Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 12 lutego 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił skarżącemu W. B. vel L. F. przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.
W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, iż w piśmie z dnia 19 września 2013 r. Sąd poinformował skarżącego, że informacje zawarte we wniosku o przyznanie prawa pomocy są niewystarczające do oceny jego sytuacji majątkowej i wezwał do nadesłania w terminie 14 dni m.in. dokumentów potwierdzających wysokość otrzymywanej emerytury, wyciągów z posiadanych kont bankowych, oświadczenia o ponoszonych miesięcznych wydatkach. Powyższe wezwanie doręczono skarżącemu dnia 8 października 2013 r. Pozostało ono jednak bez odpowiedzi.
Odmawiając skarżącemu przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie, Sąd pierwszej instancji odwołując się do treść art. 246 § 1, art. 252 i art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.- zwanej dalej P.p.s.a.), podkreślił, że w przedmiotowej sprawie warunek dopuszczalności przyznania prawa pomocy nie został spełniony. Skarżący, mimo wezwania do złożenia w terminie 14 dni dodatkowych oświadczeń i dokumentów źródłowych nie złożył żądanych dokumentów. Odstępując od złożenia tych dokumentów skarżący nie usunął wątpliwości, jakie budzi oświadczenie zawarte w złożonym przezeń wniosku o przyznanie prawa pomocy.
Tym samym uniemożliwił dokonanie oceny jego rzeczywistej sytuacji materialnej. W tym stanie rzeczy brak jest podstaw do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie, wobec czego Sąd na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. orzekł jak na wstępie.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył W. S. B. vel L. F. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stwierdzić trzeba, że Sąd pierwszej instancji zasadnie zaskarżonym postanowieniem odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy z uwagi na brak wymaganej z jego strony współpracy w wyjaśnieniu sytuacji majątkowej i osobistej. Strona wezwana do przedstawienia stosownych dokumentacji zignorowała wezwanie Sądu, pomimo iż jako osoba chcąca skorzystać z prawa pomocy winna liczyć się z koniecznością udzielenia wszelkich wyjaśnień odnoszących się do jej sytuacji materialnej, a także udokumentowania podnoszonych okoliczności.
Wyjaśnić także trzeba, iż w okolicznościach niniejszej sprawy skarżącemu odmówiono na wcześniejszym etapie prowadzonego postępowania przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym prawomocnym postanowieniem referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 kwietnia 2013 r. Złożenie, zatem kolejnego wniosku może być rozpoznawane w granicach określonych art. 165 P.p.s.a. Ponieważ nie uległy zmianie podstawy odmowy przyznania stronie skarżącej prawa pomocy - skarżący w dalszym ciągu nie podjął wymaganej w okolicznościach niniejszej współpracy z Sądem - zażalenie nie mogło zostać uwzględnione.
Mając powyższe względy na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. oddalił wniesione zażalenie.