Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 18 lutego2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie przywrócił K. K. termin do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku tego Sądu z dnia 22 listopada 2007 r. sygn. akt II SA/Ol 819/07 oddalającego jej skargę na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w O. z dnia [...], nr [...]. W uzasadnieniu tego postanowienia Sąd wskazał, że w dniu 22 listopada 2007 r. skarżąca wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie pełnomocnika w sprawie, a postanowieniem z dnia 12 grudnia 2007 r., przyznano skarżącej pełnomocnika, który został wyznaczony w dniu 8 stycznia 2008 r. Ponieważ w dniu 6 lutego 2008 r. pełnomocnik złożył pełnomocnictwo i zapoznał się z aktami sprawy, z tą datą ustała przyczyna uchybienia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Ponieważ pełnomocnik w dniu 11 lutego 2008 r. złożył w wniosek o przywrócenie terminu, a jednocześnie złożył skargę kasacyjną – wniosek ten Sąd uznał za zasadny.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w O. podnosząc, że w istocie pełnomocnik był umocowany do działania w imieniu skarżącej od dnia udzielenia mu pełnomocnictwa, co skarżąca uczyniła w dniu 15 stycznia 2008 r., zatem nie zachodziły podstawy do przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, skoro wniosek nie został złożony w terminie, o którym mowa w art. 87 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw. Stosownie do art. 87 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wskazuje, że pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia. Kluczową w tej sprawie kwestią jest ustalenie, który moment można uznać, za moment, w którym przyczyna uchybienia rzeczywiście ustała. Nie ulega wątpliwości, że co do zasady chwilą, w której ustaje przeszkoda do wniesienia skargi kasacyjnej, w przypadku, gdy uchybienie terminu do jej wniesienia było związane z oczekiwaniem na rozpoznanie wniosku o przyznanie prawa pomocy, jest moment, w którym strona udziela umocowania wyznaczonemu pełnomocnikowi, który może dokonać czynności w imieniu strony, które są obarczone przymusem adwokacko-radcowskim. Wprawdzie skarżąca faktycznie udzieliła wyznaczonemu pełnomocnikowi pełnomocnictwa w dniu 15 stycznia 2008 r., niemniej jednak z akt sprawy nie wynika, kiedy informacja ta dotarła do pełnomocnika, a co więcej z akt nie wynika także, aby pełnomocnik został poinformowany przez Sąd o stanie sprawy.
Tymczasem obowiązek taki wynika z § 35 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 18 września 2003 r. Regulamin wewnętrznego urzędowania wojewódzkich sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 169, poz. 1646), zgodnie z którym, w przypadku gdy adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy został ustanowiony po wydaniu orzeczenia, od którego przysługuje środek odwoławczy, przewodniczący wydziału dołącza odpowiednią informację o treści orzeczenia, o tym, czy uzasadnienie orzeczenia sporządza się z urzędu czy na wniosek, czy został zgłoszony wniosek o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia oraz czy i kiedy orzeczenie z uzasadnieniem zostało doręczone stronie. Z akt sprawy nie wynika, aby informacja taka została przekazana wyznaczonemu pełnomocnikowi. W tej sytuacji nie musiał on mieć świadomości, że skarżącej został już doręczony odpis wyroku z uzasadnieniem i tym samym, że zaczął bieg termin do wniesienia skargi kasacyjnej.
W tej sytuacji Sąd I instancji mógł uznać wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, złożony w terminie siedmiu dni od dnia, w którym wyznaczony z urzędu pełnomocnik zapoznał się z aktami sprawy, za uzasadniony. Nie należy przy tym zapominać, że przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej nie przesądza wcale o jej zasadności.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji postanowienia.