Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie postanowieniem z dnia 26 lipca 2013 r. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej przez J. G., K. G., G. G. decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia [...] sierpnia 2012 r. w przedmiocie warunków zabudowy.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżący zawarli w skardze powołując się na niebezpieczeństwo znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W powyższych okolicznościach Sąd rozpoznając wniosek, w pierwszej kolejności powołał brzmienie przepisu art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.). Uznając, że wniosek nie zasługuje na uwzględnienie Sąd wskazał, że decyzje wydane w niniejszej sprawie nie nadają się do wykonania. Decyzja o warunkach zabudowy nie wiąże się bowiem dla stron z obowiązkiem działania, zaniechania, czy też nakazem znoszenia zachowania innych podmiotów. Decyzja ta nie wywołuje żadnych skutków materialnych, a organy administracji publicznej nie mają możliwości użycia przymusu państwowego do doprowadzenia do stanu zgodnego z treścią zaskarżonej decyzji. Skutkiem wydania zaskarżonej decyzji jest możliwość ubiegania się o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, ta jednak jest wydawana w odrębnym postępowaniu administracyjnym, w ramach którego służą stronie stosowne środki zaskarżenia.
W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący zarzucili naruszenie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym. Podnieśli, że ich zdaniem decyzja w przedmiocie warunków zabudowy nadaje się do wykonania, bowiem inwestor może wystąpić o pozwolenie na budowę i na jego podstawie rozpocząć roboty budowlane. Wskazując na powyższe wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
W odpowiedzi na zażalenie [...] Sp. z o.o. wniosła o oddalenie zażalenia i przyznanie Spółce kosztów postępowania zażaleniowego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Powyższe dotyczy również aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Podkreślić należy, że warunkiem wstrzymania wykonania decyzji przez sąd jest złożenie stosownego wniosku, w którym przytoczone zostaną okoliczności wskazujące na niebezpieczeństwo wystąpienia u wnioskodawcy przesłanek wymienionych w powołanym wyżej przepisie. Przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, o której można mówić, jeśli rozmiary szkody wywołanej wykonaniem zaskarżonego aktu administracyjnego są większe niż zwykłe skutki wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju. Natomiast spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków musi być rozważane z uwzględnieniem specyfiki aktu administracyjnego, którego dotyczy wniosek o wstrzymanie.
Przede wszystkim zgodzić się należy z Sądem I instancji, że złożony w niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji ustalającej warunki zabudowy - poza ogólnym stwierdzeniem, że zaskarżona decyzja narusza prawo - nie zawiera żadnego uzasadnienia. W orzecznictwie i doktrynie przyjmuje się, że jeżeli we wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności strona nie wykaże okoliczności uzasadniających stwierdzenie, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to nie można tego uznać za brak formalny wniosku (art. 49 § 1 p.p.s.a.), lecz za brak przesłanek ochrony tymczasowej przez sąd uzasadniający oddalenie wniosku (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wydanie 3, 2008 r., str. 219). Powyższe oznacza, że wniosek ten nie mógł zostać uwzględniony.
Zgodzić się również należy z Sądem I instancji, który poszukując argumentów dla merytorycznego rozpoznania wniosku stwierdził, że nie można mówić o ewentualnym niebezpieczeństwie spowodowania trudnych do odwrócenia skutków lub wyrządzenia znacznej szkody w odniesieniu do decyzji wydanej w przedmiocie warunków zabudowy. Uwzględniając w szczególności przepis art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 647) wskazać należy, że z samej istoty tego typu decyzji wynika, iż ich wydanie nie wiąże się dla stron z obowiązkiem działania, zaniechania, czy też z nakazem znoszenia zachowania innych podmiotów. Organy zaś nie mają możliwości użycia środka przymusu do doprowadzenia do stanu zgodnego z treścią zaskarżonej decyzji. Decyzja o warunkach zabudowy daje inwestorowi prawo do wystąpienia do organu architektoniczno-budowlanego o pozwolenie na budowę, sama jednak nie daje podstawy do rozpoczęcia robót budowlanych i realizacji zamierzonej inwestycji.
Tym samym nie może ona wiązać się ze znaczną szkodą lub powodować nieodwracalne skutki. Do takich skutków nie można zaliczyć możliwości wydania na jej podstawie w przyszłości decyzji o pozwoleniu na budowę.
Uznać zatem należy, że zasadnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zaskarżonym postanowieniem odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.