Uzasadnienie
II OZ 258 / 11
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 27 stycznia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odmówił K. F.- K. wykładni wyroku tego Sądu z dnia 1 lipca 2010 r., oddalającego skargę K. F.- K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia [...] września 2009 r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy.
W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że w dniu 24 grudnia 2010 r. skarżąca w obszernym piśmie wniosła o "ustanowienie wykładni" tego wyroku poprzez wskazanie jego "podstawy prawnej".
Zdaniem Sądu pierwszej instancji wniosek ten nie zasługiwał na uwzględnienie, bowiem w istocie stanowił on polemikę ze stanowiskiem Sądu orzekającego w sprawie, co nie może być przedmiotem wykładni sądowej dokonywanej w trybie art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.- zwanej dalej p.p.s.a.).
Skarżąca podniosła zarzuty, co do rozstrzygnięcia Sądu oraz zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie, mianowicie:
- - zarówno organy administracji publicznej, jak i Sąd wyszły poza granice wniosku inwestora "ograniczającego się do zakresu robót budowlanych w odniesieniu wyłącznie do kubatury wewnętrznej własnego lokalu handlowego i dokonanie w nim remontu kapitalnego", bowiem nie posiada on "zgody wspólnoty mieszkaniowej na użytkowanie części wspólnej budynku i gruntu", na którym ma być urządzony plac zabaw i parking; zdaniem skarżącej, zarówno Sąd, jak i organy dokonały "nadinterpretacji wniosku" i "przeniosły interes prawny pojedynczego właściciela lokalu w odniesieniu do całego prywatnego budynku, zakupionego na wyłączną własność całej wspólnoty";
- - zakwestionowała zapis w zaskarżonej decyzji: "Decyzja nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich";
- - zarzuciła pominięcie przez organy i Sąd faktu rezygnacji inwestora "z zamierzonego remontu kapitalnego lokalu na cele przedszkola".
Zdaniem Sądu, z uwagi na to, że powyższe zarzuty dotyczą stanowiska Sądu i organu administracyjnego, mogły być one skutecznie podniesione wyłącznie w skardze kasacyjnej, sporządzonej przez profesjonalnego pełnomocnika, natomiast nie mogą być przedmiotem wykładni wyroku Sądu.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła K. F.- K., wnosząc o jego uchylenie w całości "wraz z uzasadnieniem i wskazanie wykładni prawnej do wyroku WSA z dnia 1 lipca 2010 wg jej wniosku". Skarżąca wskazała, że nie było jej intencją kwestionowanie i polemizowanie z treścią wyroku, a jedynie niezrozumienie pod względem prawnym uzasadnienia wyroku.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie jest bezzasadne.
W myśl art. 158 p.p.s.a. Sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga wątpliwości, co do jego treści.
Konieczność dokonania wykładni wyroku zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, mogący budzić wątpliwości, co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu wykonania wyroku (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka- Medek. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2006, str. 345). Powyższe sytuacje nie miały miejsca w okolicznościach niniejszej sprawy i słusznie zostały uznane przez Sąd pierwszej instancji za próbę polemiki z treścią zapadłego wyroku. Treść uzasadnienia wyroku jest jasna i dokładnie wskazuje, jaka argumentacja legła u podstaw oddalenia skargi.
Odnosząc się do twierdzeń zawartych w zażaleniu, wskazać należało, iż skarżącej zostało przyznane prawo pomocy, w tym poprzez ustanowienie w sprawie radcy prawnego. Sam natomiast fakt subiektywnego niezrozumienia przez skarżącą treści uzasadnienia wyroku, nie może zostać usunięty przez dokonanie jego wykładni w sposób zaprezentowany w rozpoznawanym wniosku.
Z przedstawionych wyżej przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., oddalił wniesione zażalenie.