Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 6 marca 2012 r., sygn. akt II SA/Wr 875/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, w sprawie ze skargi A.B. i B.C. na uchwałę Rady Gminy Marcinowice z dnia 30 września 2010 r. Nr XLVI/257/10 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego projektowanego terenu górniczego w obrębie wsi Gola Świdnicka – Szczepanów – Krasków w gminie Marcinowice, odmówił dopuszczenia do udziału w sprawie [...] sp. j. z siedzibą w miejscowości S. W uzasadnieniu wskazano, że w świetle art. 33 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a, oraz art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) brak jest podstaw do dopuszczenia do udziału w przedmiotowym postępowaniu ww. Spółki Jawnej, gdyż procedura uchwalania zaskarżonego planu nie była określona przepisami ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, lecz ustawą normującą materię zagospodarowania przestrzennego.
W przeciwieństwie bowiem do legitymacji w postępowaniu administracyjnym, w którym stroną może być każdy, czyjego interesu prawnego lub uprawnienia dotyczy postępowanie (art. 28 k.p.a.), uprawnionym do wniesienia skargi na uchwałę organu gminy może być jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone (art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym). Wykazanie naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia stwarza dopiero możliwość przeprowadzenia merytorycznej oceny rodzaju tego naruszenia wobec podmiotu kwestionującego przed sądem administracyjnym legalność planu. Natomiast inny podmiot, który nie wniósł skargi do sądu administracyjnego we własnym interesie, nie może skutecznie ubiegać się o dopuszczenie do udziału w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
Na powyższe postanowienie zażalenie wniósł [...] sp. j. z siedzibą w miejscowości S. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie art. 33 § 2 p.p.s.a. polegające na jego niezastosowaniu, w konsekwencji na odmówieniu dopuszczenia do udziału w sprawie wnioskodawcy, podczas gdy prawidłowa ocena okoliczności dotyczących interesu prawnego wnioskodawcy warunkuje jego dopuszczenie do udziału w sprawie niniejszej.
Wskazując na powyższe wniesiono o zamianę zaskarżonego postanowienia poprzez dopuszczenie wnioskodawcy do udziału w sprawie, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
W uzasadnieniu żądania wskazano, że wnioskodawca legitymuje się interesem prawnym statuowanym przesłanką z art. 33 § 2 p.p.s.a., warunkującym dopuszczenie go do udziału w sprawie zawisłej przed Sądem I instancji. Skarżący podobnie jak i wnioskodawca są właścicielami lokali w budynku nr [...] w [...], położonej na działce nr [...], objętej ustaleniami zaskarżonej uchwały, zaś przedmiotem zarzutów i wniosków skarżących jest m.in. stwierdzenie nieważności przedmiotowej uchwały w zakresie w jakim ustala ona podstawowe przeznaczenie dla zabudowanej domem wielorodzinnym ww. działki jako terenu eksploatacji złoża granitu oraz w zakresie w jakim uchwała ta nie ustala przebiegu dróg dojazdowych do tej działki.
Zatem, w ocenie wnioskodawcy, wynik przedmiotowego postępowania sądowoadministracyjnego (stwierdzenie nieważności uchwały) może bezpośrednio dotyczy jego interesu prawnego, w tym m.in. może ograniczyć jego prawa do korzystania ze swojej nieruchomości. A dopuszczenie zabudowy na terenie złoża byłoby sprzeczne z celem jakiemu służy obowiązek uwzględnienia udokumentowanego złoża w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Przepis art. 33 § 1 p.p.s.a. stanowi, iż osoba która nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, a nie wniosła skargi, jeżeli wynik postępowania sądowego dotyczy jej interesu prawnego, jest uczestnikiem tego postępowania na prawach strony. Zaś udział w charakterze uczestnika może zgłosić również osoba, która nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, jeżeli wynik tego postępowania dotyczy jej interesu prawnego, a także organizacja społeczna, o której mowa w art. 25 § 4 w sprawach innych osób, jeżeli sprawa dotyczy zakresu jej statutowej działalności (§ 2 art. 33 p.p.s.a.).
Zatem, z powyższej normy prawnej wynika, że dany podmiot może zostać dopuszczony do udziału w charakterze uczestnika wyłącznie w tym postępowaniu sądowym, które w wyniku złożenia skargi stało się niejako następstwem postępowania administracyjnego. Tymczasem w niniejszym postępowaniu skarżący złożyli skargę na uchwałę wydaną w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego projektowanego terenu górniczego w obrębie wskazanych wsi. Uchwała ta zapadła nie wskutek przeprowadzonego postępowania administracyjnego, ale została podjęta w trybie przewidzianym dla stanowienia prawa, na podstawie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Nie mamy więc tutaj do czynienia z załatwieniem sprawy administracyjnej w rozumieniu ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, bowiem procedura planistyczna uregulowana jest odrębnie i nie prowadzi do załatwienia sprawy administracyjnej, ale do uchwalenia prawa miejscowego.
Pogląd ten jest już utrwalony w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (porównaj np.: postanowienia NSA: z dn. 14.12.2011r., sygn. akt II OZ 1306/11 npubl., z dn. 26.07.2011 r., sygn. akt II OZ 644/11, LEX nr 1083867, z dn. 5.11.2010 r., sygn. akt II OZ 703/10, LEX nr 743861 czy z dn. 22.01.2008 r., sygn. akt II OZ 1361/07, LEX nr 863803).
Mając na uwadze powyższe rozważania podzielić należy pogląd Sądu I instancji, że przepis art. 33 § 2 p.p.s.a. nie będzie miał w tej konkretnej sprawie zastosowania, a przepis art. 101 ustawy o samorządzie gminnym nie daje podstaw do dopuszczenia do udziału w postępowaniu sądowym innego pomiotu, niż wnoszący skargę na akt prawa miejscowego. Zaś ocena miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dokonywana jest tylko pod kątem naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia podmiotu który wniósł skargę.
W związku z powyższym, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z dnia 14 marca 2012 r., poz. 270) orzeczono jak w sentencji.