Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 13 kwietnia 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 131/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi C. M. sp. z o.o. z siedzibą w W., zw. dalej spółką lub skarżącą, na decyzję M. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zw. dalej WINB, z dnia 12 listopada 2015 r., nr... w przedmiocie rozbiórki nośnika reklamowego.
W zaskarżonym postanowieniu Sąd I instancji wskazał, że skarżąca złożyła skargę na decyzję WINB z dnia 12 listopada 2015 r. utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m.... W. z dnia 2 września 2015 r., nr..., którą nakazano stronie skarżącej rozbiórkę wolnostojącego nośnika reklamowego, o wysokości 7 m, o wymiarach tablicy 3 x 6 m, znajdującego się na działce nr... obręb... przy ul. O.... w W. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca podniosła, że w przypadku wykonania nakazu rozbiórki nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Zaistnienie tego nieodwracalnego skutku będzie wynikać z faktu, że obowiązujący obecnie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, wyklucza możliwość ponownego ustawienia nośnika w dotychczasowej lokalizacji. Nośnik reklamowy funkcjonujący od 2007 r. na podstawie zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych, w przypadku jego rozbiórki zostanie usunięty nieodwracalnie, a spółka zostanie trwale pozbawiona możliwości ponownego posadowienia reklamy w tej lokalizacji.
W ocenie strony skarżącej z uwagi na powołane okoliczności, a także fakt, że organ administracji architektoniczno-budowlanej usankcjonował realizację nośnika jako zgodną z prawem, zachodzi podstawa do wstrzymania wykonania decyzji.
Rozpoznając wniosek Sąd I instancji uznał, że skarżąca nie wykazała, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd zauważył, że wprawdzie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, iż co do zasady rozbiórka obiektu budowlanego należy do sytuacji uzasadniających konieczność udzielenia stronie ochrony tymczasowej, nie oznacza to jednak, że w każdym przypadku rozbiórka rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub powoduje trudne do odwrócenia skutki. W ocenie Sądu I instancji, mając na uwadze charakter i sposób wykonania obiektu będącego przedmiotem zaskarżonej decyzji nie można uznać, że jego rozbiórka mogłaby skutkować wyrządzeniem stronie znacznej szkody.
Zdaniem Sądu, za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji nie przemawiała również argumentacja wniosku wskazująca na niebezpieczeństwo spowodowania nieodwracalnych skutków, polegających na braku możliwości ponownego ustawienia reklamy w tej samej lokalizacji, z uwagi na uregulowania zawarte w obecnie obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Sąd zauważył, że plan ten nie wprowadził całkowitego zakazu umieszczania reklam w rejonie posadowienia spornego nośnika, a jedynie wprowadził ograniczenia co do ich wielkości.
Sąd podkreślił, że argumenty odnoszące się do niezgodności zaskarżonego aktu z prawem nie stanowią podstawy do wstrzymania wykonania decyzji.
W związku z powyższym, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ‒ Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zw. dalej p.p.s.a., Sąd I instancji odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, poprzez uwzględnienie wniosku i przyznanie ochrony tymczasowej.
Na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 193 p.p.s.a. wniosła o przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego poprzez dopuszczenie dowodu z dokumentów załączonych do zażalenia.
W uzasadnieniu zażalenia skarżąca podniosła, że rozbiórka obiektu budowlanego ze swej istoty wiąże się z potencjalnym niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wskazała, że przedmiotowy nośnik reklamowy jest do końca 2016 r. wykorzystywany do realizacji zobowiązania do świadczenia usługi reklamowej.
Utracone korzyści z tytułu braku ekspozycji na przedmiotowym nośniku w okresie od maja 2016 roku do grudnia 2016 roku włącznie wyniosą 14 320 zł netto. Wysokość kary umownej do zapłaty przez skarżącą wyniesie kwotę 8433,86 zł brutto. Za usługę rozbiórki nośnika wraz z fundamentem na kwotę 8 700 zł netto.
Spółka podniosła również, że nie będzie mogła doprowadzić do przywrócenia stanu sprzed wykonania rozbiórki z uwagi na zapisy obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W ocenie spółki, w następstwie wykonania rozbiórki przedmiotowego nośnika wystąpią nie tylko, że trudne do odwrócenia skutki, ale trwałe skutki, w postaci braku możliwości ponownego postawienia przez skarżącą reklamy w tej lokalizacji, w dotychczasowym jej kształcie, jako reklamy wolnostojącej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Zatem zasadą jest wykonalność decyzji ostatecznej. Sąd jednak może, choć nie musi, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a. na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 p.p.s.a., przesłanką wstrzymania zaskarżonego aktu jest zajście niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Należy przy tym mieć na uwadze, że skoro ustawa przyznaje stronie prawo do wystąpienia do sądu z takim wnioskiem, ograniczając możliwość udzielenia stronie ochrony tymczasowej od wystąpienia choć jednej z dwóch ww. przesłanek, to obowiązkiem strony jest wskazanie we wniosku okoliczności na poparcie spełnienia przynajmniej jednej z tychże przesłanek.
