Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 26 czerwca 2014 r., sygn. akt II SAB/Wr 22/14 po rozpoznaniu sprawy ze skargi D. W. i M. W. na bezczynność Burmistrza Gminy T. w przedmiocie sprawdzenia szczelności szamba stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa i umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania organu do wydania decyzji oraz zasądził od organu na rzecz skarżących zwrot kosztów postępowania.
Postanowieniem z dnia 2 września 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę kasacyjną D. i M. W. od ww. wyroku Sądu z uwagi na sporządzenie jej osobiście przez skarżących zamiast przez profesjonalny podmiot wymieniony w art. 175 § 1-3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm. - zwanej dalej jako "P.p.s.a.").
Pismem z dnia 7 października 2014 r. (data wpływu do Sądu) sporządzonym i podpisanym osobiście przez skarżących złożyli oni zażalenie m.in. na ww. postanowienie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 3 grudnia 2014 r. odrzucił zażalenie D. i M. W. od postanowienia Sądu z dnia 2 września 2014 r. odrzucającego skargę kasacyjną z uwagi na sporządzenie go osobiście przez skarżących, a zatem z naruszeniem art. 194 § 4 P.p.s.a. (k.175-176 akt sądowych).
Zażalenie na powyższe postanowienie złożyli D. i M. W. (k. 202-204 akt sądowych).
Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, zarządzeniem z dnia 30 stycznia 2015 r., sygn. akt II SAB/Wr 22/14, wezwał D. W. i M. W. do uiszczenia solidarnie wpisu sądowego od zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 3 grudnia 2014 r., w kwocie 100 zł, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia zażalenia (k. 209 akt sądowych).
Zażalenie na powyższe zarządzenie wnieśli D. W. i M. W. (k. 224 akt sądowych).
Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 2 kwietnia 2015 r., sygn. akt II OZ 226/15 oddalił zażalenie skarżących na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 30 stycznia 2015 r. uznając je za prawidłowe (k. 228-229 akt sądowych).
Wezwaniami z dnia 30 kwietnia 2015 r. skarżący wezwani zostali do wykonania prawomocnego zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 30 stycznia 2015 r., tj. do uiszczenia solidarnie wpisu sądowego od zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 3 grudnia 2014 r., w kwocie 100 zł, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia zażalenia (k. 237-238 akt sądowych).
Pismem z dnia 2 czerwca 2015 r. skarżący wystąpili po raz kolejny o zwolnienie ich z opłat sądowych (k. 250-251 akt sądowych).
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zarządzeniem z dnia 14 grudnia 2015 r. pozostawił wniosek D. W. i M. W. o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania (k. 280-281 akt sądowych).
Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu zażalenia skarżących na zarządzenie Sądu z dnia 14 grudnia 2015 r., postanowieniem z dnia 10 lutego 2016 r., sygn. akt II OZ 128/16 uchylił zaskarżone zarządzenie w zakresie pozostawienia wniosku D. W. o prawo pomocy bez rozpoznania i przekazał sprawę w tym zakresie do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu, a w pozostałym zakresie oddalił zażalenie (k. 292-294 akt sądowych).
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu rozpoznając ponownie wniosek D. W. o przyznanie prawa pomocy, postanowieniem z dnia 2 marca 2016 r. odmówił skarżącej przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym (k. 301-307 akt sądowych).
Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 21 kwietnia 2016 r., sygn. akt II OZ 386/16 oddalił zażalenie D. W. na ww. postanowienie z dnia 2 marca 2016 r. (k. 319-321 akt sądowych).
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 16 maja 2016 r., sygn. akt II SAB/Wr 22/14, odrzucił zażalenia D. i M. W. na postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu: z dnia 2 września 2014 r. o oddaleniu wniosku D. W. o wyłączenie od orzekania w niniejszej sprawie referendarza sądowego, z dnia 8 września 2014 r. o odmowie wykładni wyroku oraz z dnia 3 grudnia 2014 r. o odrzuceniu zażalenia z uwagi na nieuiszczenie w zakreślonym terminie wpisów sądowych od zażaleń na ww. postanowienia (k. 331-332).
Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 6 września 2016 r., sygn. akt II OZ 840/16 oddalił zażalenie skarżących na ww. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 16 maja 2016 r. uznając rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji za słuszne (k. 350-352 akt sądowych).
Następnie pismami z dnia 16 września 2016 r., w wykonaniu wezwania Przewodniczącego Wydziału z dnia 15 września 2016 r. zatytułowanego "zarządzenie", skarżący zostali ponownie wezwani do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 30 stycznia 2015 r. o wezwaniu do uiszczenia solidarnie wpisu sądowego w kwocie 100 zł od zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 3 grudnia 2014 r. w terminie 7 dni z pouczeniem, że nieuiszczenie wpisu sądowego we wskazanym terminie spowoduje odrzucenie zażalenia (k. 360-362 akt sądowych).
Pismem z dnia 9 października 2016 r. D. W. złożyła zażalenie na zarządzenie wzywające do opłaty w sprawie wpisu od zażalenia na postanowienie Sądu z dnia 3 grudnia 2014 r. (k. 369-370 akt sądowych).
