Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 8 grudnia 2015 r., sygn. akt IV SA/Po 780/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej WSA) w Poznaniu w sprawie ze skargi S.T. na postanowienie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej WWINB) z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie opłaty legalizacyjnej, sprostował pkt 2 sentencji wyroku WSA w Poznaniu z dnia 2 grudnia 2015 r. sygn. akt IV SA/Po 780/15 w ten sposób, że zwrot "zasądza od organu Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego S.T. kwotę 2257 zł (dwa tysiące dwieście pięćdziesiąt siedem) tytułem zwrotu kosztów sądowych" zastąpił zwrotem "zasądza od organu Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego S.T. kwotę 1507 zł (tysiąc pięćset siedem) tytułem zwrotu kosztów sądowych".
W uzasadnieniu postanowienia sąd I instancji wskazał, że WSA w Poznaniu w dniu 2 grudnia 2015 r. wydał wyrok w sprawie ze skargi S.T. na postanowienie WWINB z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie opłaty legalizacyjnej, w którym uchylił zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej PINB) w Śremie z dnia [...] maja 2015 r. nr [...]. W pkt 2 sentencji wyroku zawarto postanowienie w zakresie kosztów sądowych o treści "zasądza od organu Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego S.T. kwotę 2257 zł (dwa tysiące dwieście pięćdziesiąt siedem) tytułem zwrotu kosztów sądowych".
Podniesiono, że skarżący wraz ze skargą tytułem wpisu sądowego wpłacił 500 zł (k. 16 akt). Mając na uwadze treść § 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczególnych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193, dalej rozporządzenie w sprawie wpisu) zarządzeniem z dnia 30 września 2015 r. sąd wojewódzki wezwał skarżącego do uiszczenia uzupełniającego wpisu sądowego w kwocie 750 zł. W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący w zakreślonym terminie wpłacił kwotę 1500 zł.
Wskazując na powyższe sąd I instancji stwierdził, że uwzględniając wysokość należnego w sprawie wpisu wynoszącego łącznie 1250 zł oraz kosztów zastępstwa procesowego w kwocie 240 zł oraz opłaty skarbowej w wysokości 17 zł od udzielonego pełnomocnictwa, na zasadzie art. 200 i art. 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 461) zasądzona od organu na rzecz skarżącego kwota tytułem zwrotu kosztów sądowych winna wynosić 1507 zł. Ta okoliczność uznana została za błąd rachunkowy wymagający sprostowania.
Zażaleniem organ zaskarżył "wyrok WSA w Poznaniu z dnia 2 grudnia 2015 r. w części pkt 2. sprostowanego postanowieniem tegoż sądu z dnia 8 grudnia 2015 r.".
Organ "punktowi 2 przedmiotowemu wyroku" zarzucił:
- - naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- 1. ustalenie wysokości zasądzonych kosztów postępowania od organu na rzecz strony poprzez niezastosowanie § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie wpisu w zw. z art. 200 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, mimo że Sąd uchylił postanowienie WWINB z dnia [...] sierpnia 2015 r. i poprzedzające je postanowienie PINB w Śremie z dnia [...] maja 2015 r. w sprawie opłaty legalizacyjnej,
- 2. błędne zastosowanie w postanowieniu sądu I instancji z dnia 2 grudnia 2015 r. przepisu § 1 pkt 4 rozporządzenia w sprawie wpisu,
- 3. art. 141 § 4 Praw ao postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez nie zawarcie w uzasadnieniu wyroku podstawy prawnej rozstrzygnięcia w sprawie kosztów postępowania.
Wskazując na powyższe zarzuty wnosi o zastosowanie przepisu § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie wpisu przy ustalaniu przez sąd kwoty zwrotu kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy podnieść, że od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały (art. 230 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2016, poz. 718 ze zm., dalej Ppsa). Zgodnie z art. 231 Ppsa w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne pobiera się wpis stosunkowy, zaś w innych sprawach pobiera się wpis stały. W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie WWINB z dnia [...] sierpnia 2015r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie PINB w Śremie z dnia [...] maja 2015 r. w sprawie opłaty legalizacyjnej. Oznacza to, że przedmiotem zaskarżenia w tej sprawie jest należność pieniężna. Zaznaczyć należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, że wpis należny od skargi na postanowienie ustalające opłatę legalizacyjną jest wpisem stosunkowym (postanowienia NSA: z dn. 30 sierpnia 2013 r., sygn. akt II OZ 678/13; z dn. 4 grudnia 2012 r., sygn. akt II OZ 1068/12; z dn. 18 grudnia 2009 r., sygn. akt II OZ 1135/09).
Nie jest zatem trafny zarzut niezastosowania przepisu § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie wpisu i powiązany z nim zarzut błędnego zastosowania § 1 pkt 4 tego rozporządzenia, a do tego zmierza w istocie żalący się organ. Pobranie wpisu stałego od postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym byłoby zasadne, gdyby nie dotyczyło "należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem" (§ 1 rozporządzenia ab initio). Niewątpliwie postanowienie WWINB dotyczyło należności pieniężnej, skoro rozstrzygnięto nim sprawę co do istoty, nakładając na skarżącego obowiązek uiszczenia należności pieniężnej. Oznacza to, że wpis należny od skargi na postanowienie ustalające opłatę legalizacyjną jest wpisem stosunkowym, o którym mowa w przepisie § 1 pkt 4 rozporządzenia i z tych powodów nie można zgodzić się z żalącym organem.
Bezprzedmiotowe jest w niniejszym postępowaniu zażaleniowym podnoszenie zarzutu naruszenia art. 141 § 4 Ppsa wobec uzasadnienia wyroku WSA w Poznaniu z dnia 2 grudnia 2015 r., skoro wniesione środek odwoławczy odnosi się do postanowienia w przedmiocie sprostowania. Skoro WWINB jednocześnie zakwestionował powyższy wyrok (co Sądowi wiadomo z urzędu) wnosząc skargę kasacyjną, to zarzuty odnośnie wyroku mogą być przedmiotem rozpoznania wyłącznie w postępowaniu ze skargi kasacyjnej.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 Ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.