Uzasadnienie
Pismem z dnia 24 maja 2016 r. D. R., pełnomocnik inicjatora referendum – wniósł w imieniu swoim własnym oraz skarżących A. R., S. P., Z. O., M. M. A. M., B. T., D. L., B. K., M. S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na postanowienie Komisarza Wyborczego w Katowicach z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie referendum lokalnego.
W związku z tym, że D. R. jako pełnomocnik inicjatora referendum, nie był uprawniony do wniesienia skargi do Sądu, skarżący zarządzeniem z dnia 6 czerwca 2016 r. zostali wezwani do usunięcia braków formalnych skargi poprzez jej podpisanie w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Zostali pouczeni, że brak powyższy może zostać uzupełniony poprzez nadesłanie dodatkowego egzemplarza skargi opatrzonego własnoręcznym podpisem albo podpisanie skargi w siedzibie Sądu. Wezwanie zostało doręczone M. M. w dniu 20 czerwca 2016 r. W zakreślonym terminie, który upłynął w dniu 27 czerwca 2016 r. skarżąca nie nadesłała podpisanej skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 10 stycznia 2017 r. na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), - dalej p.p.s.a. odrzucił skargę M. M. wskazując, że nadesłała skargę, która nie została podpisana. Pomimo prawidłowego doręczenia jej wezwania do podpisania skargi brak ten nie został uzupełniony w wyznaczonym terminie, który upłynął w dniu 27 czerwca 2016 r.
Dariusz Ronin działając w imieniu własnym oraz A. R., S. P., Z. O., A. M., B. T., D. L., B. K., M. S. wniósł zażalenie na postanowienie WSA w Gliwicach z dnia 10 stycznia 2017 r. zarzucając mu naruszenie:
- 1. art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż prawidłowe wniesienie skargi wymaga łącznego podpisania skargi przez skarżącego i pełnomocnika skarżącego, a złożenie podpisu wyłącznie przez pełnomocnika skarżącego stanowi brak formalny skargi co miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie skargi, gdyż na tej podstawie Sąd przyjął istnienie braku formalnego skargi;
- 2. art. 49 § 1 pkt 4 p.p.s.a. poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż wezwanie Sądu oparte na tej regulacji może dotyczyć nieistniejących braków formalnych czyli istotne ma być samo wezwanie a nie jego merytoryczna zasadność co miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie bowiem Sąd uznał brak uzupełnienia skargi o dodatkowy podpis jako kwalifikowane nieusunięcie braków formalnych skargi w trybie art. 49 § 1 pkt 4 p.p.s.a.;
- 3. art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na zastosowaniu tej regulacji w odniesieniu do skargi prawidłowo wniesionej;
- 4. art. 190 zdanie pierwsze w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. poprzez niezastosowanie tych regulacji i wydanie rozstrzygnięcia sprzecznego ze stanowiskiem NSA wyrażonym w uzasadnieniu postanowienia a dnia 4 listopada 2016 r. sygn. akt II OZ 1251/16;
- 5. art. 26 ust. 2 ustawy o referendum lokalnym poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na niezastosowaniu tej regulacji i tym samym dopuszczenie się przez Sąd zwłoki w rozpoznaniu niniejszej sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy podkreślić, iż Sąd odrzucił skargę M. M., która pismem z dnia 5 sierpnia 2016 r. skutecznie cofnęła pełnomocnictwo udzielone D. R. do występowania w jej imieniu. Natomiast przedmiotowe zażalenie na postanowienie z dnia 10 stycznia 2017 r. wniósł D. R. w imieniu własnym oraz jako pełnomocnik A. R., S. P., Z. O., A. M., B. T., D. L., B. K., M. S. Dodatkowo M. M. nie zaskarżyła postanowienia o odrzuceniu jej skargi.
Dlatego też należy uznać, iż strony wnoszące zażalenie nie posiadają interesu prawnego w zaskarżeniu postanowienia o odrzuceniu skargi, które ich nie dotyczyło.
Na marginesie należy wskazać, iż M. M. w pismach z dnia 5 sierpnia 2016 r. oraz 3 grudnia 2016 r. poinformowała Sąd, że cofa pełnomocnictwo udzielone D. R.oraz cofa skargę na postanowienie Komisarza Wyborczego w Katowicach z dnia [...] maja 2016 r. Dlatego też, Sąd powinien umorzyć postępowanie sądowe wszczęte ze skargi M. M., a nie ją odrzucić.
Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.