Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 20 czerwca 2008 r., sygn. akt II OZ 335/08 Naczelny Sąd Administracyjny odrzucił zażalenie J. i J. M. na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 kwietnia 2008 r., którym oddalono zażalenie skarżących na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 4 lutego 2008 r., sygn. akt II SA/Go 501/06 odrzucające zażalenie J. i J. M. (na postanowienie tego Sądu z dnia 15 stycznia 2008 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej), z uwagi na sporządzenie zażalenia przez skarżących osobiście, wbrew przepisowi art. 194 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a.
W piśmie z dnia 8 lipca 2008 r. nazwanym "sprzeciwem" skarżący podnieśli, że postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 czerwca 2008 r. jest "bezprzedmiotowe i swoją treścią nie wywołuje żadnego realnego skutku prawnego" i ponownie wnieśli o "dyskwalifikację prawną obu wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 24 maja 2007 r., sygn. akt II SA/Go 501/06".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego są ostateczne i prawomocne z chwilą ich podjęcia, wobec czego nie podlegają zaskarżeniu. Skoro od orzeczeń tych nie przysługują środki zaskarżenia, to zażalenie jest niedopuszczalne.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 178 i 180 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.
Ubocznie należy wskazać, że, jak wynika z akt, w sprawie o sygn. akt II SA/Go 501/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim wyrokiem z dnia 24 maja 2007 r. oddalił skargę J. i J. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Z. G. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Z. G. z dnia [...], nr [...]. Jest to jedyny wyrok, jaki zapadł w niniejszej sprawie, wbrew temu, co twierdzą skarżący. To, że w opinii sporządzonej przez pełnomocnika błędnie wskazano, iż wyrok w sprawie został wydany "w sprawie utrzymania decyzji Prezydenta N. S. z dnia [...] w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania działki nr [...]" nie oznacza, że w sprawie zapadły dwa różne wyroki.