Uzasadnienie
Postanowieniem dnia 11 maja 2009 roku, sygn. akt II SA/Gl 237/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odmówił skarżącej T. K. przywrócenia terminu do wniesienia skargi na decyzję.o Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2008 roku, nr [...] w przedmiocie wykonania określonych robót budowlanych.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że skarżąca pomimo pouczenia, które otrzymała wraz z zaskarżoną decyzją w dniu 12 grudnia 2008 roku, wniosła odwołanie do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, a dopiero w następnej kolejności skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Skarga do Sądu I instancji został wniesiona w dniu 13 lutego 2009 roku, a więc po upływie ustawowego terminu do jej wniesienia.
Sąd I instancji uznał, że w niniejszej sprawie zachowanie skarżącej nacechowane jest brakiem należytej staranności w dbałości o własne interesy, bowiem pomimo prawidłowego pouczenia zawartego w zaskarżonej decyzji, skarżąca nie wniosła w zakreślonym terminie skargi do Sądu.
Na powyższe postanowienie skarżąca wniosła zażalenie, domagając się przywrócenia jej terminu do wniesienia skargi w przedmiotowej sprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1070 ze zm.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu.
Natomiast w myśl postanowień art. 87 § 1 i § 2 tej ustawy, pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym, wnoszący o przywrócenie terminu, jest zobowiązany uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.
Zatem przywrócenie terminu do dokonania czynności sądowej uzależnione jest od dwóch przesłanek, po pierwsze: od zachowania stosownego terminu do złożenia wniosku, po drugie: od uprawdopodobnienia przez wnoszącego wniosek braku winy po jego stronie w uchybieniu terminu.
Przy ocenie braku winy strony powinien być użyty obiektywny miernik staranności, jaka może być wymagana od strony należycie dbającej o swoje interesy. Dokonując takiej oceny Sąd powinien brać pod uwagę czy uchybienie nie zostało spowodowane, najmniejszym nawet, niedbalstwem strony (post. NSA z dnia 2 lutego 2009r., II OZ 147/09; post. NSA z dnia 22 stycznia 2009r., II OZ 113/09; post. NSA z dnia 20 lutego 2007r., II OZ 191/07). Tym samym o braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku.
Ocena braku winy w uchybieniu terminu została pozostawiona uznaniu sądu. Daje to sądowi możliwość uwzględnienia wszystkich okoliczności, jakie uzna za istotne w konkretnej sprawie, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy.
Ponadto podkreślić należy, że przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wtedy, gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wskaże, że niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu.
W przedmiotowej sprawie skarżąca otrzymała wraz z zaskarżoną decyzją pouczenie o terminie i sposobie wniesienia skargi. Pomimo prawidłowego pouczenia o wniesieniu środka odwoławczego skarżąca wniosła skargę nie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, a do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie. W tej sytuacji strona skarżąca poprzez swoją nieuwagę nie dochowała szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej rozumianej jako kryterium braku winy. Niezrozumienie treści pouczenia nie może bowiem usprawiedliwiać uchybienia terminu do wniesienia skargi.
W związku z powyższym stwierdzić należy, że zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach nie narusza przepisów obowiązującego prawa.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.