Uzasadnienie
Strona skarżąca na urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy symbol PPF wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego.
Referendarz sądowy stwierdził, że:
Stosownie do art. 246 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a.", przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania zaś w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Ustalenie wystąpienia przesłanek z art. 246 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. wymaga porównania realnych możliwości finansowych strony wnoszącej o przyznanie prawa pomocy z wysokością obciążeń finansowych związanych z postępowaniem.
Koszty sądowe na obecnym etapie niniejszego postępowania sprowadzają się do wpisu sądowego od skargi kasacyjnej wynoszącego 250 złotych (§ 3 w związku z § 2 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2003 r., Nr 221, poz. 2193 ze zm.).
Stawka minimalnego wynagrodzenia radcy prawnego ustanowionego w sprawie niniejszej dla sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej bądź opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosi 180,00 złotych netto (§14 ust. 2 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu – Dz.U. z 2002 r. Nr 163. poz. 1349 ze zm.) – 219,60 złotych brutto (§ 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu w zw. z art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm.).
Na podstawie oświadczenia strony skarżącej referendarz sądowy ustalił, że strona skarżąca przebywa obecnie u rodziny za granicą celem poratowania zdrowia. Strona skarżąca utrzymuje się z emerytury w kwocie [...] złotych brutto – [...] złotych netto. Strona skarżąca jest właścicielem mieszkania o powierzchni [...] m2. Cały dochód strony skarżącej pochłaniają koszty utrzymania mieszkania oraz leczenia.
W ocenie referendarza sądowego strona skarżąca nie wykazała, że nie ma możliwości poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania. O braku możliwości poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania można mówić jedynie w przypadku osób, które nie posiadają żadnych środków finansowych bądź gdy poniesienie przez te osoby każdego jednego z kosztów postępowania w jakiejkolwiek wysokości powoduje uszczerbek w kosztach utrzymania koniecznego. Strona skarżąca ma stałe źródło dochodu oraz posiada zaspokojone potrzeby mieszkaniowe. Ponadto w toku postępowania uiszczała koszty sądowe, co dowodzi, że nie można przyjąć aby ponoszenie każdego jednego z kosztów postępowania powodowało uszczerbek w kosztach utrzymania koniecznego. To pokazuje, że strona skarżąca ma możliwość częściowego ponoszenia kosztów postępowania.
Brak podstaw do uwzględnienia wniosku strony skarżącej w całości nie stoi na przeszkodzie rozważenia możliwości jego częściowego uwzględnienia.
Wysokość dochodu strony skarżącej przy uwzględnieniu tego, że ponosić ona z niego musi koszty utrzymania domu, swojego wyżywienia i leczenia porównana do wysokości kosztu ustanowienia radcy prawnego i wysokości wpisu sądowego od skargi kasacyjnej wskazuje, iż strona skarżąca ma realną możliwość uiszczenia wpisu sądowego od skargi kasacyjnej bez uszczerbku dla swoich kosztów utrzymania. Poniesienie zaś przez nią równocześnie minimalnego kosztu ustanowienia radcy prawnego skutkować będzie natomiast uszczerbkiem w kosztach utrzymania koniecznego.
Wobec powyższego, działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. i art. 246 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. należało orzec jak na wstępie.