Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 24 października 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 899/13, odrzucił zażalenie T. S. na postanowienie tego Sądu z dnia 29 lipca 2013 r. w sprawie ze skargi H. M. na decyzję Ministra Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 15 lutego 2013 r. znak: BOII-3ak-772-3-241/13 w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że zgodnie z art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zw. dalej p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Stosownie zaś do art. 220 § 3 p.p.s.a. zażalenie, od którego pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Stosownie natomiast do art. 178 p.p.s.a. sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.
Jednocześnie na podstawie art. 197 § 2 p.p.s.a. do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej. Sąd wskazał również, że zgodnie z art. 47 p.p.s.a. do pisma strony należy dołączyć jego odpisy dla doręczenia ich stronom. Odpisami mogą być także uwierzytelnione fotokopie bądź uwierzytelnione wydruki poczty elektronicznej. Celem ww. przepisów jest umożliwienie innym stronom postępowania ustosunkowanie się do wniesionego pisma procesowego i obronę swych praw. A w oparciu o art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej.
Odnosząc powyższe przepisy do niniejszej sprawy Sąd Wojewódzki wskazał, że w piśmie z dnia 15 sierpnia 2013 r. uczestnik postępowania T. S. złożył zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 lipca 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 899/13 oddalające jego wniosek o wyłączenie sędziego.
Zarządzeniem z dnia 21 sierpnia 2013 r. T.S. wezwany został do nadesłania 2 egzemplarzy odpisów zażalenia oraz do uiszczenia wpisu od zażalenia, w terminie 7 dni, od daty doręczenia zarządzenia, pod rygorem odrzucenia zażalenia.
Powyższe zarządzenie zostało T. S.doręczone w dniu 27 sierpnia 2013 r. zatem termin do uzupełnienia braków formalnych zażalenia upływał z dniem 3 września 2013 r. Z akt sprawy wynika, że w zakreślonym terminie T. S. nie uiścił wpisu od zażalenia oraz nie nadesłał wymaganych odpisów.
Wskutek niezachowania warunków formalnych - nie uiszczenia wpisu od zażalenia oraz nie nadesłania odpisów zażalenia - zażaleniu strony nie można nadać dalszego biegu w myśl przywołanych przepisów bowiem w sprawie nie doszło do wykonania zarządzenia w terminie w nim wskazanym. Nie było także wniosku o przywrócenie terminu uchybionej czynności.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł T. S. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Stosownie do treści art. 220 § 3 p.p.s.a. zażalenie, od którego pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. W świetle natomiast art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. zażalenie, którego braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym
W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że skarżący nie uiścił wpisu od zażalenia, jak również nie uzupełnił braków formalnych zażalenia w terminie zakreślonym przez sąd.
Oczywistym jest, że skuteczne skorzystanie z uprawnień strony, czy uczestnika w postępowaniu sądowym jest uzależnione od szeregu warunków o charakterze formalnym, jak również od zachowania terminu do dokonania poszczególnych czynności procesowych, w tym uzupełnienia braków formalnych składanych pism. Tego rodzaju ograniczenia, wynikające z przepisów ustawy, która korzysta z domniemania zgodności jej przepisów z Konstytucją RP z 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. Nr 78, poz. 483), nie mogą być postrzegane w kategoriach ograniczenia prawa do sądu. Sąd Wojewódzki trafnie ocenił, że T. S. nie uzupełnił braków formalnych zażalenia i w związku z tym zażalenie odrzucił, a więc brak jest podstaw do uznania, że doszło do ograniczenia prawa T. S. do sądu.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.