Uzasadnienie
H. S. w piśmie z dnia 18 listopada 2011 r. złożył wniosek o przyznanie adwokata lub radcy prawnego z urzędu i zwolnienie z opłat sądowych. W piśmie tym powołał się na swoją trudną sytuację materialną i dołączył dokumenty źródłowe dotyczące tej sytuacji.
Referendarz sądowy pismem z dnia 21 listopada 2011 r. wezwał skarżącego do złożenia powyższego wniosku na urzędowym formularzu i nadesłania dokumentów źródłowych tj. wyciągu z konta bankowego za ostatnie trzy miesiące. Wezwanie to zostało doręczone skarżącemu w dniu 23 listopada 2011 r. W dniu 26 listopada 2011 r., skarżący nadał w urzędzie pocztowym pismo z dnia 24 listopada 2011 r., w którym wskazał, że rezygnuje z wniosku o przyznanie adwokata lub radcy prawnego z urzędu z uwagi na nieznajomość przepisów prawa i brak środków finansowych na opłacenie porady fachowego pełnomocnika związanej z wypełnieniem wniosku.
Kolejnym pismem z dnia 26 listopada 2011 r. skarżący oświadczył, że "odwołuje" wniosek o ustanowienie adwokata lub radcy prawnego z urzędu i zwolnienie z opłat sądowych, ponieważ nie posiada środków finansowych na opłacenie adwokata lub radcy prawnego, który pomógłby mu wypełnić urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy. Wyjaśnił, że nie posiada konta bankowego, a pieniądze otrzymuje przekazem pocztowym.
Referendarz sądowy postanowieniem z dnia 7 grudnia 2011 r. na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej: p.p.s.a. umorzył postępowanie sądowoadministracyjne wszczęte wnioskiem o przyznanie prawa pomocy.
W dniu 12 grudnia 2011 r. skarżący przesłał do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu dwa pisma nazwane "sprzeciw" oraz "Odpis na wezwanie do zapłaty z wyżej/w Sądu". W pierwszym piśmie skarżący wyraził niezadowolenie z działalności Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w sprawie przyznania dodatku do renty, natomiast w drugim z tych pism skarżący oświadczył, że nieżądał i niezgłaszał wniosku o wydanie wyroku. W pismach tych zwrócił się też o przekazanie jego skargi do Trybunału Konstytucyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zarządzeniem z dnia 27 marca 2012 r., na podstawie art. 257 p.p.s.a. pozostawił wniosek H. S. bez rozpoznania wskazując, iż skarżący nie złożył przedmiotowego wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu.
H. S., pismem z dnia 3 kwietnia 2012 r. złożyła zażalenie na powyższe zarządzenie z dnia 27 marca 2012 r. podnosząc, żądania i zarzuty zawarte w skardze.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 252 § 2 p.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu. Wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania (art. 257 p.p.s.a.).
W niniejszej sprawie skarżący, wobec złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy, został wezwany do wypełnienia i nadesłania go na urzędowym formularzu. Wezwanie z załączonym stosownym formularzem zostało skutecznie doręczone skarżącemu w dniu 23 listopada 2011 r. wraz z pouczeniem o rygorze pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Jak wynika z akt sprawy skarżący nie złożył wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPf.
Postępowanie sądowe, w tym również postępowanie w przedmiocie prawa pomocy, jest postępowaniem sformalizowanym, a ustawodawca uzależnił możliwość rozpoznania wniosku od sporządzenia go we wskazanej przepisami formie. Dlatego też, wobec niezłożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na formularzu PPf, prawidłowo Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu pozostawił ten wniosek bez rozpoznania. Jednocześnie należy podkreślić, iż skarżący, na każdym etapie postępowania sądowoadministracyjnego może złożyć wniosek o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPf.
Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.