Postanowienie NSA z 21 czerwca 2022 r., II OZ 359/22

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 21 czerwca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 1 marca 2022 r. sygn. akt IV SA/Po 49/22

Sprawa

w sprawie ze sprzeciwu J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia 25 października 2021 r. nr SKO.GP.4000.763.2021 w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy postanawia: oddalić zażalenie.

Skład

Sędzia NSA Małgorzata Miron przewodniczący

Uzasadnienie

W piśmie z dnia 22 grudnia 2021 r. J. S. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu sprzeciw od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia 25 października 2021 r. nr SKO.GP.4000.763.2021, którą, na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r.,poz. 753, dalej K.p.a.), uchylono decyzję Prezydenta Miasta Poznania z 26 lipca 2021 r. znak UA-II.6730.278.2021 o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie wolnostojącej, przewidzianej do realizacji na działce nr [...] ark. [...], obręb [...], położnej w rejonie ul. [...] w P. i przekazano sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze przy odpowiedzi na sprzeciw z dnia 17 stycznia 2022 r. wniosło o jego oddalenie.

Postanowieniem z dnia 1 marca 2022 r., sygn. akt IV SA/Po 49/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 64b § 1 oraz art. 73 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej jako P.p.s.a.), odrzucił sprzeciw J. S. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd wskazał, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 24 stycznia 2022 r. wezwano J. S. do uzupełnienia braków formalnych sprzeciwu z 22 grudnia 2021 r. w terminie 7 dni od doręczenia wezwania poprzez jego podpisanie. Wezwanie pomimo dwukrotnej awizacji w dniach 28 stycznia 2022 r. i 7 lutego 2022 r. nie zostało podjęte, wobec czego przesyłka została zwrócona na adres Sądu. Przywołując treść art. 73 P.p.s.a. Sąd stwierdził, że przesyłka została doręczona adresatom w trybie doręczenia zastępczego 11 lutego 2022 r., co oznacza, ze termin do uzupełnienia braku formalnego sprzeciwu upłynął 18 lutego 2022 r. Wobec nieuzupełnienia braku formalnego sprzeciw podlegał zatem odrzuceniu.

J. S. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie zaskarżając je w całości i zarzucając mu naruszenie art. 73 P.p.s.a. W uzasadnieniu wskazał, iż nie jest możliwe by korespondencja z Sądu została awizowana i przez niego nie odebrana, bowiem żalący albo jego syn są co najmniej raz w tygodniu w urzędzie pocztowym i zawsze pytają o pozostawione listy. Ponadto wniósł o przeprowadzenie dowodu z zeznań dwóch pracowników urzędu pocztowego właściwego dla jego adresu do doręczeń oraz z zeznań C. S. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 64b § 1 P.p.s.a. do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Wobec czego sprzeciw, w którym Sąd stwierdził braki formalne, które nie zostały uzupełnione w terminie po uprzednim wezwaniu skarżącego na zasadzie art. 49 § 1 i 2 P.p.s.a. do ich uzupełnienia, będzie podlegał odrzuceniu stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.

Niewątpliwie w sprawie J. S. złożył sprzeciw od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z 25 października 2021 r. nr SKO.GP.4000.763.2021, nie podpisując go własnoręcznie. Zgodnie z art. 46 § 1 P.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać m.in. podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Wobec tego zasadnie Sąd wezwał J. S. do uzupełnienia braku formalnego tego sprzeciwu w stwierdzonym zakresie.

Przedmiotowe wezwanie zostało awizowane po raz pierwszy w dniu 28 stycznia 2022 r., następnie drugi raz w dniu 7 lutego 2022r. Z uwagi na niepodjęcie przesyłki w terminie w dniu 15 lutego 2022r. została ona zwrócona na adres nadawcy tj. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Zgodnie z treścią art. 73 P.p.s.a., z uwagi na niemożność doręczenia wezwania w sposób przewidziany w art. 65-72 P.p.s.a korespondencja została pozostawiona na okres 14 dni w urzędzie pocztowym w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe, o czym żalący był informowany z uwagi na dwukrotną awizację przesyłki. Pomimo powyższego przesyłka nie została podjęta w terminie, a brak formalny nie został uzupełniony do dnia 18 lutego 2022 r. W świetle powyższego należało uznać, że wezwanie do usunięcia braku formalnego sprzeciwu zostało stronie doręczone skutecznie pod względem prawnym dnia 11 lutego 2022 r.

Wobec tego – skoro skarżący nie uzupełnił braku formalnego Sąd słusznie uznał, że wystąpiły przesłanki z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. w zw. z art. 64b § 1 P.p.s.a. do odrzucenia sprzeciwu.

Odnosząc się do podnoszonej w zażaleniu kwestii braku awizo i doręczeń przesyłek wskazać należy, że w okolicznościach niniejszej sprawy nie mogły one uzasadniać odmiennego rozstrzygnięcia. Zgodnie bowiem z art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe (Dz. U. z 2022 r. poz. 896) w przypadku niewykonania lub nienależytego wykonania usługi pocztowej prawo wniesienia reklamacji przysługuje: a) nadawcy;

2. adresatowi - w przypadku gdy nadawca zrzeknie się na jego rzecz prawa dochodzenia roszczeń albo gdy przesyłka pocztowa lub kwota pieniężna określona w przekazie pocztowym zostanie doręczona adresatowi; ust.

2. Nadawca albo adresat mogą zgłosić reklamację w każdej placówce pocztowej operatora pocztowego, który zawarł umowę o świadczenie usługi pocztowej z nadawcą; Ust.
3. Reklamacja może zostać wniesiona nie później niż w terminie 12 miesięcy od dnia nadania przesyłki pocztowej.

W orzecznictwie sądów administracyjnych wyrażany jest pogląd, że podważenie skuteczności doręczenia powinno być rozstrzygane w trybie postępowania reklamacyjnego (tak m.in. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 grudnia 2014 r., sygn. akt I OSK 3019/14; dostępne: CBOSA). W świetle powyższego omawiana okoliczność nie mogła być przedmiotem dowodu w niniejszym postępowaniu. Niezależnie do powyższego wskazać należy, że przepisy rozdziału 3a P.p.s.a. nie przewidują możliwości przeprowadzenia postępowania dowodowego przez Sąd w żadnym zakresie. Nadto ustawa ta nie przewiduje możliwości przeprowadzenia przez Sąd dowodu z zeznań świadków zakreślając zakres postępowania dowodowego w art. 106 § 3 (który jednak i tak nie ma zastosowania w niniejszej sprawie) do dowodów z dokumentów i to tylko o tyle, o ile jest to niezbędne dla wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernie przedłużenia postępowania.

Dlatego też wniosek J. S. o przeprowadzenie dowodu z zeznań pracowników urzędu pocztowego oraz C. S. nie mógł zostać uwzględniony w niniejszym postępowaniu.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.