Uzasadnienie
Zarządzeniem z 7 sierpnia 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 1586/13 (dalej zarządzenie z 7 sierpnia 2014 r.) Przewodnicząca Wydziału VII Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na mocy § 2 ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądem administracyjnym (Dz. U. nr 221, poz. 2193 ze zm., dalej rozporządzenie) wezwała D. W., M. W., J. W. i M. W. (dalej skarżący) do uiszczenia solidarnie 200 zł wpisu sądowego od skargi na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2014 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Trzebnicy z dnia [...] września 2012 r. nr [...], znak: [...].
Skarżący wnieśli zażalenie na powyższe zarządzenie, domagając się jego uchylenia bądź zmiany (k.
17) bowiem w ich ocenie jest ono niesprawiedliwe i zawyżone. Stwierdzili, że Przewodniczący zażądał w niniejszej sprawie opłaty 200 zł a powinien wezwać do uiszczenia kwoty 100 zł. Wskazali, że zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia wpis w sprawach skarg na postanowienia wynosi 100 zł, natomiast Sąd zażądał 200 zł z § 2 ust. 5 rozporządzenia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnia, że rozpoznając zażalenie odnosi się wyłącznie do zaskarżonego zarządzenia. Innymi słowy, Naczelny Sąd Administracyjny bada zgodność z prawem tylko zarządzenia z dnia 07 sierpnia 2014 r. o wezwaniu do uiszczenia solidarnie wpisu sądowego od skargi z dnia 7 lipca 2014 r. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2014 r. znak: [....] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia. Naczelny Sąd Administracyjny w postępowaniu wpadkowym nie może merytorycznie odnieść się do sprawy głównej ani do argumentów podnoszonych w zażaleniu, a nie dotyczących zarządzenia z dnia 07 sierpnia 2014 r.
Zgodnie z art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej P.p.s.a.), sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, by pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania (art. 220 § 1 P.p.s.a.). Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których mimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 P.p.s.a.).
Zarządzenie z dnia 7 sierpnia 2014 r. nie narusza powołanych przepisów. Wobec nie dołączenia przez skarżących do skargi potwierdzenia dokonania wpisu sądowego Przewodnicząca Wydziału VII WSA w Warszawie zarządzeniem z dnia 7 sierpnia 2014 r. wezwała skarżących do solidarnego uiszczenia wpisu. Określając jego wysokość w oparciu o § 2 ust 5 rozporządzenia, który stanowi, że wpis stały w sprawach skarg dotyczących postanowienia lub decyzji wydanych w trybie wznowienia postępowania administracyjnego, stwierdzenia nieważności, uchylenia lub zmiany albo wygaśnięcia aktu, bez względu na przedmiot sprawy, pobiera się w wysokości 200 zł.
W myśl § 2 ust. 1 pkt rozporządzenia wpis stały bez względu na przedmiot zaskarżonego aktu lub czynności w sprawach ze skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym i zabezpieczającym wynosi 100 zł.
Z analizy akt administracyjnych sprawy niewątpliwie wynika, że postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2014 r. znak: [...], utrzymujące w mocy postanowienie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego Nr [...] z dnia [...] marca 2014 r. znak: [...], odmawiające wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Trzebnicy z dnia [...] września 2012 r. nr [...], znak: [...], zostało wydane na skutek wniesienia przez skarżących w dniu [...] października 2012 r. odwołania od postanowienia PINB w Trzebnicy z dnia [...] września 2012 r. przy jednoczesnym złożeniu przez skarżących wniosku o stwierdzenie jego nieważności. Organ badający wniosek o stwierdzenie nieważności mając na uwadze fakt jednoczesnego wniesienia odwołania od postanowienia i wniosku o stwierdzenie nieważności stwierdził, że w takiej sytuacji w pierwszej kolejności należało odmówić wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności przedmiotowego postanowienia bowiem niedopuszczalne jest równoległe prowadzenie postępowania zwykłego wywołanego odwołaniem oraz nadzwyczajnego o stwierdzenie nieważności.
Okoliczność tę organ zakwalifikował jako inną uzasadnioną przyczynę uniemożliwiającą wszczęcie postępowania o stwierdzenie nieważności zgodnie z art. 61a § 1 K.p.a. i wydał postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności. Z uwagi na to, że postanowienie to jest zaskarżalne (art. 61a § 2 K.p.a.) możliwe było poddanie go kontroli instancyjnej a w dalszej kolejności kontroli sądowoadministracyjnej.
Z powyższego wynika, że przedmiotem skargi na postanowienie organu GINB oraz DWINB we Wrocławiu o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Trzebnicy z dnia [...] września 2012 r. nr [...], znak: [...] nie było postanowienie wydane w zwykłym postępowaniu administracyjnym lecz postanowienie będące wynikiem przeprowadzenia postępowania administracyjnego w trybie stwierdzenia nieważności. Zatem prawidłowym było zakwalifikowanie skargi do wpisu sądowego według wysokości wynikającej z § 2 ust. 5 rozporządzenia. Wbrew temu co uważają żalący się § 2 ust. 1 pkt 1 nie mógł mieć zastosowania w niniejszym przypadku bowiem skarżone postanowienie nie dotyczyło postanowienia wydanego w trybie zwykłym.
Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 §1 i 2 oraz art. 198 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzuty skarżących za bezzasadne i orzekł jak w sentencji.