Uzasadnienie
II OZ 39 / 11
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 30 września 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił zażalenie D. W. na postanowienie tego Sądu z dnia 31 marca 2009 r., którym oddalono wniosek skarżącej D. W. o uzupełnienie i wykładnię wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 27 stycznia 2009 r.
W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, iż pismem z dnia 27 kwietnia 2009 r. D. W. wniosła zażalenie na postanowienie z dnia 31 marca 2009 r. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z dnia 28 kwietnia 2009 r. wezwano D. W. do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 zł od tego zażalenia.
Zażalenie D. W. na powyższe zarządzenie zostało oddalone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lipca 2010 r. sygn. akt II OZ 716/10.
W wykonaniu prawomocnego zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia 28 kwietnia 2009 r. D. W. pismem z dnia 2 sierpnia 2010 r. została wezwana do uiszczenia wpisu w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia zażalenia. Pismo to D. W. odebrała w dniu 20 sierpnia 2010 r., jednakże w wyznaczonym terminie nie uiściła wpisu.
Z tej przyczyny Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- zwanej dalej p.p.s.a.) orzekł jak na wstępie
Zażalenie na powyższe postanowienie wnieśli D. W. i M. W., zaskarżając je w całości i wnosząc o jego uchylenie, uznając je za sprzeczne z prawem. W zażaleniu zawarto również wniosek o przedstawienie w trybie art. 193 Konstytucji RP Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania prawnego "czy wydanie postanowienia Sądu z dnia 31.03.2010 i postanowienia z dnia 30.09.2010 jest zgodne z prawem, skoro zapadł wyrok w Naczelnym Sądzie Administracyjnym w Warszawie II OSK 844/09 dnia 18,05.2010 do kasacji wniesionej przez DWINB we Wrocławiu w imieniu dzikiego inwestora Z. a obecnie WSA we Wrocławiu kasuje wyrok postanowieniami?".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie wymaga wyjaśnienia, że Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając wniesione zażalenie jest zobowiązany z urzędu badać, czy zostało ono wniesione przez strony do tego upoważnione, ponieważ jest to jedna z przesłanek dopuszczalności zażalenia.
Stwierdzić trzeba, iż zażalenie wniesione w niniejszej sprawie przez M. W. należało odrzucić, bowiem kwestionowanym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2009 r. odrzucono zażalenie złożone przez D. W. Stąd M. W. na przedmiotowe postanowienie nie przysługiwało zażalenie.
Zażalenia D. W. nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżąca, bowiem nie wykonała wezwania wydanego na podstawie prawomocnego zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 28 kwietnia 2009 r. wzywającego do uiszczenia wpisu od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 31 marca 2009 r. Zasadnym więc było zastosowanie sankcji, o której mowa w art. 220 § 3 p.p.s.a. i odrzucenie zażalenie, o czym trafnie orzeczono w skarżonym postanowieniu.
Odnośnie natomiast wniosku dotyczącego przedstawienia pytania prawnego Trybunałowi Konstytucyjnemu, podkreślić należało, iż norma art. 193 Konstytucji RP nie daje skarżącej uprawnienia do skutecznego domagania się przedstawienia takiego pytania. Nadto pytanie zgodnie z ww. normą konstytucyjną ma dotyczyć zgodności aktu normatywnego z Konstytucją, ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi lub ustawą, jeżeli od odpowiedzi na pytanie prawne zależy rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem. W przepisie tym nie mieści się natomiast badanie zgodności z prawem postanowień Sądu, jak chce tego skarżąca.
Z przedstawionych wyżej przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. odrzucił zażalenie M. W., a na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. oddalił zażalenie wniesione przez D. W.