Odnośnie do wniosku skarżącej o przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego wskazać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny uprawniony jest do przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego z dokumentów w zakresie dopuszczonym przez art. 106 w zw. z art. 193 i art. 197 § 2 p.p.s.a. Ma to szczególne znaczenie przy rozpatrywaniu zażaleń dotyczących prawa pomocy lub kwestii wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego (por. postanowienie NSA z dnia 11 października 2013 r., II GZ 564/13, w CBOSA). W związku z powyższym Sąd badając przedmiotową sprawę brał również pod uwagę dokumenty nadesłane wraz z zażaleniem, mimo to doszedł do wniosku, że zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie a Sąd I instancji dokonał prawidłowej oceny zawartych w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanek w odniesieniu do skutków wykonania zaskarżonej decyzji.
W zażaleniu skarżąca wskazuje, że wniosek spółki oparty był o obydwie przesłanki wyszczególnione art. 61 § 3 p.p.s.a. Podnosząc przesłankę wyrządzenia znacznej szkody skarżąca powołała się na wysokość utraconych korzyści, tj. kwotę 14 320 zł, wysokość kary umownej – 8 433,86 zł, koszty rozbiórki nośnika – 10 701 zł oraz koszty dostosowania posiadanych przez skarżącą nośników do wymogów zapisów planu zagospodarowania przestrzennego.
W tym kontekście wskazać należy, że w orzecznictwie podkreśla się, iż w przypadku przedsiębiorców wyczerpanie dyspozycji przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. może nastąpić, gdy wykonanie decyzji może spowodować ustanie bytu prawnego przedsiębiorcy i zwolnienie zatrudnionych pracowników. Sąd nie zna z urzędu sytuacji finansowej spółki. Nie jest zatem w stanie ocenić czy wykonanie obowiązków nałożonych w decyzji spowoduje szkodę majątkową o znacznych rozmiarach. Podane przez skarżącą kwoty łącznie stanowią wydatek ok. 35 000 zł, który tylko w niektórych przypadkach będzie wpływał na funkcjonowanie przedsiębiorcy i wywoła trudne do odwrócenia skutki lub znaczną szkodę, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. W przedmiotowej sprawie potencjalnie istotne mogłoby być przedstawienie aktualnego rachunku zysków i strat skarżącej, natomiast brak jakiegokolwiek dokumentu świadczącego o kondycji finansowej spółki uniemożliwia dokonanie oceny wpływu obciążeń finansowych na jej sytuację finansową.
Zdaniem Sądu, trudno też przyjąć, że likwidacja wskazanych nośników reklamowych spowoduje tak istotną zmianę, że zagrożone będzie dalsze prowadzenie działalności usługowej prowadzonej przez spółkę, gdyż sama skarżąca wskazuje, że "skarżąca będzie zobowiązana do zapłaty kary umownej (...) z tej przyczyny, że nastąpi zmiana lokalizacji prezentacji materiału reklamowego Klienta".
Skarżąca świadoma jest również faktu, że nie będzie pozbawiona możliwości skorzystania z form reklamy, które będą zgodne z zapisami obowiązującego planu miejscowego. Słusznie Sąd I instancji zauważył, że plan ten nie wprowadził całkowitego zakazu umieszczania reklam w rejonie posadowienia spornego nośnika, a co za tym idzie wbrew twierdzeniom skarżącej wykonanie rozbiórki przedmiotowego nośnika nie spowoduje trudnych do odwrócenia skutków.
Nadto, Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd zawarty w uzasadnieniu postanowienia NSA z dnia 17 maja 2016 r., sygn. akt. II OZ 494/16, które zapadło w podobnych okolicznościach faktycznych jak te występujące w przedmiotowej sprawie, w którym Sąd stwierdził, że samo wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest niezależne od jego prawidłowości lub nieprawidłowości, których w chwili wydawania postanowienia dotyczącego wstrzymania wykonania decyzji nie sposób przesądzić, stąd kwestia zgodności zaskarżonego rozstrzygnięcia z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego będzie mogła być przedmiotem analizy na etapie merytorycznego rozpoznania skargi, w związku z tym na obecnym etapie postępowania rozważania w ww. zakresie uznać należy za przedwczesne.
Z przytoczonych powyżej powodów Naczelny Sąd Administracyjny, mając na uwadze art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a, oddalił zażalenie.
- - ---------------------- 5