Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 1 października 2008r., sygn. akt IV SA/Wa 1371/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] czerwca 2008r., znak: [...], utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta m. st. Warszawy z dnia [...] czerwca 2008r., orzekającą o wymeldowaniu A. W. z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. [...] w W..
W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że w niniejszej sprawie nie dostrzegł, aby zachodziły przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wynika to z samego charakteru tej decyzji, która skutkuje jedynie wymeldowaniem skarżącego z lokalu należącego do byłej żony, a zatem sprowadza się to do urzędowego stwierdzenia tego, iż skarżący w tym lokalu nie przebywa.
Na powyższe postanowienie A. W. złożył zażalenie, podnosząc, że pozbawienie go miejsca zameldowania skutkować będzie takimi rezultatami, jak: utrata miejsca zameldowania, przez co skarżący stanie się osobą bezdomną, utrudnienie funkcjonowania w życiu zawodowym i pozazawodowym, niemożność załatwienia jakichkolwiek formalności urzędowych i sądowych oraz niewypełnienie obowiązku wynikającego z ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, co może spowodować odpowiedzialność skarżącego na podstawie Kodeksu wykroczeń.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu służy zapobieżeniu wyrządzenia znacznej szkody lub możliwości powstania skutków trudnych do odwrócenia, gdyby okazało się, że w wyniku uwzględnienia skargi ten akt zostanie wyeliminowany z obrotu prawnego.
Odnosząc się do zarzutów zażalenia stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja o wymeldowaniu takich skutków nie wywołuje, bowiem stanowi jedynie urzędowe potwierdzenie stanu faktycznego, jak trafnie stwierdził Sąd pierwszej instancji. Należy też zauważyć, że podnoszone przez skarżącego niedogodności powinny ustać z chwilą zameldowania się w miejscu faktycznego pobytu, a sankcja za niedopełnienie obowiązku meldunkowego, o której mowa w art. 147 § 1 Kodeksu wykroczeń, ma miejsce wówczas, gdy skarżący nie melduje się w miejscu pobytu stałego lub czasowego, a nie wówczas, gdy bez własnej winy nie jest w stanie dopełnić tego obowiązku.
Należy też przypomnieć, iż w myśl art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm.) pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania.
Jedynie ubocznie należy zauważyć, że wszelkie niedogodności związane z brakiem meldunku, ustaną w wyniku uchylenia ww. ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych (por. art. 139 projektu ustawy o ewidencji ludności - druk sejmowy nr 1371), a przewidywana zmiana stanu prawnego dodatkowo potwierdza, że odmowa uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie doprowadzi do zaistnienia w majątku skarżącego znacznej szkody, ani nie spowoduje trudnych do odwrócenia skutków.
Z powyższych przyczyn orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.