Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 19 marca 2013 r., sygn. akt IV SA/Po 148/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odmówił W. R. (dalej skarżąca) wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi W. R. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] 2012 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że skarżąca dołączyła do skargi wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Nadto wskazał na treść art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 2012, ze zm., dalej p.p.s.a.), z którego wynika, że wniesienie skargi nie wstrzymuje aktu lub czynności, jednak po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zdaniem Sądu I instancji, skarżąca we wniosku nie wskazała żadnych okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Nadto uzasadnienia wniosku nie mogą stanowić zarzuty merytoryczne, stawiane samej zaskarżonej decyzji, ponieważ to będzie rozpoznawał Sąd wydając wyrok. Za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji nie może przemawiać okoliczność rozpoczęcia robót budowlanych na podstawie nieprawomocnej decyzji. W niniejszej sprawie inwestor dysponuje ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę i to on ponosi ryzyko prowadzenia robót przed rozpoznaniem skargi przez Sąd i to na nim spoczywać będzie obowiązek przywrócenia stanu poprzedniego w przypadku uchylenia niniejszej decyzji przez Sąd.
Zażalenie na powyższe rozstrzygnięcie wniosła skarżąca wskazując na naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a., w związku z czym domaga się zmiany zaskarżonego postanowienia i uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonalności zaskarżonej decyzji, ewentualnie na podstawie art. 61 § 4 p.p.s.a. dokonanie zmiany zaskarżonego postanowienia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny i to bez przesyłania akt do Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz o zasądzenie od organu kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem niniejszego postępowania zażaleniowego jest dokonanie oceny, czy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu prawidłowo zastosował art. 61 § 3 p.p.s.a. nie uwzględniając wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.
Zdaniem Naczelnego Sąd Administracyjnego orzekającego w niniejszej sprawie Sąd I instancji prawidłowo odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji stwierdzając, że skarżąca nie wskazała żadnych okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca nie spełniła ciążącego na niej obowiązku wykazania w niniejszym wniosku przesłanek zawartych w art. 61 § 3 p.p.s.a., czyli przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie decyzji faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki.
W związku z powyższym Sąd I instancji nie miał innej możliwości działania zgodnie z prawem jak tylko odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Prawidłowo również wskazał, że ryzyko prowadzenia robót przed rozpoznaniem skargi ponosi jedynie inwestor i to na nim spoczywać będzie ewentualny obowiązek przywrócenia stanu poprzedniego, w razie uwzględnienia przez Sąd skargi.
Celem instytucji wstrzymania wykonania decyzji jest ukształtowanie stosunków do czasu rozpoznania skargi w zakresie zapobieżenia znacznej szkodzie lub trudnym do odwrócenia skutkom, a nie ocena legalności decyzji. W związku z tym rozstrzygnięcie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji nie jest uzależnione od zasadności samej skargi. Rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji abstrahuje od ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy sądowoadministracyjnej. Podejmowane jest bowiem na wstępnym etapie postępowania, gdy brak jest podstaw do wyrokowania o zasadności skargi (postanowienie NSA z 14.3.2013, II OZ 169/13, cbosa).
W tym stanie rzeczy zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu należy uznać za zgodne z prawem.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. zażalenie oddalił.
Odnosząc się do wniosku w zakresie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego, należy stwierdzić, że brak jest podstaw prawnych do orzekania o zwrocie kosztów postępowania między stronami w innych orzeczeniach, kończących postępowanie w danej instancji, niż wymienione w art. 209 p.p.s.a.
Zgodnie z art. 209 p.p.s.a., wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny, co do zasady nie jest zatem uprawniony do zasądzenia zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego w orzeczeniu, które nie jest jednym z orzeczeń, o których mowa w art. 209 p.p.s.a. Brak jest w tym przepisie podstaw do zamieszczania orzeczenia o zwrocie kosztów postępowania w innych orzeczeniach, kończących postępowanie w danej instancji, niż wymienione w tym przepisie (uchwała składu 7 sędziów NSA z 4.2.2008 r., I OPS 4/07, ONSAiWSA 2008/2/23; postanowienie NSA z 8.11.2010 r., I FZ 286/10).
Zgodnie z art. 197 § 2 p.p.s.a., do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, tj. przepisy rozdziału 1 działu IV. Brak natomiast odesłania do odpowiedniego stosowania przepisów o zwrocie kosztów postępowania między stronami (dział V, rozdział 1), które dawałoby podstawę do ich odpowiedniego stosowania w postępowaniu toczącym się na skutek zażalenia (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis 2012 s. 534-535, uw. 9).