Postanowienie NSA z 3 lutego 2010 r., II OZ 49/10

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 3 lutego 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 23 października 2009 r., sygn. akt II SA/Gl 470/09. o odmowie dopuszczenia A. W. do udziału w postępowaniu w charakterze uczestnika postępowania

Sprawa

w sprawie ze skargi B. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B.-B. z dnia [...] marca 2009 r., Nr [...] w przedmiocie kary za zniszczenie drzew postanawia: oddalić zażalenie.

Skład

Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz przewodniczący

Uzasadnienie

B. Gó.wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2009 r., Nr [...], w przedmiocie kary za zniszczenie drzew.

Na rozprawie w dniu 23 października 2009 r., A.W. wniósł do protokołu o dopuszczenie go do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania. Wskazał, iż wniosek taki złożył również w sprawie o sygn. akt II SA/Gl 189/09 i wyjaśnił, że w niniejszej sprawie "ma taki sam interes do działania jak w tamtej sprawie".

Sąd z urzędu stwierdził, że w trakcie rozprawy w dniu 2 lipca 2009 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Gl 189/09 A.W., wezwany do wskazania w czym dopatruje się swego interesu w sprawie, podał, iż jako obywatel kraju ma obowiązek dbać o ochronę środowiska. Ma też poczucie obywatelskiej konieczności uczestnictwa w postępowaniu sądowym dotyczącym skargi B.G. Nadto wskazał potrzebę swego udziału w sprawie ze względu na cyt. "matactwo organu I instancji" podając, że jego uczestnictwo może mieć istotne znaczenie w postępowaniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 23 października 2009 r., sygn. akt II SA/GL 470/09, na podstawie art. 33 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), odmówił dopuszczenia A. W. do udziału w postępowaniu sądowym w charakterze uczestnika.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że podmiotem mającym interes prawny w sprawie wymierzenia decyzją administracyjną kary pieniężnej, a więc stroną postępowania, jest wyłącznie ten podmiot, który dopuścił się czynu, za który ustawodawca przewidział tę karę. Nie może natomiast być uznany za stronę w postępowaniu prowadzonym w sprawie wymierzenia kary pieniężnej inny podmiot (np. ten, który zawiadomił organ o wycięciu drzew i domaga się zastosowania kary wobec innego podmiotu). W niniejszej sprawie podmiotem będącym stroną jest więc niewątpliwie B. G. Nie można natomiast przymiotu strony przyznać A.W, który jako właściciel sąsiedniej nieruchomości, poinformował organ administracji publicznej o podjętych przez B. G. działaniach. Oceny tej nie może zmienić fakt, iż orzekający w sprawie organ II instancji doręczył A. W. wydane w sprawie B. G. rozstrzygnięcie, okoliczność ta nie kreuje bowiem interesu prawnego.

A.W. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego zażalenie na powyższe postanowienie, wskazując, iż z uwagi na brak zaangażowania się Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w przebieg rozprawy oraz mając na względzie szereg powołanych przez niego uchybień Urzędu Gminy W. w toku postępowania, domaga się on otrzymywania do wiadomości wszystkich informacji o toczącej się sprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

W myśl art. 33 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), udział w charakterze uczestnika postępowania może zgłosić osoba, która nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, jeżeli wynik tego postępowania dotyczy jej interesu prawnego.

Pod pojęciem "interes prawny" należy rozumieć interes zgodny z prawem i interes chroniony przez prawo. Interes prawny to coś więcej niż interes faktyczny, gdyż za interes prawny można uznać tylko taki interes, który stwarza korzystną sytuację prawną dla danego podmiotu. Ocena czy w danym przypadku występuje interes prawny, wynika z konfrontacji tego, co uważa się za interes prawny, z normami prawa materialnego, regulującymi określoną sferę stosunków społecznych. Mieć interes prawny znaczy to samo, co ustalić przepis prawa powszechnie obowiązującego, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby. Od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, to jest stan, w którym obywatel wprawdzie jest bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa powszechnie obowiązującego.

W świetle powyższego uznać należy, iż w sprawie dotyczącej kary pieniężnej stroną postępowania, a więc osobą posiadająca interes prawny w sprawie jest osoba, na którą nałożono tą karę. W przedmiotowej sprawie jest to zatem wyłącznie B. G. Natomiast A. W., który zawiadomił organ o wycięciu drzew przez skarżącą i domagał się wymierzenia jej kary z tego tytułu, nie legitymuje się interesem prawnym do występowania w sprawie, nie może być zatem uznany za uczestnika postępowania w rozumieniu art. w art. 33 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.