Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 19 listopada 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w sprawie z wniosku T. M. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T. M. na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia [...] lipca 2014 r., Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji paliw przy centrum usługowo-handlowym "[...]" i totemu reklamowego na działkach nr ewid. 30, 31, 32/1, 32/2 i 304 przy ul. [...].
W uzasadnieniu postanowienia podano, że skarżąca we wniosku wskazała, że wykonanie zaskarżonego rozstrzygnięcia, tj. rozpoczęcia prac budowlanych może doprowadzić do skutków, których odwrócenie będzie utrudnione lub będzie wymagało znacznych nakładów finansowych. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącej podniosła, że w projekcie usytuowanie zbiornika z gazem płynnym od granicy działki, jak i określenie obszaru oddziaływania strefy wybuchu na działkę skarżącej budzi wątpliwości i wymaga rzetelnego wyjaśnienia.
Sąd I instancji zaznaczył, że budowa przedmiotowego obiektu prowadzi do powstania zmian w rzeczywistości, nie jest jednak procesem nieodwracalnym. Wstrzymanie wykonania decyzji jest instytucją służącą - w przypadku decyzji o pozwoleniu na budowę - do powstrzymania procesu tylko ze względu na negatywne, a nieakceptowane prawem i mogące realnie powstać, skutki o jakich mowa w ww. przepisie. Normalne następstwa procesu inwestycyjnego, chociaż przez osoby zainteresowane byłyby postrzegane jako negatywne, czy uciążliwe, nie są objęte dyspozycją omawianego przepisu.
Zdaniem Sądu I instancji twierdzenie strony skarżącej, że naniesiona na projekt tzw. strefa wybuchu obejmuje znacznie większy obszar działki skarżącej, jak wynika z ustaleń organów, nie może uzasadniać wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzja o pozwoleniu na budowę i zatwierdzająca projekt budowlany ma zatwierdzać projekt sporządzony przez osoby do tego przygotowane i za projekt odpowiedzialne. Ewentualna wadliwa realizacja procesu budowy, powinna być więc sygnalizowana odpowiedzialnym za to organom nadzoru budowlanego, które w ramach swoich kompetencji, w przypadku stwierdzenia takich nieprawidłowości, powinny temu przeciwdziałać.
Sąd I instancji wskazał, że skarżąca wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie wskazała zatem okoliczności uzasadniających ten wniosek w świetle powołanego art. 61 § 3 p.p.s.a., lecz podniosła argumenty merytoryczne dotyczące zaskarżonego aktu. W tej sytuacji Sąd I instancji podniósł, iż na tym etapie postępowania nie odnosi się merytorycznie do przedmiotu sprawy, a bada jedynie przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła skarżąca i zaskarżając je w całości zarzuciła naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, że nie zostały spełnione przesłanki uzasadniające wstrzymanie zaskarżonej decyzji, w sytuacji, gdy jej wykonanie prowadziłoby do skutków trudnych do odwrócenia.
Powołując się na powyższe wniesiono o zmianę zaskarżonego postanowienia w całości poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji względnie uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
W uzasadnieniu zażalenia wskazano, że nie sposób zgodzić się z Sądem I instancji, że skoro projekt budowlany został sporządzony przez osoby do tego przygotowane, a skarżąca ma możliwość sygnalizowania naruszeń w toku realizacji budowy, to wniosek o wstrzymanie decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Istotą wniesionej skargi było bowiem zwrócenie uwagi na wady samej decyzji. Tym samym, z perspektywy zarzutów skargi już samo rozpoczęcie budowy należy uznać za wadliwe, niezależnie od poziomu przygotowania osób sporządzających projekt budowlany, czy też ewentualnych odstępstw od tego projektu. Wskazano, że skutki wykonania decyzji mogą być trudne do odwrócenia, a ponadto przyczyniłyby się do pogorszenia sytuacji skarżącej jako właścicielki nieruchomości sąsiedniej, wniosek o wstrzymanie decyzji należało w ocenie skarżącego uznać za uzasadniony.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści przepisu art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl przepisu art. 61 § 3 tej ustawy po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...).
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji (art. 61 § 3 p.p.s.a.) nie zostały w niniejszej sprawie spełnione.
Wskazać należy, że skarżąca nie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji skutkować może, jak stanowi przepis, wyrządzeniem znacznej szkody lub trudnymi do odwrócenia skutkami. Nie można, bowiem dokonując oceny przesłanek warunkujących ewentualne wstrzymanie wykonania decyzji, opierać się na wnioskach strony, które nie zostały w żaden sposób udokumentowane. Wbrew stanowisku żalącego ocena legalności kwestionowanych decyzji nie przesądza o prawidłowości żądania w zakresie wstrzymania wykonania decyzji. Tylko wykazanie możliwości wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków stanowi o konieczności przyjęcia istnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji niniejszego postanowienia.