Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 26 stycznia 2006 r., sygn. akt II SA/Po 300/05, odrzucił skargę kasacyjną Rady Miasta [...], wniesioną od wyroku tego Sądu z dnia 6 października 2005 r, którym stwierdzono nieważność uchwały Rady Miasta [...] z dnia 30 grudnia 2004 r., Nr [...], w przedmiocie zarzutów do projektu planu miejscowego.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd Wojewódzki podniósł, iż pełnomocnik skarżącego uiścił wpis stały od skargi kasacyjnej w niewłaściwej wysokości, tj. w kwocie 100 zł podczas gdy z § 3 w związku z § 2 ust. 1 pkt. 4 rozporządzenia z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2192, ze zm.) wynika, iż w przedmiotowej sprawie wpis wynosi 150 zł. Skoro, jak dalej wskazał Sąd Wojewódzki, skarga kasacyjna została sporządzona przez radcę prawnego a należny wpis nie został uiszczony w pełnej kwocie, to skarga ta podlega odrzuceniu, zgodnie z art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.)
Na powyższe postanowienie z dnia 26 stycznia 2006 r., zażalenie wniosła Rada Miasta [...], reprezentowana przez radcę prawnego K. P., zarzucając zaskarżonemu postanowieniu naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, jak również § 5 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193). Według twierdzeń wnoszącego zażalenie wpis stały od skargi wnoszonej przez adwokata lub radcę prawnego uiszcza się na wezwanie po przekazaniu skargi sądowi. Naruszenie prawa zawarte w powyższych zarzutach polega, jak podnosi skarżący, na błędnym przyjęciu przez Sąd Wojewódzki niedopuszczalności skargi kasacyjnej z powodu nieuzupełnienia braków formalnych, mimo braku wezwania do uiszczenia wpisu we wskazanym przez sąd terminie i wysokości. Na tej podstawie w zażaleniu wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie jest uzasadnione. Zasadą wyrażoną w art. 230 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) jest to, że od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stały lub stosunkowy. Pismami tymi są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania (art. 230 § 2). Stosownie zaś do art. 221 powołanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej.
W niniejszej sprawie bezsporne jest, że skarga kasacyjna podlegała opłacie stałej. Przedmiotem zaskarżenia nie jest bowiem należność pieniężna (art. 231). Nie ulega też wątpliwości, że skargę kasacyjną sporządził i wniósł radca prawny, który nie uiścił w całości wymaganego wpisu stałego. Stosownie zatem do treści art. 221 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga kasacyjna podlegała odrzuceniu.
Chybiony natomiast jest zarzut naruszenia § 5 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 221, poz. 2193). Przepis ten dotyczy bowiem skargi wniesionej w trybie art. 54 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), czyli skargi wniesionej do sądu administracyjnego pierwszej instancji na działalność lub bezczynność organu administracji publicznej, nie zaś skargi kasacyjnej. Powyższe rozporządzenie wyraźnie odróżnia skargę kasacyjną od skargi wnoszonej w trybie art. 54 powołanej ustawy. W przypadku wniesienia skargi kasacyjnej przez adwokata lub radcę prawnego Sąd nie wzywa do uiszczenia wpisu, jeżeli wpis ma charakter stały. Ta jednoznaczna wykładnia, wynikająca wprost z w/w przepisów i przyjmowana powszechnie w orzecznictwie sądowo administracyjnym, wyłącza możliwość uznania za zasadny zarzut naruszenia art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, gdyż w żadnym zakresie nie zostało stronie ograniczone konstytucyjnie gwarantowane prawo do sądu.
W tym stanie rzeczy, skoro podniesione w zażaleniu zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, należało na mocy art. 184 w związku z art. 197 powołanej już ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzec jak w sentencji.