Uzasadnienie
Pismem z dnia 16 listopada 2009 roku W.Z. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia [...] października 2009 roku Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zakłócania ciszy nocnej.
Zarządzeniem z dnia 18 grudnia 2009 r. Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wezwał skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 złotych, stosownie do § 2 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 roku w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.).
Skarżący złożył zażalenie na powyższe postanowienie. Wniósł o uchylenie zarządzenia i odstąpienie od żądania kwoty 200 zł. Jednocześnie skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy.
Postanowieniem z dnia 10 marca 2010 r. Sąd I instancji odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści § 2 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 roku w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), wpis stały w sprawach skarg, nieobjętych wpisem stosunkowym, z zakresu ochrony środowiska i przyrody wynosi 200 zł. Zasadnie zatem Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wezwał skarżącego do uiszczenia wpisu właśnie w tej wysokości.
Zasadą jest, że strony ponoszą koszty postępowania związane ze swoim udziałem. Wyjątki od tej zasady w odniesieniu do określonych podmiotów zostały przewidziane w art. 239 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jednakże przepis ten nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie. Kolejnym wyjątkiem od zasady obowiązku ponoszenia kosztów sądowych jest instytucja zwolnienia od kosztów sądowych w ramach prawa pomocy. Jak wyżej wskazano, skarżący wystąpił z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy, a z akt sprawy wynika, że postępowanie w tym przedmiocie zakończyło się wydaniem postanowienia z dnia 10 marca 2010 r. Z uwagi na stosunkowo krótki okres między doręczeniem skarżącemu postanowienia a przesłaniem akt, Naczelny Sąd Administracyjny nie jest w stanie stwierdzić, czy postanowienie to jest postanowieniem prawomocnym, jednakże ta okoliczność nie może mieć wpływu na zasadność zaskarżonego zarządzenia, bowiem w momencie jego wydawania było ono prawidłowe, niezależnie od wyniku postępowania w przedmiocie prawa pomocy.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 i art. 198 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.