Uzasadnienie
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z dnia 13 października 2010 r. Sąd wezwał wyznaczonego z urzędu R. B. – K. adwokata L. S. do wykonania zarządzenia z dnia 18 marca 2010 r. dotyczącego wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 złotych.
W otwartym terminie do uzupełnienia braku formalnego skargi, tj. w dniu 22 października 2010 r. adwokat L. S., złożył w Biurze Podawczym WSA w Rzeszowie zażalenie na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II WSA w Rzeszowie wzywające do uiszczenia wpisu sądowego od skargi oraz wniosek o przedłużenie terminu do usunięcia ww. braku formalnego skargi.
Postanowieniem z dnia 30 listopada 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił wniosek o przedłużenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Jak wskazał Sąd termin 7 – dniowy do uzupełnienia braków formalnych pisma (skargi) jest terminem ustawowym. Nie może więc być przez Sądu wydłużany czy skracany na podstawie art. 84 p.p.s.a.
Na powyższe postanowienie skarżąca wniosła zażalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Postępowanie zażaleniowe podlega umorzeniu.
Stosownie do art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn niż wymienione w pkt 1 i 2 tego przepisu, stało się bezprzedmiotowe. Przepis ten ma zastosowanie w sprawie niniejszej. Z uwagi bowiem na przyznanie skarżącej postanowieniem z dnia 30 listopada 2010 r. prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych skarżąca nie ma już obowiązku uiszczenia wpisu od skargi. Bezprzedmiotowe zatem stało się postępowanie wywołane zażaleniem skarżącej na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 30 listopada 2010 r., o oddaleniu wniosku o przedłużenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w postaci uiszczenia wpisu od skargi.
W związku z powyższym postępowanie zażaleniowe należało umorzyć na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 193 p.p.s.a.