Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, postanowieniem z dnia 3 grudnia 2009 r., sygn. akt II SA/Wr 179/04, sprostował na posiedzeniu niejawnym z urzędu niedokładność w wyroku tego Sądu z dnia 26 listopada 2009 r., zastępując oznaczenie strony skarżącej "D. i M. W." oznaczeniem "D. i M. W., M. i J. W.".
W zażaleniu na powyższe postanowienie D., M., J. i M. W. podnieśli, że takie błędy w wyroku nie podlegają prostowaniu a wydane postanowienie jak i wyrok są bezwzględnie nieważne. Błędy winny być prostowane w tym samym składzie co wydany wyrok a w postanowieniu orzekał jeden sędzia.
Ponadto zarzucono, że zaskarżone postanowienie jak i wyrok są bezwzględnie nieważne i rażąco naruszają przepisy prawa. Wskazano przy tym na szereg aktów prawnych, w ogóle jednak nie uzasadniając, na czym owe naruszenia polegały.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie podkreślić należy, że przedmiotem niniejszego postępowania jest postanowienie z dnia 3 grudnia 2009 r., którym dokonano sprostowania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 26 listopada 2009 r., nie zaś sam wyrok. W związku z powyższym nie mogą odnieść skutku zarzuty skierowane przeciwko temu wyrokowi.
Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowaniu podlegają wadliwości występujące zarówno w samej sentencji orzeczenia i w jego komparycji (np. niewłaściwe, niedokładne określenie sądu, określenie żądania, itp.) jak i w uzasadnieniu orzeczenia. Niedokładność lub omyłka może dotyczyć na przykład oznaczenia stron, oznaczenia (daty, znaku, sygnatury) zaskarżonego aktu lub czynności oraz nazwy organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność (postanowienie NSA z dnia 4 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 1488/10; postanowienie NSA z dnia 18 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 1007/10).
Zaskarżonym postanowieniem dokonano sprostowania wyroku z dnia 26 listopada 2009 r. zastępując oznaczenie strony skarżącej "D. i M. W." oznaczeniem "D. i M. W., M. i J. W.". Mając na uwadze powyższe ustalenia stwierdzić należy, że możliwe jest sprostowanie niedokładności polegającej na błędnym oznaczeniu strony skarżącej, w związku z czym Sąd I instancji nie naruszył zaskarżonym postanowieniem art. 156 § 1 p.p.s.a.
Odnośnie natomiast twierdzenia, że Sąd winien sprostować wyrok w takim samym składzie w jakim go wydał wskazać należy, że zgodnie z art. 156 § 2 p.p.s.a. sprostowanie sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie natomiast z art. 16 § 2 tej ustawy Sąd administracyjny na posiedzeniu niejawnym orzeka w składzie jednego sędziego, chyba że ustawa stanowi inaczej. Zarzut dotyczący składu Sądu, który wydał zaskarżone postanowienie, również uznać należy zatem za chybiony.
Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się ponadto naruszenia zaskarżonym postanowieniem innych przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Odnośnie natomiast zarzutów naruszenia przez Sąd I instancji przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego wskazać należy, że nie mogą one odnieść zamierzonego skutku, albowiem sądy administracyjne nie stosują przepisów tej ustawy.
Mając na uwadze powyższe, na postawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.