Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 26 maja 2010 r., sygn. akt II SA/Wr 110/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu umorzył postępowanie wywołane skargą D. i M. W. o wymierzenie grzywny Dolnośląskiemu Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu za niewykonanie wyroku z dnia 30 października 2008 r., sygn. akt II SA/Wr 485/04.
Pismem z dnia 18 lipca 2010 r. D. i M. W. wywiedli od powyższego postanowienia skargę kasacyjną.
Postanowieniem z dnia 23 listopada 2010 r. wydanym w sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił powyższą skargę kasacyjną jako niedopuszczalną, albowiem sporządzoną przez skarżących osobiście.
Na powyższe postanowienie D. W. i M. W. wnieśli zażalenie, które postanowieniem z dnia 10 stycznia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił. W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż wniesione zażalenie nie spełnia wymagań § 4 art. 194 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., bowiem zostało ono sporządzone przez skarżących osobiście. Tymczasem, zgodnie ze wskazanym wyżej przepisem zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej winno zostać sporządzone przez uprawniony podmiot, tj. adwokata lub radcę prawnego, o czym strona skarżąca została przez Sąd pouczona. Z powyższych przyczyn zażalenie jako niedopuszczalne podlegało odrzuceniu na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.
Pismem z dnia 13 lutego 2011 r. D. W. i M. W. wnieśli zażalenie na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 10 stycznia 2011 r. wnosząc o jego uchylenie. Uzasadnienie złożonego zażalenia w istocie sprowadzało się do przytoczenia argumentacji na poparcie wniesionej skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie jako nieoparte na usprawiedliwionych podstawach podlega oddaleniu.
Zażalenie będące przedmiotem rozpoznania Naczelnego Sądu Administracyjnego zostało przez skarżących wniesione na postanowienie Sądu I instancji o odrzuceniu zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej.
Co do zasady na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej przysługuje zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego (art. 194 § 1 pkt 7 p.p.s.a.). Natomiast przepis art. 194 § 4 p.p.s.a. ustanawia wymóg sporządzenia zażalenia w tym przedmiocie przez adwokata lub radcę prawnego. Zażalenie takie stosownie do art. 194 § 4 zdanie drugie p.p.s.a w zw. z art. 175 § 2 i 3 p.p.s.a. może być sporządzone przez sędziego, prokuratora, notariusza, radcę prawnego Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa, profesora, doktora habilitowanego nauk prawnych będących stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem albo prokuratora lub Rzecznika Praw Obywatelskich, a w sprawach obowiązków podatkowych i własności przemysłowej odpowiednio doradca podatkowy i rzecznik własności przemysłowej.
Tymczasem skarżący wnieśli zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej osobiście, czym uchybili dyspozycji art. 194 § 4 p.p.s.a. Zwrócić bowiem należy uwagę, że skarżący nie należą do żadnej z kategorii osób wymienionych wyżej, zatem winni skorzystać z pomocy adwokata lub radcy prawnego, o czym zostali pouczeni w treści pisma z dnia 1 grudnia 2010 r. dotyczącego doręczenia odpisu postanowienia z dnia 23 listopada 2010 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej.
Zgodnie z treścią art. 178 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną. Przepis ten na mocy art. 197 § 2 p.p.s.a. stosuje się odpowiednio do postępowania toczącego się na skutek zażalenia.
W tej sytuacji, mając na uwadze powyższe rozważania stwierdzić należy, iż Sąd I instancji prawidłowo odrzucił osobiście sporządzone przez skarżących zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej jako niedopuszczalne z uwagi na brak sporządzenia przez uprawniony podmiot.
Odnosząc się zaś do wniosku skarżących o wystąpienie przez tut. Sąd do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym co do zgodności wskazanych w treści zażalenia przepisów ustawy z Konstytucją, Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnia, iż sąd może przedstawić Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne co do zgodności aktu normatywnego z ustawa zasadniczą, jeżeli pojawiają się wątpliwości co do zgodności aktu niższego rzędu z Konstytucją, jeżeli od odpowiedzi na to pytanie prawne zależy rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem. W niniejszej sprawie taka wątpliwość nie występuje zatem brak jest podstaw do wystąpienia przez Naczelny Sąd Administracyjny do Trybunału Konstytucyjnego.
Z tych przyczyn, na podstawie art. 197 § 2 w zw. z art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.