Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu 16 czerwca 2015 r., działając na podstawie art. 110 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił wniosek Stowarzyszenia P. z siedzibą w R. o odroczenie rozprawy.
W dniu 22 czerwca 2015 r. Stowarzyszenie P. z siedzibą w R. wniosło zażalenie na powyższe postanowienie.
Postanowieniem z dnia 18 września 2015 r., sygn. akt II SA/Rz 459/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił powyższe zażalenie jako niedopuszczalne.
W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Sąd wskazał, że stosownie do treści art. 194 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiotem są rozstrzygnięcia ściśle określone w tym przepisie. Katalog przypadków, w których strona może złożyć zażalenie jest katalogiem zamkniętym. Żaden z wskazanych powyżej przepisów nie przewiduje możliwości złożenia zażalenia na postanowienie o oddaleniu wniosku o odroczenie rozprawy. Możliwość taka nie wynika również z innych przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Oznacza to, że na postanowienie o oddaleniu wniosku o odroczenie rozprawy zażalenie nie przysługuje. Postanowienie takie nie wymaga uzasadnienia, nie jest doręczane stronom.
Wpisuje się je do protokołu, bez spisywania odrębnej sentencji. Niemniej jednak może być kwestionowane na podstawie art. 191 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, na etapie ewentualnego postępowania kasacyjnego.
Zażaleniem W. N. zaskarżył powyższe postanowienie. W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, że zaskarżone postanowienie nie odpowiada prawu w szczególności z tego względu, że wniosek Stowarzyszenia o odpuszczenie do udziału w postępowaniu został rozpoznany bez udziału strony skarżącej, tj. W. N., który bez swojej winy nie uczestniczył w rozprawie. Zdaniem skarżącego Sąd w istocie nie dopuści Stowarzyszenia do udziału w postępowaniu bowiem pomijał wnioski dowodowe nieujawnione dotąd w postępowaniu administracyjnym czym naruszył art. 33 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W tej sytuacji wyrok z dnia 16 czerwca 2015 r. wydany został z rażącym naruszenie prawa i podlega uchyleniu. W zażaleniu podniesiono ponadto, że Sąd, pomimo wniosku, nie doręczył dotąd Stowarzyszeniu ww. wyroku i nie odniósł się do wniosków zawartych w zażaleniu Stowarzyszenia z dnia 22 czerwca 2015 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy podkreślić, że przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego jest zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, którym odrzucono zażalenie Stowarzyszenia P. z siedzibą w R. na postanowienie oddalające wniosek o odroczenie rozprawy. W związku z powyższym podniesione w zażaleniu okoliczności związane z dopuszczeniem Stowarzyszenia P. z siedzibą w R. do udziału w postępowaniu czy pominięciem przez Sąd wniosków dowodowych, na tym etapie postępowania nie podlegają ocenie.
Przechodząc do oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 września 2015 r., sygn. akt II SA/Rz 459/13, stwierdzić należy, że zasadnie postanowieniem tym odrzucono zażalenie Stowarzyszenia P. z siedzibą w R. na wydane na rozprawie w dniu 16 czerwca 2015 r. postanowienie oddalające wniosek o odroczenie rozprawy. Zgodnie z art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiotem jest: przekazanie sprawy innemu sądowi administracyjnemu; odrzucenie skargi w przypadkach, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4 oraz art. 220 § 3; umorzenie postępowania; wstrzymanie lub odmowa wstrzymania wykonania decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, o których mowa w art. 61; odmowa sporządzenia uzasadnienia wyroku; sprostowanie lub wykładnia orzeczenia albo ich odmowa; odrzucenie wniosku o uzupełnienie wyroku albo odmowa jego uwzględnienia; oddalenie wniosku o wyłączenie sędziego; odrzucenie skargi kasacyjnej; odrzucenie zażalenia; zwrot kosztów postępowania, jeżeli strona nie wnosi skargi kasacyjnej; ukaranie grzywną.
Jeżeli ustawa przewiduje (w określonych sytuacjach), wydanie postanowienia i jednocześnie nie stanowi, że od takiego postanowienia przysługuje prawo wniesienia zażalenia, to niedopuszczalne jest wniesienie tego środka odwoławczego.
Z analizy wskazanych wyżej przepisów wynika, iż przedmiotowe postanowienie nie podlegało zaskarżeniu. Nie jest ono bowiem wymienione w powołanym wyżej art. 194 § 1, jak również żaden inny przepis ustawy nie przewiduje możliwości jego zaskarżenia. W tych okolicznościach prawidłowo Sąd I instancji zastosował art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. i odrzucił zażalenie.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.