Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 11 stycznia 2006r., sygn. akt II SA/Gd 3005/02 odrzucił skargę kasacyjną M. i L. Z., reprezentowanych przez adwokata, od wyroku tego Sądu z dnia 12 października 2005r. Skarga kasacyjna nie została bowiem opłacona.
W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd I instancji podniósł, że w niniejszej sprawie skarga kasacyjna podlega opłacie w wysokości 250 zł, a zatem wobec nieuiszczenia wpisu w wysokości wymaganej przepisami prawa, skargę kasacyjną należało odrzucić bez wezwania do uiszczenia opłaty, stosownie do art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Na powyższe postanowienie skarżący złożyli zażalenie, w którym podnieśli, że Sąd nie zastosował przepisu § 5 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193). Zgodnie z tym przepisem wpis stały od skargi wnoszonej przez adwokata lub radcę prawnego uiszcza się na wezwanie, po przekazaniu skargi sądowi. Ponadto Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia nie wykazał, jakoby będąca przedmiotem skargi sprawa była sprawą nieobjętą wpisem stosunkowym.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Wymogi ustawowe dotyczące skargi kasacyjnej, która jest środkiem zaskarżenia sformalizowanym, obejmują między innymi sporządzenie skargi kasacyjnej przez adwokata lub radcę prawnego, a w określonych sprawach przez doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego, z wyjątkami, które nie mają znaczenia dla rozpoznawanej sprawy (art. 175 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Stosownie do art. 221 powołanej ustawy, pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania do uiszczenia opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. Wprawdzie w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd błędnie wskazał, iż rozpoznawana sprawa jest sprawą z zakresu "budownictwa i architektury", ale błąd ten nie ma wpływu na wynik sprawy. Przedmiotem skargi jest bowiem decyzja w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego, a § 2 ust. 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.
Nr 221, poz. 2193) stanowi, iż wpis stały w sprawach skarg dotyczących postanowienia lub decyzji wydanych w trybie wznowienia postępowania administracyjnego, stwierdzenia nieważności, uchylenia lub zmiany albo wygaśnięcia aktu, bez względu na przedmiot sprawy, wynosi 200 złotych. Stąd wynika, iż skarga kasacyjna w niniejszej sprawie podlega wpisowi stałemu w wysokości 100 zł (§ 3 powołanego rozporządzenia). W niniejszej sprawie nie została wniesiona jakakolwiek opłata, zatem wysokość wpisu nie ma znaczenia przy ocenie prawidłowości odrzucenia skargi kasacyjnej.
W odniesieniu do argumentów zawartych w zażaleniu, kwestionujących "stały" charakter wpisu, wskazać należy, iż w myśl zaś art. 230 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Art. 231 tej ustawy nie nasuwa wątpliwości, kiedy pobiera się wpis stały: mianowicie w sprawach innych niż te, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. odsyłając do wysokości wpisu od skargi, nawiązuje również do charakteru tego wpisu, czy jest on stały, czy stosunkowy.
W konsekwencji należy uznać, że wpis należny od skargi kasacyjnej (w której przedmiotem zaskarżenia nie są należności pieniężne), jak również ściśle oznaczony przez ustawodawcę stały ułamek jego wysokości, ma charakter wpisu stałego. Kryterium stałego charakteru wpisu odpowiada nie tylko opłata, która jest wyrażona kwotowo, lecz również taka opłata, która stanowiąc określony, zawsze taki sam ułamek określonej kwoty, ma zawsze taką samą wysokość. Na tle regulacji znajdującej zastosowanie w niniejszej sprawie konieczne jest wprawdzie przeprowadzenie operacji rachunkowej, polegającej na podzieleniu określonej liczby przez dwa, ale zważyć należy, że wynik takiej operacji może być tylko jeden (por. postanowienie NSA z dnia 4 lutego 2005r., sygn. akt OZ 1350/04, nie publ.).
W odniesieniu natomiast do zarzutu, iż nie zastosowano § 5 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należy podkreślić, że przepis ten dotyczy jedynie skargi skierowanej do sądu I instancji wobec przyjęcia przez ustawodawcę zasady składania skarg za pośrednictwem organu, z którego działalnością lub bezczynnością skarga ta się wiąże. Nadmienić należy, że w rozporządzeniu wyraźnie rozróżniono sytuacje, w których uiszcza się wpis od skargi wniesionej w trybie art. 54 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i od skargi kasacyjnej, a zatem § 5 ust. 2 rozporządzenia w sprawach, w których wniesiono skargę kasacyjną, nie ma zastosowania. Analogiczne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 22 kwietnia 2004r., sygn. akt GSK 566/04, publ. Monitor Prawn. z 2004r. Nr 11,s. 489.
Skoro zatem w niniejszej sprawie skarga kasacyjna wniesiona przez adwokata nie została opłacona, a podlegała ona opłacie stałej, to prawidłowo została odrzucona na podstawie art. 221 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Z powyższych przyczyn orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.