Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 31 marca 2010 r., sygn. akt II SA/Wr 344/05 umorzył postępowanie w zakresie wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia z obowiązku uiszczenia każdorazowej opłaty sądowej w części przekraczającej kwotę 50 zł oraz odmówił przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie.
W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, Sąd pierwszej instancji wskazał, że w toku postępowanie w wyniku wcześniejszego wniosku D. W. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata, który wpłynął do sądu 4 czerwca 2008 r., postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 26 września 2008 r., sygn. akt II SA/Wr 344/05 przyznano skarżącej prawo pomocy w części dotyczącej zwolnienia z obowiązku uiszczenia każdorazowej opłaty sądowej w części przekraczającej kwotę 50 zł i odmówiono przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie. To postanowienie stało się prawomocne po wydaniu przez Naczelny Sąd Administracyjny 24 listopada 2008 r., sygn. akt II OZ 1218/08 postanowienia, którym oddalono zażalenie D. W. na opisane powyżej postanowienia Sądu pierwszej instancji.
Po doręczeniu skarżącej wezwania do uiszczenia wpisu od zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 29 grudnia 2009 r. wydane w toku postępowania, skarżąca 1 marca 2010 r. złożyła kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Postanowieniem referendarza sądowego z 11 marca 2010 r. odmówiono D. W. przyznania prawa pomocy. Ze względu na wniesienie sprzeciwu, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu ponownie rozpoznał wniosek skarżącej na podstawie zebranego materiału dowodowego i po wezwaniu do uzupełnienia oświadczenia o stanie majątkowym. W odpowiedzi na pismo sądu, D. W. wskazała, że łączny dochód jej rodziny (emerytura jej i jej męża) wynosi 2 360 zł (zamiast dowodu dochodów "za ostatnie dwa miesiące" dołączono dane z września 2009 r.), posiada udziały we własności działek gruntu o powierzchni 2500 m2, oświadczyła że spłaca kredyt (odmówiła udzielenia informacji na ten temat powołując się na ochronę danych osobowych), nie korzysta – tak jak mąż – z pomocy finansowej opieki społecznej ani osób trzecich.
Ponoszone przez D. W. wydatki to opłaty sądowe, korespondencja z sądem i dojazdy do niego (jedna emerytura), podczas gdy pozostała kwota jest przeznaczana na opłaty za prąd (150 -200 zł), gaz (50 zł) oraz lekarstwa (200 zł).
Sąd pierwszej instancji umorzył postępowanie w zakresie wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia z obowiązku uiszczenia każdorazowej opłaty sądowej w części przekraczającej kwotę 50 zł oraz odmówił przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie podkreślając, że nie wykazano by sytuacja majątkowa skarżącej się pogorszyła.
Odmawiając przyznania prawa pomocy D. W., Sąd podkreślił, że skarżąca nie wykazała, że od chwili wydania poprzedniego postanowienia w tej sprawie, uległa zmianie na niekorzyść jej sytuacja materialna. Z tego względu należało na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 64 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej jako p.p.s.a.) umorzyć postępowanie jako bezprzedmiotowe.
Na wskazane postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, złożone zostało zażalenie (datowane na 27 kwietnia 2010 r.), podpisane przez D. W. i M. W. W piśmie podkreślono, że postanowienie jest "bezwzględnie nieważne".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W niniejszej sprawie postępowanie toczy się w wyniku wniosku z 1 marca 2010 r. o przyznanie prawa pomocy, podpisanego przez D. W. Z tego względu uznać należy, że zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu nie dotyczy praw lub obowiązków M. W., a jego zażalenie, na podstawie art. 180 w związku z art. 197 §1 i 2 oraz art. 198 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, podlega odrzuceniu.
Odnosząc się do zażalenia D. W. stwierdzić należy, że nie jest ono zasadne.
Zgodnie z art. 199 ustawy p.p.s.a., strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej.
W uzasadnieniu wniosku z 1 marca 2010 r. wskazano w istocie wyższy dochód (2360 zł), niż ten, w oparciu o który poprzednio przyznane zostało prawo pomocy w zakresie częściowym (2194,72 zł).
Sąd pierwszej instancji, oceniając sytuację majątkową i możliwości płatnicze D. W. prawidłowo uznał, że zostały wypełnione przesłanki z art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. a zatem, że przysługuje jej prawo pomocy w zakresie częściowym – na podstawie wydanego w sprawie prawomocnego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 26 września 2008 r.
Postępowanie wszczęte ponownym wnioskiem, w zakresie zwolnienia z obowiązku uiszczania każdorazowej opłaty sądowej w części przekraczającej kwotę 50 złotych (pięćdziesiąt) i w zakresie ustanowienia radcy prawnego prawidłowo zostało umorzone, ponieważ skarżąca nie wskazała na żadne takie względy, które pozwalałyby na podważenie ustaleń przyjętych w zaskarżonym postanowieniu i przyznanie jej prawa pomocy w zakresie całkowitym, i nie wypełniła w całości wezwania z 5 marca 2010 r.
Mając powyższe okoliczności na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. odrzucił zażalenie M. W. i oddalił wniesione zażalenie na mocy art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.