Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 18 lutego 2015 r., sygn. akt II SA/Po 1263/14 odmówił I. D. przywrócenia terminu do usunięcia braków formalnych skargi na decyzję Wojewody W. z dnia [...] września 2014 r. znak [...] w przedmiocie wymeldowania.
Sąd wskazał, że pismem z dnia 24 listopada 2014 r. skarżąca została wezwana do usunięcia w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania braków formalnych skargi poprzez nadesłanie 2 odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanych. Wezwanie to zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej w dniu 26 listopada 2014 r. Skarżąca nie nadesłała jednak wymaganych odpisów skargi.
Postanowieniem z dnia 19 stycznia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę z dnia 17 października 2014 r. z uwagi na nieuzupełnienie w wyznaczonym terminie wspomnianych braków formalnych skargi.
W piśmie z dnia 9 lutego 2015 r. I. D. wniosła o przywrócenie jej terminu do usunięcia wspomnianych braków formalnych.
W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała, że w niniejszym postępowaniu jest reprezentowana przez adwokata. Wszelka korespondencja jest zatem kierowana na adres kancelarii pełnomocnika. Z informacji uzyskanej od adwokata wynika, że wezwanie do usunięcia braków formalnych zostało doręczone w jednej kopercie z odpowiedzią na skargę w dniu 26 listopada 2014 r. Pracownik kancelarii nie wyciągnął jednak z koperty obu pism. O zaistniałej sytuacji skarżąca dowiedziała się w dniu 6 lutego 2015 r., po tym jak jej pełnomocnik w dniu 5 lutego 2015 r. przejrzał akta sądowe, a następnie przejrzał korespondencję w swojej kancelarii i odnalazł w kopercie pismo sądu z dnia 24 listopada 2014 r. Tym samym data odnalezienia pisma, tj. 5 lutego 2015 r., jest chwilą ustania przyczyny uchybienia terminu. W tej sytuacji skarżąca nadesłała 2 odpisy skargi, podnosząc zarazem, że uchybienie powyższego terminu nastąpiło bez jej winy.
Zaangażowanie w sprawie fachowego pełnomocnika jest bowiem potwierdzeniem dołożenia najwyższej staranności. Zaistniałe okoliczności są także niezawinione przez adwokata, gdyż błąd został popełniony nieświadomie przez nowego pracownika kancelarii. Nie bez znaczenia jest także fakt, że wezwanie do usunięcia braków formalnych zostało przesłane jako jedna przesyłka wraz z odpowiedzią na skargę, wobec czego pełnomocnik skarżącej domniemywał, że skardze nadano już bieg. Skarżąca zaznaczyła również, że wezwanie z dnia 24 listopada 2014 r. nie było wystarczająco dokładne, a w postanowieniu z dnia 19 stycznia 2015 r. nie wskazano wyraźnie by brakujące odpisy były niezbędne do rozpoznania sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu stwierdził, że wniosek jest niezasadny.
Sąd powołał art. 86 § 1, art. 87 § 1, 2 i 4 p.p.s.a. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.") i stwierdził, że skarżąca nie wykazała, by uchybienie terminu nastąpiło w wyniku okoliczności, za które nie można jej przypisać winy. W szczególności, zdaniem Sądu za taką okoliczność nie można uznać przesłania w jednej kopercie wezwania z dnia 24 listopada 2014 r. oraz odpowiedzi na skargę. Sąd zwrócił uwagę, że skarżąca była reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, który z kolei powinien był zapewnić odpowiednią organizację pracy osób zatrudnionych w kancelarii. Pełnomocnik skarżącej jako pracodawca powinien był zatem czuwać nad prawidłowym wykonywaniem zadań poleconych poszczególnym osobom; zwłaszcza pracownikom niedawno zatrudnionym, którym mogło brakować niezbędnego doświadczenia w zakresie funkcjonowania kancelarii adwokackiej.
Uchybienia w tym zakresie mają zatem charakter okoliczności, za które winę ponosi pełnomocnik, a stosowany w tym wypadku miernik należytej staranności ma charakter zobiektywizowany. Trzeba mieć przy tym na uwadze szczególne znaczenie zawodu adwokata jako profesjonalisty w zakresie świadczenia usług prawnych i reprezentowania podmiotów w postępowaniach przed organami państwowymi.
