Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 8 kwietnia 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 2641/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił wniosek Z. K. o wyłączenie sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Włodzimierza Kowalczyka.
Sąd wskazał, iż postanowieniem z dnia 23 października 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę Z. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2013 r., znak: [...]. W piśmie z dnia 7 grudnia 2015 r. Z. K. złożył wniosek o wyłączenie sędziego Włodzimierza Kowalczyka z uwagi na zwłokę w rozpatrywaniu sprawy oraz wniosków strony. Postanowieniem z dnia 23 marca 2016 r., II OZ 342/16 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie Z. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 października 2015 r. o odrzuceniu jego skargi.
Sąd I instancji wskazał, sprawa ze skargi Z. K. została prawomocnie zakończona w dniu 23 marca 2016 r., tj. w dniu, w którym Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 października 2015 r. o odrzuceniu skargi Z. K.. Wprawdzie wniosek skarżącego został złożony w dniu 7 grudnia 2015 r., lecz w chwili obecnej, na etapie jego rozpoznawania, sprawa ze skargi Z. K. jest prawomocnie zakończona. Po prawomocnym zakończeniu postępowania nie istnieje niebezpieczeństwo rozpoznania sprawy z naruszeniem zasady bezstronności sędziego, gdyż sąd nie podejmuje już żadnych działań zawierających ocenę kontrolowanej decyzji administracyjnej. Wniosek Z. K. o wyłączenie sędziego podlega więc odrzuceniu jako niedopuszczalny na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a.
Zażalenie na to postanowienie złożył Z. K., wnosząc o jego uchylenie w całości i nadanie biegu wnioskowi o wyłączenie sędziego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 19 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – dalej p.p.s.a., niezależnie od przyczyn wymienionych w art. 18, sąd wyłącza sędziego na jego żądanie lub na wniosek strony, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie. W myśl art. 20 § 1 p.p.s.a., wniosek o wyłączenie sędziego strona zgłasza na piśmie lub ustnie do protokołu posiedzenia w sądzie, w którym sprawa się toczy, uprawdopodabniając przyczyny wyłączenia. Z przepisów tych wynika, że wniosek o wyłączenie od rozpoznania danej sprawy może złożyć albo sędzia, albo strona postępowania.
Z. K. nie jest stroną postępowania w sprawie ze skargi R. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2013 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji. Postanowieniem z dnia 23 października 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę Z. K., a postanowieniem z dnia 23 marca 2016 r., II OZ 342/16 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie Z. K. na postanowienie Sądu I instancji. W postanowieniu z dnia 23 marca 2016 r. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż stronami postępowania administracyjnego zakończonego decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2013 r. byli jedynie R. K. i inwestor Z.B. Jedyną osobą, oprócz inwestora, mającą przymiot strony w postępowaniu nieważnościowym jest R. K. jako jedyny właściciel działki sąsiadującej z działką inwestycyjną. Z. K. nie przysługuje więc legitymacja skargowa w niniejszej sprawie, zatem jego skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
W związku z tym, że Z. K. nie jest stroną tego postępowania sądowego, a postępowanie dotyczące jego skargi zostało prawomocnie zakończone w dniu 23 marca 2016 r., nie przysługuje mu prawo żądania wyłączenia sędziego w tej sprawie. Sąd I instancji prawidłowo więc uznał, że wniosek Z. K. o wyłączenie sędziego jest niedopuszczalny i podlega odrzuceniu.
Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.