Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 26 stycznia 2012 r., II SA/Rz 994/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie (zwany dalej "WSA") odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie (zwanego dalej "PWINB") z dnia [...] sierpnia 2011 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu tymczasowego oraz poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta Rzeszowa (zwanego dalej "PINB") z dnia [...] kwietnia 2011 r., nr [...] w sprawie ze skargi J. W. na decyzję Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie z dnia [...] sierpnia 2011 roku, nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu tymczasowego. W uzasadnieniu wskazano, że decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r., nr [...] PWINB utrzymał w mocy decyzję PINB z dnia [...] kwietnia 2011 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu tymczasowego - garażu o konstrukcji stalowo-drewnianej zlokalizowanego na działce nr [...], obr. [...] przy ul. [...] w R. W ustawowym terminie skargę na ww. decyzję złożył J. W., wnosząc jednocześnie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji PINB do czasu ostatecznego zakończenia postępowania przed sądami obu instancji. Wskazał, że wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji jest uzasadnione, ponieważ skarżący może być narażony na niepowetowane straty.
W zaskarżonym postanowieniu WSA wskazał, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji PINB nie został przez skarżącego uzasadniony, stąd też Sąd pozbawiony został możliwości jego oceny.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł J. W. wnosząc o zmianę zaskarżonego postanowienia przez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, względnie uchylenie skarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania albo stwierdzenie nieważności postępowania w sprawie i uchylenie zaskarżonego postanowienia, jak również o zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżącego kosztów postępowania. W uzasadnieniu podał, że przedmiotem postępowania jest nakaz wykonania rozbiórki tymczasowego obiektu - garażu, który w rzeczywistości jest budynkiem gospodarczym do ogólnego użytku o wymiarach nie wymagających pozwolenia na budowę, a skarga w tej sprawie wykazuje w oczywisty sposób, że jest to budynek gospodarczy, co potwierdza ewidencja gruntów i budynków. Jedynie mylne przyjęcie, że jest to garaż na samochód spowodowało kontrowersje objęte skargą w tej sprawie, a rozpoznanie skargi niewątpliwie wyjaśni, że zaskarżona decyzja jest wynikiem błędu i przedmiotowy obiekt nie podlega kontroli budowlanej jako garaż, natomiast rozbiórka tego obiektu pozostawałaby w rażącej sprzeczności ze stanem faktycznym dotyczącym komórki na cele gospodarcze, której budowa nie wymagała pozwolenia, a tylko zgłoszenia o zamiarze jej budowy, co w odpowiednim czasie wykonano. Wyburzenie tej komórki to szkoda dla skarżącego w wysokości kilku tysięcy.
Odpowiadając na skargę K. M. - uczestniczka postępowania zażądała odrzucenia zażalenia, które przeinacza fakty i usiłuje wprowadzić Sąd w błąd, czego dowodem jest fakt, że skarżący wystąpił w 2010 r. o pozwolenie na garaż blaszany a w zażaleniu wypiera się, że posiada garaż, co jest sprawą oczywistą i sprawdzoną. W uzasadnieniu wskazano, że postępowanie J. W. to ewidentna gra na zwłokę, a wszystkie decyzje były dla niego niekorzystne. Stwierdzenie w zażaleniu, że sporny budynek jest budynkiem gospodarczym, w dalszej części określony komórką jest rażącym kłamstwem. Uczestniczka postępowania wskazała też, iż spór toczy się między nią czyli domem przy ul. [...] a domem J. W. przy ul. [...].
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Jak wynika z art. 61 § 1 ppsa wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże, w myśl art. 61 § 3 ppsa, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków Sąd może wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z powyższego wynika zatem, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego do Sądu aktu jest instytucją o charakterze wyjątkowym - odstępstwem od ogólnej reguły, w myśl której wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu -, a skorzystać z niej można tylko, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jak wynika z powyższego, do oceny Sądu należy czy w sprawie zaistniały okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 ppsa, a więc niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Odnosząc się do zarzutów zażalenia należy wskazać, że są one niezasadne. Kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego (zwanego dalej "NSA") ogranicza się do oceny czy Sąd I instancji nie naruszył przepisów prawa. Zdaniem NSA, Sąd pierwszej instancji zastosował odpowiednie przepisy ppsa i prawidłowo uzasadnił ich zastosowanie. Argumentacja Sądu I instancji wskazuje, że WSA wziął pod uwagę całokształt okoliczności sprawy a ważąc argumenty za i przeciw wstrzymaniu zaskarżonej decyzji słusznie uznał, że skarżący nie uprawdopodobnił we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skoro, jak słusznie skonstatował Sąd I instancji, skarżący nie wykazał w sposób należyty, iż wykonanie decyzji nakładającej na skarżącego obowiązek rozbiórki obiektu tymczasowego na obecnym etapie postępowania nie spowoduje wyrządzenie znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków, to w konsekwencji WSA nie miał innego wyjścia jak rozpatrzyć wniosek skarżącego negatywnie.
Na marginesie NSA podkreśla, że celem instytucji wstrzymania wykonania decyzji jest ukształtowanie stosunków do czasu rozpoznania skargi w zakresie zapobieżenia znacznej szkodzie lub trudnym do odwrócenia skutkom, a nie ocena legalności decyzji (por. postanowienie NSA z dnia 10 października 2008 r., II OZ 741/08, LEX nr 493666). Tym samym, ani zaskarżone orzeczenie WSA ani niniejsze postanowienie NSA nie przesadzają o ostatecznym wyniku oceny zaskarżonej decyzji przez Sąd administracyjny.
W tym stanie rzeczy zaskarżone postanowienie WSA należy uznać za zgodne z przepisami prawa, dlatego NSA, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 ppsa orzekł jak w sentencji.