Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z 12 maja 2021 r., sygn. akt II SA/Kr 317/21, odrzucił na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. skargę A. C. na uchwałę Rady Miasta [...] z [...] września 2010 r., nr [...], w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...].
Sąd pierwszej instancji przyjął, że sprawa objęta skargą jest tożsama w zakresie podmiotowym i przedmiotowym ze sprawą o sygn. akt II SA/Kr 417/18 ze skargi skarżącego na uchwałę Rady Miasta [...] z [...] września 2010 r., nr [...], w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...], w której Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie 28 czerwca 2018 r. wydał prawomocny wyrok. Sąd pierwszej instancji wskazał, że obecnie skarżący domaga się stwierdzenia nieważności uchwały Rady Miasta [...] z [...] września 2010 r., nr [...], w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...] w części dotyczącej działki nr [...], obręb [...], jednostka ewidencyjna [...] oraz że w piśmie z 16 kwietnia 2021 r. wyjaśnił, że jego skarga dotyczy "przemianowania części jego działki nr MN (działkę przeznaczoną do zabudowy)".
Natomiast w sprawie o sygn. akt II SA/Kr 417/18 WSA w Krakowie wyrokiem z 28 czerwca 2018 r. stwierdził nieważność rysunku tego samego planu w zakresie nieprzekraczalnej linii zabudowy na tej samej działce. W ocenie Sądu pierwszej instancji nie jest dopuszczalne ponowne wniesienie skargi do sądu administracyjnego na tę samą uchwałę w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i w zakresie tej samej nieruchomości, nawet jeżeli przedmiotem skargi miałby być inny parametr zabudowy, mianowicie przeznaczenie nieruchomości.
W zażaleniu skarżący twierdził, że obecna skarga nie dotyczy działki nr [...], obręb [...], jednostka ewidencyjna [...], lecz działki nr [...].
Rozpoznając zażalenie Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie jest zasadne.
Z analizy skargi, załączonych do niej planów oraz pisma skarżącego z 16 kwietnia 2021 r. i załączników do tego pisma wynika, że Sąd pierwszej instancji wadliwie przyjął, iż obecna skarga dotyczy tej samej nieruchomości, co skarga w sprawie o sygn. akt II SA/Kr 417/18. Skarga w sprawie o sygn. akt II SA/Kr 417/18 dotyczyła części działki nr [...] przeznaczonej na zabudowę, oznaczonej na rysunku zaskarżonego planu symbolem 21 MN. Wydanym w tej sprawie wyrokiem WSA w Krakowie stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w zakresie "przebiegu nieprzekraczalnej linii zabudowy na terenie działki nr [...] obręb [...]". Takie rozstrzygnięcie stanowiło, jak wynika z uzasadnienia wyroku oraz akt sprawy, uwzględnienie skargi skarżącego w całości. Z załączonych do skargi planów, w szczególności z zaznaczeń poczynionych - jak należy sądzić - przez skarżącego jednoznacznie wynika, że obecna skarga nie dotyczy części działki nr [...] przeznaczonej na zabudowę.
Niewątpliwie dotyczy ona sąsiedniej w stosunku do działki nr [...] działki nr [...] oraz być może części działki nr [...] przeznaczonej na działalność rolniczą (symbol R). Zauważyć należy, że dołączone do skargi plany nie są kopiami rysunku zaskarżonego planu. Prawdopodobnie są to plany sporządzone w związku z przystąpieniem przez Radę Miasta [...] do zmiany zaskarżonego planu. Dlatego skarżący w skardze pisze o "terenie zieleni nieurządzonej" i symbolu ZR, czyli przeznaczeniu terenu, który w zaskarżonym planie na działkach nr [...] i nr [...] nie występuje. Zwrócić też trzeba uwagę na to, że działki nr [...] i nr [...] są umieszczone na rysunku zaskarżonego planu. Mylące zatem jest stwierdzenie zawarte w odpowiedzi na skargę, z którego może wynikać, że działka nr [...] powstała z działki nr [...].
Wskazane okoliczności uzasadniają stwierdzenie o wadliwym przyjęciu przez Sąd pierwszej instancji, że odrzucona skarga dotyczy sprawy już rozstrzygniętej prawomocnym wyrokiem. Ponadto stanowią one podstawę do tego, aby Sąd pierwszej instancji ponownie wyjaśnił, co jest w istocie przedmiotem odrzuconej skargi. Wyjaśnienie tego zagadnienia powinno nastąpić przede wszystkim poprzez wezwanie skarżącego, aby w jasny i zrozumiały sposób wskazał, co jest przedmiotem jego skargi.
Mając powyższe na uwadze NSA uznał, że Sąd pierwszej instancji wydając zaskarżone postanowienie naruszył art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a.
W tym stanie rzeczy NSA na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) uchylił zaskarżone postanowienie.