Uzasadnienie
Postanowieniem z 16 kwietnia 2021 r., sygn. akt II SA/Gl 275/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej: WSA) w Gliwicach odrzucił skargę B. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (SKO lub Kolegium) z [...] grudnia 2019 r., nr [...], w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego.
W uzasadnieniu postanowienia sąd pierwszej instancji wskazał, że S. Z. wniósł skargę na w/w decyzję SKO w C. Skarga została podpisana jedynie przez wnoszącego, z treści skargi wynika, że została ona wniesiona w imieniu S. Z. jako mieszkańca [...] oraz w imieniu K. Z. i B. Z. Postanowieniem z 10 sierpnia 2020 r. WSA w Gliwicach odrzucił skargę S. Z. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z 14 października 2020 r. B. Z. został wezwany do usunięcia braku formalnego skargi poprzez jej podpisanie. Na wykonanie wezwania wyznaczono termin 7 dni, pouczając o rygorze odrzucenia skargi. Pouczono, że usunięcie wspomnianego braku może nastąpić poprzez nadesłanie egzemplarza skargi opatrzonego własnoręcznym podpisem. Poinformowano także, że S. Z. (teść) nie może być pełnomocnikiem wzywanego w przedmiotowym postępowaniu.
Korespondencja sądowa zawierająca powyższe wezwanie została skutecznie doręczona B. Z. w dniu 19 października 2020 r., jednakże w zakreślonym w wezwaniu terminie, brak formalny skargi nie został uzupełniony.
Sąd pierwszej instancji zwrócił uwagę, że w rozpoznawanej sprawie skarga została sporządzona, podpisana i wniesiona przez S. Z., który nie może reprezentować B. Z. jako "inny skarżący" (art. 35 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. 2019, poz. 2325 ze zm., Ppsa) przed sądem administracyjnym, albowiem prawomocnym postanowieniem z 10 sierpnia 2020 r. odrzucono skargę S. Z. W następstwie powyższych ustaleń sąd pierwszej instancji, stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 Ppsa, odrzucił skargę B. Z. Zażalenie na powyższe postanowienie zostało wniesione przez S. Z., mającego działać imieniem K. Z. i B. Z. W zażaleniu nie zgodzono się z argumentacją sądu, że S. Z. nie może być pełnomocnikiem B. Z. w postępowaniu toczącym się przed WSA w Gliwicach. W zażaleniu podnosi się, iż jest on teściem B. Z. Autor zażalenia powołuje się na okoliczność, że skoro może być pełnomocnikiem swojej córki jako rodzic, to może być także pełnomocnikiem swego zięcia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Po myśli art. 35 § 1 Ppsa pełnomocnikiem strony może być adwokat lub radca prawny, a ponadto inny skarżący lub uczestnik postępowania, jak również małżonek, rodzeństwo, wstępni lub zstępni strony oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia, a także inne osoby, jeżeli przewidują to przepisy szczególne.
Wymieniony przepis wymienia zatem dwie grupy podmiotów mogących występować w postępowaniu sądowoadministracyjnym w charakterze pełnomocnika procesowego: pełnomocników profesjonalnych, czyli zawodowo trudniących się reprezentacją stron w postępowaniu (np. adwokat), a także pełnomocników, którym rola ta została przyznana z uwagi na stosunek rodzinny łączący osobę pełnomocnika ze stroną. Katalog powiązań rodzinnych, których istnienie uprawnia do występowania przed sądem administracyjnym w roli pełnomocnika procesowego nie jest jednak nieograniczony. Nie wystarczy bowiem istnienie jakiegokolwiek stosunku rodzinnego do wywodzenia zeń uprawnienia do reprezentowania strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Przepis bowiem precyzyjnie określa, który członek rodziny może w charakterze takiego pełnomocnika występować. Wszelkie inne powiązania, niezależnie od okoliczności faktycznych (np. rzeczywistej więzi, bliskich stosunków międzyludzkich, inicjatywy niesienia pomocy osobie potrzebującej) nie mogą stanowić podstawy do reprezentowania strony w postępowaniu (por. postanowienie NSA z 26 stycznia 2016 r., II FZ 1045/15, LEX nr 1968960).
S. Z. jest teściem skarżącego B. Z. W świetle dyspozycji art. 35 § 1 Ppsa nie spełnia więc wymagań do reprezentowania zięcia przed sądem. Nie łączą go z B. Z. więzi, do których przepis ten się odwołuje. Nie może zatem skutecznie pełnić roli pełnomocnika procesowego zięcia w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Takiej możliwości nie przewidują również przepisy szczególne. S. Z. nie mógł reprezentować przed sądem administracyjnym B. Z. także jako "inny skarżący", wymieniony w art. 35 § 1 Ppsa, albowiem prawomocnym postanowieniem z 10 sierpnia 2020 r. odrzucono skargę S. Z. Tym samym prawomocnie S. Z. nie jest już "skarżącym" w przedmiotowym postępowaniu.
Rację ma również sąd pierwszej instancji, że w niniejszej sprawie wezwano B. Z. w prawidłowy sposób do uzupełnienia braku formalnego – podpisania skargi. W zarządzeniu zawarto pouczenie o skutkach jego niewykonania, tj. wskazano na rygor w postaci odrzucenia skargi w przypadku nieusunięcia braku poprzez własnoręczne podpisanie skargi przez skarżącego. Powyższe wezwanie zostało uznane za doręczone skarżącemu w dniu 19 października 2020 r., w sposób prawidłowy. Siedmiodniowy termin do upłynął z dniem 26 października 2020 r., zgodnie z zasadami obliczania terminów przewidzianymi w art. 83 § 1 Ppsa. Skarżący nie uzupełnił jednak ww. braku w terminie, co skutkowało prawidłowo odrzuceniem jego skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 Ppsa.
Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 Ppsa, orzekł jak w sentencji.