Postanowienie NSA z 7 kwietnia 2016 r., II OZ 352/16

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 7 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia B. G. i M. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 18 stycznia 2016 r. sygn. akt II SA/Rz 1210/15 w przedmiocie odrzucenia skargi B. G.

Sprawa

w sprawie ze skargi B. G. i M. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 26 czerwca 2015 r. nr... w przedmiocie przywrócenia do stanu poprzedniego ukształtowania terenu postanawia oddalić zażalenie.

Skład

Sędzia NSA Leszek Kamiński

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 18 stycznia 2016 r., sygn. akt II SA/Rz 1210/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargę B. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., zw. dalej SKO lub Kolegium, z dnia 26 czerwca 2015 r., nr..., w przedmiocie przywrócenia do stanu poprzedniego ukształtowania terenu.

Zarządzeniem z dnia 14 września 2015 r. wezwano skarżących B. G. i M. G. do uiszczenia solidarnie wpisu sądowego od wniesionych w jednym piśmie procesowym skarg. Wezwania zawierały pouczenie, że czynności powyższej należy dokonać w terminie 7 dni od dnia doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi.

W terminie przewidzianym na uiszczenie wpisu M. G. zwrócił się do Sądu z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy obejmującego zwolnienie od kosztów sądowych. B. G. z kolei nie uiściła wpisu od skargi i nie wystąpiła z analogicznym wnioskiem o prawo pomocy.

Uzasadniając zaskarżone postanowienie Sąd I instancji wywiódł, że w rozpoznawanej sprawie zarządzenie w przedmiocie uiszczenia wpisu doręczono skarżącym w dniu 19 września 2015 r., a zatem ostatnim dniem ustawowo określonego 7-dniowego terminu przewidzianego na uzupełnienie braków fiskalnych skargi, zgodnie z art. 83 § 2 p.p.s.a., był dzień 28 września 2015 r. Pomimo upływu terminu B. G. nie uiściła należnego wpisu i nie zwróciła się, jak drugi ze skarżących z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy. W ocenie Sądu, uniemożliwiło to nadanie sprawie prawidłowego biegu i obligowało Sąd do odrzucenia skargi B. G. na podstawie art. 220 § 1 i 3 w związku z art. 58 § 3 p.p.s.a.

Od powyższego postanowienia zażalenie złożyli B. G. i M. G., wskazując na uiszczenie w dniu 5 listopada 2015 r. kwoty 200 zł, w dniu 24 grudnia 2015 r. kwoty 100 zł oraz podnosząc argumenty dotyczące zasadności wniesionej skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę z powodu nieuzupełnienia przez skarżącego w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi pomimo prawidłowego wezwania go do ich usunięcia. Chodzi tutaj wyłącznie o tzw. brak istotny, tzn. taki, którego występowanie uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu. Do tego rodzaju braków należy nieuiszczenie należnego wpisu. Kwestię dotyczącą wpisu od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym reguluje art. 230 § 1 i 2 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem od tego typu pism w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Przepis ten definiuje jednocześnie, jakie pisma należą do katalogu pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym. Są to: skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania. Opłacenie skargi stanowi niezbędny warunek do podjęcia dalszych czynności z nią związanych. W myśl art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Kategoryczna treść przepisu praktycznie uniemożliwia w takim przypadku podejmowanie jakichkolwiek działań, poza możliwością wezwania skarżącego do uiszczenia wpisu. Przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, przy czym rygor pozostawienia pisma bez rozpoznania nie dotyczy skargi, która należy do katalogu pism kwalifikowanych. Nieuiszczenie należnego wpisu od skargi skutkuje jej odrzuceniem na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a., który stanowi samodzielną podstawę do odrzucenia takiej skargi.

W niniejszej sprawie przedmiotem sporu jest to, czy B. G. była zobowiązana do uiszczenia wpisu sądowego przed rozpoznaniem wniosku o przyznanie prawa pomocy wniesionego przez drugiego ze skarżących.

Z okoliczności faktycznych rozpoznawanej sprawy wynika, że do Sądu I instancji w jednym piśmie wpłynęła skarga wniesiona przez dwa podmioty B. G. i M. G. Do podmiotów tych Sąd wysłał dwa wezwania do uiszczenia solidarnie wpisu sądowego. Wezwania te nie pozostawiały wątpliwości, że w sprawie należy uiścić wpis sądowy w wysokości 300 zł. Obydwa wezwania zostały skutecznie doręczone zarówno B. G., jak i M. G. w dniu 19 września 2015 r. Termin do uiszczenia wpisu sądowego mijał zatem 28 września 2015 r., w terminie tym B. G. nie uiściła wymaganego wpisu, a M. G. złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy. W takiej sytuacji, dla skarżącego bieg terminu do uiszczenia wpisu sądowego został zawieszony, natomiast B. G., jako osobny podmiot zobligowana była do dotrzymania terminu i uiszczenia należnej kwoty. Wobec powyższego, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie można zaakceptować stanowiska skarżących, że uiszczenie przez M. G. wpisu w dniu 5 listopada 2015 r. (kwoty 200 zł) oraz w dniu 24 grudnia 2015 r. (kwoty 100 zł) mogło odnieść skutki również w stosunku do B. G., gdyż w momencie przyznania prawa pomocy M. G. skarga B. G., jako nieopłacona podlegała odrzuceniu. B. G. powinna była uiścić wpis sądowy zgodnie z wezwaniem, tj. w kwocie 300 zł do dnia 28 września 2015 r. W przypadku zaistnienia nadpłaty Sąd byłby zobligowany zwrócić stronie nienależnie poniesione koszty na podstawie art. 225 p.p.s.a. Dlatego też w przedmiotowej sprawie po rozpatrzeniu wniosku skarżącego M. G. o przyznanie prawa pomocy Sąd I instancji wystosował wezwanie do uzupełnienia wpisu sądowego skierowane wyłącznie do ww. skarżącego, w którym jednoznacznie określił nowy termin do jego wniesienia i wskazał wysokość wpisu, który powinien uzupełnić skarżący, określając go na 100 zł.

Powołane powyżej okoliczności obligowały Sąd I instancji do uznania, że stan faktyczny przedmiotowej sprawy wypełnia przesłankę z art. 220 § 3 p.p.s.a. z powodu nieuiszczenia wpisu sadowego w wyznaczonym terminie.

Z przytoczonych powyżej powodów, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie, mając na uwadze art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a.

----------------------- 1