Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 13 lutego 2015 r., sygn. akt II SA/Gd 681/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku pozostawił wniosek J. S. z dnia 20 listopada 2014 r. o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.
Sąd wskazał, że pismem z dnia 20 listopada 2014 r. skarżący J. S. wniósł o przyznanie prawa pomocy. Zarządzeniem z dnia 4 grudnia 2014 r. przesłano skarżącemu urzędowy formularz "PPF" celem jego wypełnienia w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Urzędowy formularz z pouczeniem został skarżącemu doręczony w dniu 8 grudnia 2014 r., zatem termin do nadesłania wypełnionego formularza upłynął w dniu 15 grudnia 2014 r. Ponieważ skarżący w ustawowym terminie nie nadesłał wypełnionego urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy, zarządzeniem z dnia 12 stycznia 2015 r. referendarz sądowy pozostawił wniosek bez rozpoznania.
Odpis zarządzenia z dnia 12 stycznia 2015 r. został skarżącemu doręczony w dniu 16 stycznia 2015 r.
W piśmie z dnia 17 stycznia 2015 r. skarżący – w odpowiedzi na pismo Sądu z dnia 13 stycznia 2015 r. otrzymane w dniu 16 stycznia 2015 r. – wniósł m.in. o ponowne rozpatrzenie jego wszystkich pism skierowanych do Sądu. Powyższe pismo, z uwagi na jego treść, Sąd potraktował jako sprzeciw od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 12 stycznia 2015 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy.
Sąd powołał art. 260, art. 252 § 2, art. 257, art. 49 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.") i wskazał, że urzędowy formularz "PPF" został doręczony skarżącemu w dniu 8 grudnia 2014 r. wraz z wezwaniem do jego wypełnienia i odesłania do Sądu, czego skarżący nie uczynił w ustawowym terminie.
Wobec tego, na podstawie art. 257 p.p.s.a., Sąd pozostawił wniosek skarżącego z dnia 20 listopada 2014 r. o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.
Na powyższe zarządzenie skarżący złożył zażalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 252 § 2 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Niezachowanie określonego w ww. przepisie wymogu złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu jest brakiem formalnym, o jakim mowa w art. 49 § 1 w zw. z art. 257 p.p.s.a., który podlega usunięciu przez wezwanie strony do złożenia wniosku na urzędowym formularzu (por. uchwała 7 sędziów NSA z dnia 21 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OPS 1/08, opubl. ONSAiWSA z 2008 r. nr 5, poz. 74). Wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania (art. 257 p.p.s.a.).
Wskazać należy, że gdy pozostawienie wniosku bez rozpoznania następuje w drodze zarządzenia referendarza (art. 258 § 2 pkt 6 p.p.s.a.), na które został wniesiony sprzeciw, to zarządzenie takie traci moc i jak wynika z art. 260 zd. pierwsze p.p.s.a., wówczas sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Stosownie do art. 260 zd. drugie p.p.s.a. na postanowienie przysługuje zażalenie. Treść regulacji zawartej w art. 260 p.p.s.a. wskazuje, że po złożeniu sprzeciwu, bez względu na to czy dotyczy on zarządzenia, czy postanowienia, rozstrzygnięcia te tracą moc, a sąd rozpoznając sprawę wskutek złożonego sprzeciwu wydaje postanowienie.
Sąd I instancji rozpoznając niniejszą sprawę w trybie przewidzianym w art. 260 p.p.s.a. zastosował wadliwą formę rozstrzygnięcia, błędnie określając wydane postanowienie jako zarządzenie. To uchybienie Sądu nie miało jednak wpływu na rozpoznanie przez Naczelny Sąd Administracyjny wniesionego przez stronę środka zaskarżenia, prawidłowo określonego jako zażalenie, a także na ostateczny wynik sprawy będącej przedmiotem rozstrzygnięcia. Z treści zaskarżonego rozstrzygnięcia wynika bowiem, że zostało ono wydane w istocie przez Sąd orzekający w składzie jednoosobowym po rozpoznaniu sprawy na posiedzeniu niejawnym, a przedmiotem rozstrzygnięcia był wniosek o przyznanie prawa pomocy, którego braki nie zostały pomimo stosownego wezwania uzupełnione.
Zatem nadanie przez Sąd wydanemu na posiedzeniu niejawnym rozstrzygnięciu wadliwej formy zarządzenia nie może podważyć zasady, że rozstrzygnięcie to w istocie rzeczy jest postanowieniem sądu, o jakim mowa w art. 260 p.p.s.a. (zob. postanowienia NSA: z dnia 14 stycznia 2015, sygn. akt I OZ 6/15; z dnia 11 grudnia 2012 r., sygn. akt II FZ 954/12; z dnia 18 listopada 2011 r., sygn. akt II OZ 1121/11, orzeczenia.nsa.gov.pl).
W niniejszej sprawie skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w formie pisemnej, jednakże nie na urzędowym formularzu (pismo skarżącego z dnia 20 listopada 2014 r.). Wobec tego Sąd I instancji, pismem z dnia 4 grudnia 2014 r. w wykonaniu zarządzenia z tej samej daty, przesłał formularz odpowiedniego wniosku celem jego wypełnienia w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Urzędowy formularz z pouczeniem został skarżącemu doręczony w dniu 8 grudnia 2014 r. W zakreślonym terminie braki wniosku nie zostały uzupełnione.
W tej sytuacji stwierdzić należy, że prawidłowo pozostawiono wniosek skarżącego z dnia 20 listopada 2014 r. o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.
Z powyższych względów, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.
- - ---------------------- 4