Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 16 grudnia 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 713/14, w sprawie ze skargi T.S. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2014 r. w przedmiocie nakazu rozbiórki, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił zażalenie skarżącego na własne postanowienie z dnia 28 października 2014r. odrzucające skargę kasacyjną.
W uzasadnieniu Sąd wskazał na przepisy art. 194 § 4 oraz art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", a następnie wyjaśnił, że wniesione przez skarżącego sporządzone osobiście zażalenie na postanowienie Sądu z dnia 28 października 2014 r. obarczone jest nieusuwalnym brakiem, bowiem wbrew wymogowi ustawy nie zostało ono sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego. Dlatego na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. Sąd odrzucił zażalenie skarżącego na postanowienie z dnia 28 października 2014 r. odrzucające skargę kasacyjną.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący domagając się jego uchylenia.
W uzasadnieniu skarżący podniósł, że nie stać go na opłacenie kosztów pomocy prawnej adwokata lub radcy prawnego związanej ze sporządzeniem skargi kasacyjnej czy zażalenia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Przepis art. 194 § 4 P.p.s.a. stanowi, że zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego. Przepis art. 175 § 2 i 3 stosuje się odpowiednio. Niezachowanie przymusu adwokacko-radcowskiego w odniesieniu do zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej, czyni wniesienie takiego zażalenia niedopuszczalnym z innych przyczyn w rozumieniu art. 178 P.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a.
I z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Postanowieniem z dnia 28 października 2014 r. Sąd pierwszej instancji odrzucił skargę kasacyjną skarżącego od postanowienia z dnia 3 września 2014 r. odrzucającego skargę.
Na to postanowienie odrzucające skargę kasacyjną skarżący wniósł zażalenie.
Zażalenie to zostało przez Sąd odrzucone zaskarżonym w tej sprawie postanowieniem z dnia 16 grudnia 2014 r., z uwagi na to, że – wbrew wymogowi sporządzenia tego zażalenia przed adwokata lub radcę prawnego wypływającego z art. 194 § 4 P.p.s.a. – skarżący sporządził je osobiście, co czyni wniesienie takiego zażalenia niedopuszczalnym. Dlatego za prawidłowe należy uznać działanie Sądu pierwszej instancji w tym zakresie.
Odnosząc się zaś do argumentacji zażalenia podnieść należy, że brak środków finansowych na opłacenie pomocy prawnej udzielonej przez profesjonalnego pełnomocnika nie znosi konieczności sporządzenia danego pisma przez adwokata lub radcę prawnego, w sytuacji gdy tak stanowi przepis prawa. Kwestia ta jest natomiast oceniana przez sąd w sytuacji złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy. W tym miejscu wskazać należy, że prawo pomocy w zakresie całkowitym zostało skarżącemu przyznane na mocy postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 stycznia 2015 r., II OZ 20/15.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.