Uzasadnienie
T. W. w dniu 29 września 2014 r. złożyła skargę na postanowienie Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z dnia [...] r., nr [...], w przedmiocie nakazania przedłożenia określonych dokumentów.
W dniu 12 listopada 2014 r. skarżąca złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania przedmiotowego postanowienia, z uwagi na zaskarżenie tego aktu do Sądu.
Postanowieniem z dnia 14 stycznia 2015 r. sygn. akt II SA/Lu 995/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że skarżąca nie wykazała w żaden sposób, że w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki warunkujące wstrzymanie postanowienia, określone przepisem art. 63 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.)- dalej p.p.s.a. Podkreślono, że zaskarżenie do sądu administracyjnego ostatecznego postanowienia, wydanego w postępowaniu administracyjnym, nie stanowi przesłanki wstrzymania jego wykonania z urzędu ani na wniosek.
Sąd pierwszej instancji zwrócił uwagę także na to, że w świetle ustaleń organu nadzoru budowlanego, zawartych w protokole kontroli z dnia 14 listopada 2013 r., wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia doprowadzić może do zagrożenia życia lub zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia bądź środowiska w związku z robotami wykonanymi przy przebudowie instalacji centralnego ogrzewania w kotłowni budynku handlowo- usługowego na działce nr [...] w K., przy ul. P. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł S. W. jako pełnomocnik T. W. W zażaleniu kwestionowano prawidłowość ustaleń dokonanych przez organ nadzoru budowlanego w zaskarżonym postanowieniu oraz protokole kontroli z dnia 14 listopada 2013 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Po przekazaniu sądowi skargi, sąd może jednak na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie(art. 61 § 3 p.p.s.a.).
Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest zamknięty. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa na wnioskodawcy. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Uwzględnienie wniosku strony o wstrzymanie wykonania aktu musi być umotywowane szczególnymi względami, pozwalającymi na odstąpienie od zasady wykonalności ostatecznych decyzji administracyjnych.
Przesłanki w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi akt ten zostanie wzruszony. Niebezpieczeństwo, o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. W szczególności będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Trudne zaś do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie i przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.
Stwierdzić należy, że skarżąca, pomimo ciążącego na niej obowiązku, nie wykazała zaistnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. W zażaleniu strona ograniczyła się do zakwestionowania prawidłowości zaskarżonego postanowienia oraz protokołu kontroli z dnia 14 listopada 2013 r.
W przekonaniu Sądu, argumenty przedstawione przez stronę nie przemawiają za wstrzymaniem wykonania przedmiotowego postanowienia. Skarżąca nie przedstawiła konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonego aktu faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu pierwszej instancji, który prawidłowo wskazał, że na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, Sąd nie ma możliwości dokonania oceny zgodności z prawem tego rozstrzygnięcia oraz innych aktów wydanych w toku postępowania przed organami administracji. Do stwierdzenia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczający sam fakt wskazania przez skarżącą na rażące- jej zdaniem- naruszenie prawa przy wydawaniu zaskarżonego postanowienia oraz protokołu kontroli z dnia 14 listopada 2013 r. Merytoryczne zarzuty dotyczące prawidłowości przeprowadzonego postępowania administracyjnego nie stanowią przesłanki wstrzymania zaskarżonego aktu. Zasadność rozstrzygnięć wydawanych w trakcie postępowania przed organami administracji będzie przedmiotem oceny dopiero w toku rozpoznawania wniesionej skargi.
W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.