Sąd zaznaczył ponadto, że z samej istoty pełnomocnictwa wynika, że zachowanie zarówno pozytywne, jak i negatywne pełnomocnika oddziałuje bezpośrednio na sferę prawną mocodawcy. Wszystkie działania i zaniechania osoby reprezentującej dany podmiot obciążą zatem wprost reprezentowanego, tak jakby to ten ostatni podmiot zrealizował sam określone zachowanie. W kontekście rozpatrywanej sprawy oznacza to z kolei, że fakt niewłaściwego zorganizowania pracy w kancelarii adwokackiej pełnomocnika skarżącej i w efekcie niezastosowanie się do wezwania z dnia 24 listopada 2014 r. należy poczytywać tak jakby to sama skarżąca nie wywiązała się z otrzymanego wezwania.
W ocenie Sądu nie ulega zatem wątpliwości, że uchybienie terminu do usunięcia braków formalnych skargi nie nastąpiło w niniejszej sprawie w wyniku okoliczności niezawinionych przez skarżącą. W konsekwencji nie został również spełniony wymóg z art. 87 § 2 p.p.s.a., a zatem niemożliwe było przywrócenie terminu.
W tej sytuacji Sąd na podstawie art. 16 § 2, art. 86 § 1 i art. 87 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.
Na powyższe postanowienie skarżąca złożyła zażalenie, zaskarżając postanowienie w całości, wnosząc o jego uchylenie i przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi.
Zaskarżonemu orzeczeniu skarżąca zarzuciła naruszenie art. 86 § 1 w zw. z art. 87 § 2 p.p.s.a. poprzez odmowę przywrócenia terminu do wniesienia skargi na skutek uznania, że skarżąca nie wykazała, by uchybienie tego terminu nastąpiło w wyniku okoliczności, za które nie można jej przypisać winy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Stosownie do art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Zgodnie zaś z art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu uprawdopodobniając jednocześnie okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.
Sąd I instancji zasadnie uznał, że w rozpoznawanej sprawie nie uprawdopodobniono okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Za taką okoliczność nie może być uznany błąd pracownika kancelarii polegający na niewyciągnięciu z koperty całej korespondencji sądowej. Do obowiązków odbiorcy przesyłki należy sprawdzenie, czy zawiera ona wszystkie dokumenty wskazane w potwierdzeniu odbioru w rubryce "rodzaj przesyłki". Podpisując bowiem ten dokument osoba odbierająca przesyłkę potwierdza swym podpisem odbiór korespondencji, która formalnie zawiera elementy wskazane w ww. rubryce. Podkreślenia przy tym wymaga, że dla prawidłowości dokonania doręczenia wymaga się, aby na dołączonym do przesyłki potwierdzeniu odbioru wymienione zostały pisma stanowiące zawartość przesyłki. Sąd nie ma natomiast obowiązku umieszczać informacji o zawartości przesyłki również na kopercie.
W niniejszej sprawie pracownik kancelarii pokwitował własnoręcznym podpisem odbiór przesyłki, na której zwrotnym potwierdzeniu odbioru wyraźnie wskazano, że zawiera "wezwanie o odpisy skargi, odpowiedź na skargę". Niedokładne sprawdzenie zawartości korespondencji sądowej nie może stanowić usprawiedliwienia dla uchybienia terminu do dokonania czynności procesowej. Zaniedbania osób, którymi posługuje się profesjonalny pełnomocnik, obciążają jego samego, a jednocześnie nie uwalniają strony od poniesienia procesowej odpowiedzialności za takie działania bądź zaniechania. Zawodowy charakter działalności adwokata powoduje, że jego odpowiedzialność obejmuje działania wszystkich osób, którymi posługuje się wykonując swój zawód. Pełnomocnik reprezentujący stronę odpowiada za zaniedbania personelu kancelaryjnego oraz nieprawidłowości w funkcjonowaniu kancelarii, w tym niedokładnego sprawdzania zawartości przesyłek sądowych.
Stwierdzić zatem należy, że pełnomocnik strony skarżącej nie wykazał należytej staranności w prowadzeniu sprawy i w konsekwencji ponosi winę w uchybieniu terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Jednocześnie zauważyć należy, że Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie wypowiadał się w kwestii odpowiedzialności strony za błędy popełnione przez pełnomocnika lub jego pracowników (zob. postanowienia NSA: z dnia 29 września 2014 r., sygn. akt II GZ 505/14, z dnia 26 września 2013 r. sygn. akt I FZ 351/13, z dnia 7 maja 2013 r., sygn. akt II OZ 333/13, orzeczenia.nsa.gov.pl).
Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.
- - ---------------------- 4