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 20 grudnia 2016 r., sygn. akt II SAB/Wr 22/14, odrzucił zażalenie D. W. i M. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 3 grudnia 2014 r. o odrzuceniu zażalenia z uwagi na nieuiszczenie w zakreślonym terminie wpisu sądowego od zażalenia na postanowienie Sądu z dnia 3 grudnia 2014 r. (k. 372-373 akt sądowych).
Pismem z dnia 22 stycznia 2017 r. D. W. i M. W. złożyli zażalenie na powyższe postanowienie z dnia 20 grudnia 2016 r. wnosząc o jego uchylenie (k. 382-385 akt sądowych).
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie jednak z innych przyczyn niż w nim podniesiono.
Jak wynika z akt sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 16 maja 2016 r., sygn. akt II SAB/Wr 22/14, odrzucił miedzy innymi zażalenie D. i M. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 3 grudnia 2014 r. o odrzuceniu zażalenia na postanowienie tego Sądu odrzucające skargę kasacyjną od wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 26 czerwca 2014 r. (k. 331-332). Postanowieniem z dnia 6 września 2016 r., sygn. akt II OZ 840/16 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie D. W. i M. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 16 maja 2016 r., sygn. akt II SAB/Wr 22/14, odrzucające między innymi zażalenie skarżących na postanowienie tego Sądu z dnia 3 grudnia 2014 r. o odrzuceniu zażalenia na postanowienie odrzucające skargę kasacyjną od wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 26 czerwca 2014 r. (k. 350-352).
Stosownie do art. 15 ust. 1 pkt 1, art. 173 § 1 i art. 194 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny jest właściwy do rozpoznawania środków odwoławczych, tj. skargi kasacyjnej i zażaleń od wyroków i postanowień wojewódzkich sądów administracyjnych, stosownie do przepisów ustawy. Powołana wyżej ustawa nie przewiduje możliwości zaskarżenia orzeczeń wydanych przez Naczelny Sąd Administracyjny. Od wyroków i postanowień wydanych przez Naczelny Sąd Administracyjny nie przysługuje żaden środek odwoławczy.
W myśl art. 168 § 1 P.p.s.a orzeczenie sądu staje się prawomocne, jeżeli nie przysługuje co do niego środek odwoławczy. Powyższe oznacza, że zgodnie z art. 168 § 1 P.p.s.a. orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego są prawomocne z chwilą ich podjęcia.
A zatem, postanowieniem z dnia 6 września 2016 r., sygn. akt II OZ 840/16 Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzygnął prawomocnie w zakresie zażalenia D. W. i M. W. na wskazane wyżej postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 3 grudnia 2014 r., sygn. akt II SAB/Wr 22/14. W konsekwencji niedopuszczalne było wydanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowienia z dnia 20 grudnia 2016 r., skoro sprawa dotycząca zażalenia D. W. i M. W. na postanowienie tego Sądu z dnia 3 grudnia 2014 r. została już prawomocnie rozstrzygnięta.
Tym samym zaskarżone postanowienie Sądu pierwszej instancji wydane w tej samej sprawie dotknięte jest wadą nieważności - art. 183 § 2 pkt 3 P.p.s.a. Nieważność postępowania, o jakiej mowa w art. 183 § 2 pkt 3 P.p.s.a. zachodzi, jeżeli w tej samej sprawie toczy się postępowanie wcześniej wszczęte przed sądem administracyjnym, albo jeżeli sprawa taka została już prawomocnie osądzona. Jak już wyżej wskazano sprawa dotycząca zażalenia D. W. i M. W. na wskazane postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 3 grudnia 2014 r. została prawomocnie zakończona. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 189 w związku z art. 183 § 2 pkt 3 i art. 197 § 2 P.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie.
Z uwagi na prawomocne zakończenie sprawy dotyczącej zażalenia D. W. i M. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 3 grudnia 2014 r. bezprzedmiotowe było wezwanie Przewodniczącego Wydziału z dnia 15 września 2016 r. zatytułowane "zarządzenie" nakazujące ponowne wezwanie skarżących do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 30 stycznia 2015 r. o wezwaniu do uiszczenia solidarnie wpisu sądowego w kwocie 100 zł od zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 3 grudnia 2014 r. w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia zażalenia (k. 360-362 akt sądowych).
Ponadto zażalenie D. W. z dnia 9 października 2016 r. złożone na to zarządzenie było niedopuszczalne. Niedopuszczalność ww. zażalenia skarżącej wynikała z faktu, że na wezwanie Przewodniczącego Wydziału do wykonania prawomocnego zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego zażalenie nie przysługuje. Ponowne wezwanie do uiszczenia wpisu od zażalenia, po prawomocnym oddaleniu zażalenia na zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu od zażalenia, a także po prawomocnym oddaleniu wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, nie stanowi zarządzenia, o którym mowa w art. 220 § 1 P.p.s.a., jak też zarządzenia w przedmiocie kosztów sądowych, w rozumieniu art. 227 § 1 P.p.s.a., lecz jest wezwaniem do wykonania prawomocnego zarządzenia w tej materii.
Tym samym zażalenie D. W. z dnia 9 października 2016 r. jako niedopuszczalne musiało podlegać odrzuceniu na postawie art. 189 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a.