Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 6 marca 2013 r., sygn. akt IV SAB/Wa 114/12, odrzucił zażalenie J. H. na zarządzenie z dnia 22 stycznia 2013 r.
W uzasadnieniu Sąd wskazał, że skarżący w skardze wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, jednakże informacje zawarte we wniosku były niewystarczające do oceny rzeczywistego stanu majątkowego wnioskodawcy. Zarządzeniem Sędziego Wydziału z dnia 22 stycznia 2013 r. skarżący został wezwany do nadesłania dokumentów źródłowych, niezbędnych do dokonania oceny rzeczywistych możliwości płatniczych wnioskodawcy.
Pismem z dnia 9 lutego 2013 r. skarżący złożył zażalenie na zarządzenie z dnia 22 stycznia 2013 r.
Sąd pierwszej instancji wskazał dalej, że stosownie do treści art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w wypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia wymienione w katalogu zawartym w tym przepisie. Natomiast zgodnie z przepisem art. 198 p.p.s.a. przepisy działu IV zatytułowanego środki odwoławcze (art. 173-197 p.p.s.a.) stosuje się odpowiednio do zażaleń na zarządzenia przewodniczącego, jeżeli ustawa przewiduje wniesienie zażalenia.
Zaskarżone zarządzenie sędziego wydziału stanowi w istocie zarządzenie pozwalające nadać prawidłowy bieg skardze wniesionej na bezczynność Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Tego rodzaju zarządzenie nie zostało wymienione w powyższych przepisach jako podlegające zaskarżeniu. Nie mieści się ono również w kategorii zarządzeń, o których mowa w art. 220 § 1 powołanej ustawy, nie jest więc zaskarżalne na podstawie art. 227 ustawy.
Z tych względów Sąd pierwszej instancji odrzucił zażalenie na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 i art. 198 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 – dalej zwanej "p.p.s.a."), zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w wypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiotem są rozstrzygnięcia enumeratywnie wymienione w art. 194 § 1 pkt 1-10 p.p.s.a. Jednocześnie zgodnie z treścią art. 198 p.p.s.a., przepisy działu IV obejmującego środek odwoławczy jakim jest zażalenie, stosuje się odpowiednio do zażaleń na zarządzenia przewodniczącego, jeżeli ustawa przewiduje wniesienie zażalenia.
Wobec powyższego, jeśli ustawa przewiduje wydanie postanowienia czy zarządzenia i jednocześnie nie stanowi, że na takie postanowienie lub zarządzenie przysługuje zażalenie, to wniesienie tego środka odwoławczego jest niedopuszczalne. Przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidują możliwości wniesienia zażalenia na zarządzenie sędziego wojewódzkiego sądu administracyjnego o wezwaniu do przedłożenia dodatkowych oświadczeń i dokumentów źródłowych obrazujących stan majątkowy rodzinny oraz możliwości płatnicze strony ubiegającej się o przyznanie prawa pomocy.
Wobec powyższego, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, prawidłowo Sąd Wojewódzki odrzucił wniesione w tym przedmiocie zażalenie jako niedopuszczalne.
Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art.184 w zw. z art.197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.