to z jego konstrukcji, spoczywa na skarżącym.
Sąd natomiast może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana (postanowienie NSA z dnia 19 sierpnia 2010 r., II OZ 773/10; z dnia 19 lutego 2009 r., sygn. akt I OZ 99/09; z dnia 23 stycznia 2009 r., sygn. akt I OZ 8/09).
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko Sądu Wojewódzkiego co do zasadności wstrzymania na wniosek skarżącej wykonania zaskarżonej decyzji jest słuszne. Sąd ten bez wątpienia przeanalizował przedstawioną w przedmiotowym wniosku sytuację skarżącej i poprawnie uznał, że niewstrzymanie wykonania decyzji może prowadzić do powstania trudnych do odwrócenia skutków wobec przekazania przez skarżącą konstrukcji i powierzchni elewacji nieruchomości Al. J. w W., skarżąca nie jest więc właścicielem, ani inwestorem przedmiotowego urządzenia.
Odnosząc się natomiast do podniesionego w zażaleniu zarzutu naruszenia art. 61 § 4 p.p.s.a. przez podjęcie kolejnego postanowienia w sprawie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji bez uprzedniego uchylenia lub zmiany postanowienia Sądu Wojewódzkiego z dnia 6 listopada 2013 r. wskazać należy, że to postanowienie dotyczy odmowy wstrzymania wykonania decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2013 r. po rozpoznaniu wniosku z dnia 19 sierpnia 2013 r.; natomiast zaskarżone postanowienie zostało wydane po rozpoznaniu nowego wniosku z dnia 4 grudnia 2013 r., w którym skarżąca podnosi nowe okoliczności.
Odnosząc się również do zawartego w zażaleniu wniosku o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego, stwierdzić należy, iż nie może on być uwzględniony przez Naczelny Sąd Administracyjny, albowiem przepisy art. 203 i art. 204 p.p.s.a., które regulują kwestie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, nie mają zastosowania do postępowania toczącego się na skutek wniesienia zażalenia na postanowienie Sądu pierwszej instancji (por. postanowienie NSA z dnia 25 lipca 2005 r. sygn. akt II OSK 552/05 publ. ONSAiWSA 2006, nr 1, poz. 17). Natomiast zauważyć trzeba, iż koszty postępowania zażaleniowego podlegają zaliczeniu do kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, o czym stanowi art. 200 p.p.s.a., a więc winny być rozliczone w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.
Z przedstawionych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.