Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 14 października 2009 r. oddalił wniosek D. W. i M. W. o wyłączenie sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w osobach: Leszka Kamińskiego, Bogusława Cieśli, Małgorzaty Miron, Haliny Kuśmirek, Elżbiety Zielińskiej--Śpiewak i Agnieszki Wilczewskiej-Rzepeckiej w sprawie ze skargi D. W., M. W., Marioli W. i Jacka W. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2009 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy podjęcia postępowania.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że pismem z dnia 14 września 2009 r. D. i M. W. złożyli wniosek o wyłączenie wskazanych wyżej sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie od orzekania w niniejszej sprawie, zarzucając sędziom stronniczość, ubezwłasnowolnienie, pozbawienie prawa do dokumentów i prawa do obrony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że przedmiotowy wniosek nie obejmuje swoim zakresem przyczyn wyłączenia sędziego wskazanych w art. 18 i 19 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej jako: ppsa). Jak wynika z oświadczeń odebranych od sędziów, nie istnieją żadne okoliczności, o których mowa w art. 18 i 19 ppsa, które mogłyby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do ich bezstronności w niniejszej sprawie.
W ocenie Sądu I instancji, skarżący nie wskazali przyczyn, które uzasadniałyby zastosowanie określonych w ustawie środków prawnych. Samo przeświadczenie strony o możliwości prowadzenia przez sędziów postępowania w sposób wadliwy i nieobiektywny nie stanowi wystarczającej przesłanki uzasadniającej ich wyłączenie a okoliczność mogąca wywołać uzasadnioną wątpliwość co do bezstronności sędziego musi być realna a nie potencjalna. Podsumowując WSA stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie nie zachodzą okoliczności mogące wywołać uzasadnioną wątpliwość co do bezstronności sędziów.
Zażalenie na powyższe postanowienie wnieśli D. i M. W. podnosząc argumenty w swoim wydźwięku tożsame z argumentami ich wniosku o wyłączenie sędziów.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Instytucja wyłączenia sędziego zarówno z mocy prawa, jak i na wniosek strony jest istotną gwarancją procesową, która ma zapewnić rozpoznanie sprawy przez Sąd w takim składzie orzekającym, którego sędziowie nie pozostają w relacjach osobistych ze stronami oraz nie mieli określonych wcześniej związków z rozpoznawaną sprawą. Ratio legis przepisów o wyłączeniu sędziego we wszystkich procedurach sądowych sprowadza się do eliminowania przyczyn, które mogą skutkować wątpliwościami, co do bezstronności i obiektywizmu sędziego w rozpoznaniu określonej sprawy. Poza wypadkami wyłączenia z mocy samego prawa (art. 18 § 1 ppsa), wyłączenie sędziego na wniosek następuje wówczas, jeżeli zachodzą takie okoliczności, które mogłyby wywołać wątpliwości co do bezstronności sędziego (art. 19 ppsa).
Wniosek o wyłączenie sędziów, powinien odpowiadać wymogom formalnym określonym w art. 46 ppsa, a dodatkowo, zgodnie z brzmieniem art. 20 § 1 ppsa, zawierać uprawdopodobnienie przyczyny wyłączenia. Wskazać należy, że wydanie postanowienia w przedmiocie wyłączenia sędziego musi być poprzedzone złożeniem wyjaśnień przez sędziego, którego wniosek dotyczy. Jak wynika z wyjaśnień zawartych w oświadczeniach złożonych przez sędziów, których dotyczy wniosek, nie istnieje między nimi i stronami postępowania jakikolwiek stosunek osobisty tego rodzaju, że mógłby wywołać wątpliwości co do ich bezstronności w tej sprawie. Skarżący nie wykazali ani we wniosku, ani w zażaleniu okoliczności, które podważałyby wiarygodność złożonych oświadczeń.
Sam fakt, że strona podnosi zarzuty dotyczące nieprawidłowości w wykonywaniu przez sędziów swych obowiązków, nie stanowi wystarczającej przesłanki uzasadniającej wyłączenie sędziego w myśl art. 19 ppsa.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji.