Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 86 § 1 i art. 87 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa", postanowieniem z dnia 11 lutego 2008 r., sygn. akt IV SA/Wa 74/08, odmówił M. G. przywrócenia terminu do wniesienia jego skargi na decyzję Wojewody M. z dnia [...] w przedmiocie uchylenia czynności materialno-technicznej zameldowania. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że w niniejszej sprawie skarżący nie uprawdopodobnił, że uchybienie terminu do wniesienia skargi nastąpiło bez jego winy.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł M. G.. W zażaleniu skarżący stwierdził, że dopiero z uzasadnienia postanowienia dowiedział się, iż zaskarżona decyzja została odebrana przez ciotkę skarżącego, decyzja zaś nie została mu przekazana ani nie został poinformowany o jej odebraniu. Skarżący podniósł, że nie jest w stanie ustalić kto dokładnie odebrał zaskarżoną decyzję, ale uznał, że nie był to dorosły domownik. Ponadto podniósł, że o przedmiotowej decyzji dowiedział się w dniu [...] listopada 2007 r. od dzielnicowego, a następnie niezwłocznie w dniu 29 listopada 2007 r. złożył skargę na tę decyzję wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia.
Odpowiedź na zażalenie wniosła D. M. podnosząc, że decyzja została doręczona prawidłowo, a skarżący w jej o cenie o tym fakcie wie. W uzasadnieniu stwierdziła, że osoba, która odebrała zaskarżoną decyzję, jest ciotką skarżącego. Przebywa ona w domu skarżącego czterdzieści godzin tygodniowo, gdyż opiekuje się chorą córką skarżącego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 86 § 1 ppsa jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Zgodnie zaś z art. 87 § 2 we wniosku o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu temu terminowi. W myśl art. 65 § 1 ppsa jeżeli stroną jest osoba fizyczna, doręczenia dokonuje się jej osobiście, a gdy nie ma ona zdolności procesowej - jej przedstawicielowi ustawowemu. W myśl art. 72 ppsa natomiast, jeżeli doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, może doręczyć pismo dorosłemu domownikowi, a gdyby go nie było - administracji domu lub dozorcy, jeżeli osoby te nie mają sprzecznych interesów w sprawie i podjęły się oddania mu pisma.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie nie można zgodzić się ze stanowiskiem Sądu I instancji. Z twierdzeń skarżącego wynika, że o fakcie odebrania decyzji organu II instancji dowiedział się [...] listopada 2007 r. i niezwłocznie zadziałał składając skargę wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Ze złożonego zażalenia wynika zaś, że skarżący o fakcie, iż przedmiotowa decyzja została odebrana przez członka rodziny - jego ciotkę, dowiedział się z uzasadnienia skarżonego postanowienia.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, iż z odpowiedzi na zażalenie, złożonej przez D. M., wynika, że osoba, która odebrała zaskarżoną decyzję przebywa u skarżącego czasowo, po kilka godzin dziennie, a zatem nie zamieszkuje w domu skarżącego. Wskazać należy, że domownikiem jest osoba zamieszkująca pod adresem zgodnym z adresem, na który wysyłana jest przesyłka z Sądu. Sąd I instancji licząc trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi, biegnący od doręczenia stronie zaskarżonej decyzji, winien był ustalić czy doręczenie decyzji było prawidłowe, a zatem czy osoba, która odebrała zaskarżoną decyzję jest domownikiem skarżącego. Dopiero po ustaleniu tej okoliczności będzie można stwierdzić czy skarżący uchybił terminowi do wniesienia skargi.
Z tych względów orzeczono jak w sentencji na mocy 185 § 1 w związku z art. 197 ppsa.