Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 17 lutego 2021 r. sygn. akt VII SA/Wa 1187/20 oddalił skargę K. P. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 7 maja 2020 r. nr 737/2020 w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia.
Pismem z 12 marca 2021 r. wniesionym za pomocą środków komunikacji elektronicznej (ePUAP) pełnomocnik skarżącego wniósł o sporządzenie pisemnego uzasadnienia wyroku i doręczenie mu odpisu tego wyroku wraz z uzasadnieniem. Tożsamy wniosek złożył również w piśmie z dnia 11 marca 2021 r. wniesionym za pomocą operatora pocztowego (data nadania 16 marca 2021 r.). W dniu 12 maja 2021 r. doręczono pełnomocnikowi skarżącego drogą elektroniczną odpis wyroku wraz z uzasadnieniem. Przesyłka nie została odebrana, uznano ją za skutecznie doręczoną z dniem 26 maja 2021 r.
Pismem z dnia 25 stycznia 2022 r. (data nadania 27 stycznia 2022 r.) pełnomocnik skarżącego wniósł skargę kasacyjną.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 3 czerwca 2022 r. sygn. akt VII SA/Wa 1187/20, na podstawie art. 178 w zw. z art. 177 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.) dalej zwanej "p.p.s.a." odrzucił skargę kasacyjną K. P., uznając, że została wniesiona z uchybieniem terminu.
Zażalenie złożył K. P. Podniesiono zarzut naruszenia art. 86 i nast. p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a. i w związku z odpowiednio stosowanymi art. 57 § 1 w zw. z art. 46 § 1 pkt 4 oraz art. 12b § 1 i art. 46 § 2a i 2b p.p.s.a. poprzez przyjęcie, że odpis wyroku wraz z uzasadnieniem został doręczony pełnomocnikowi skarżącego w sposób prawidłowy oraz błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że odpis wyroku wysłany został na adres wskazany przez pełnomocnika, oraz nieustalenie, że korespondencja powinna zostać wysłana zgodnie z wnioskiem na adres fizyczny lub adres wskazany przez pełnomocnika. W oparciu o tak sformułowany zarzut wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
W uzasadnieniu wskazano, że pismem z 11 marca 2021 r. został złożony pisemny wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku i doręczenie odpisu tego wyroku wraz z uzasadnieniem na adres fizyczny. Strona nie otrzymała pisemnego odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem ani rozstrzygnięcia w przedmiocie złożonego wniosku. W ocenie strony zastosowanie w tej sytuacji art. 74a p.p.s.a. było przedwczesne. Sąd pomimo zaistniałych w sprawie wątpliwości co do interpretacji wniosków strony i ewentualnych braków formalnych wniosku nie wezwał do jego sprecyzowania czy uzupełnienia, lecz dokonał wysłania odpisu drogą elektroniczną pomimo przeciwnego wniosku strony. Ponadto wysłanie korespondencji nastąpiło na inny adres zarówno fizyczny, jak i elektroniczny niż wnioskowany i wskazywany przez stronę, adres, z którego pełnomocnik nie korzysta.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie okazało się niezasadne.
Stosownie do art. 74a § 1 p.p.s.a. doręczenie pism przez sąd następuje za pomocą środków komunikacji elektronicznej, jeżeli strona spełniła jeden z następujących warunków:
- 1. wniosła pismo w formie dokumentu elektronicznego przez elektroniczną skrzynkę podawczą sądu lub organu, za pośrednictwem którego składane jest pismo;
- 2. wystąpiła do sądu o takie doręczenie i wskazała sądowi adres elektroniczny;
- 3. wyraziła zgodę na doręczanie pism za pomocą tych środków i wskazała sądowi adres elektroniczny.
Zgodnie z art. 74a § 2 p.p.s.a. jeżeli strona zrezygnuje z doręczania pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej, sąd doręcza pismo w sposób określony dla pisma w formie innej niż forma dokumentu elektronicznego. Oświadczenie o rezygnacji z doręczania pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej składa się w formie dokumentu elektronicznego. Jak podkreśla się w doktrynie i orzecznictwie, złożenie oświadczenia w formie papierowej należy uznać za nieskuteczne (por. postanowienie NSA z 28 kwietnia 2022 r. II OZ 250/22, a także B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. II, LEX/el. 2021, art. 74a).
W niniejszej sprawie profesjonalny pełnomocnik skarżącego dnia 12 marca 2021 r. wniósł do Sądu pismo za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej (platformy ePUAP), w którym wniósł o sporządzenie pisemnego uzasadnienia wyroku i doręczenie mu wyroku wraz z uzasadnieniem. Nie zawarł w nim oświadczenia o rezygnacji z doręczania pism drogą elektroniczną. Nie wniósł też drogą elektroniczną żadnego innego pisma, w którym zawarto by takie oświadczenie. Złożenie przez pełnomocnika skarżącego tożsamego wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku za pośrednictwem poczty nie może zostać uznane za rezygnację z doręczania pism drogą elektroniczną.
Ponadto wbrew twierdzeniom pełnomocnika skarżącego, Sąd nie pominął wniosku o doręczenie odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem na adres "fizyczny" pełnomocnika, bowiem ani w piśmie złożonym drogą elektroniczną, ani w tym nadanym pocztą nie zawarto takiego żądania.
Wobec tego Sąd pierwszej instancji prawidłowo doręczył odpis wyroku wraz z uzasadnieniem za pomocą platformy ePUAP. Nieskuteczny jest również zarzut dotyczący wysłania odpisu wyroku na niewłaściwy adres elektroniczny. Pismo z odpisem wyroku wraz z uzasadnieniem zostało wysłane na adres, którego użył pełnomocnik, składają wniosek (identyfikator konta użytkownika ePUAP jest tożsamy – [...] – por. weryfikacja podpisu na wniosku strony, k. 60 i urzędowe poświadczenie doręczenia odpisu wyroku z uzasadnieniem, identyfikator adresata, k. 80). Pełnomocnik skarżącego nie podał żadnego innego adresu do korespondencji drogą elektroniczną. Nie wskazał też, na jakiej podstawie twierdzi, że pismo zostało wysłane na błędny adres elektroniczny (ani jaki jest prawidłowy).
Niezrozumiałe są też twierdzenia dotyczące wątpliwości co do interpretacji wniosków strony i tego, że Sąd Wojewódzki – zdaniem strony – powinien wezwać ją do sprecyzowania wniosku. Oba wnioski - zarówno ten wniesiony za pomocą platformy ePUAP, jak i ten wniesiono drogą pocztową – zostały sporządzone przez profesjonalnego pełnomocnika. Treść obydwu jest tożsama (jedno zdanie) i nie budzi wątpliwości.
W tym stanie rzeczy prawidłowo Sąd pierwszej instancji odrzucił skargę kasacyjną jako wniesioną z uchybieniem terminu (wynoszącym ponad pół roku). Sąd nie dopuścił się naruszenia powołanych w zażaleniu przepisów p.p.s.a. Zażalenie podlegało oddaleniu na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.