Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 10 kwietnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w sprawie o sygn. akt II SA/Sz 128/17 ze skargi J. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego odmówił wstrzymania zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że skarżąca nie wskazała żadnej okoliczności stanowiącej o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, brak było zatem podstaw do zastosowania art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) - P.p.s.a. Sąd nie jest zobowiązany ustalać we własnym zakresie okoliczności określonych w powyższym przepisie, ponieważ sprowadzałoby się to do uzupełnienia za stronę skarżącą uzasadnienia wniosku.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła skarżąca, domagając się jego zmiany poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Wniosła o przyznanie pełnomocnikowi kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Nie zgodziła się z twierdzeniem, że nie wskazała okoliczności stanowiących o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W skardze podniosła bowiem, że kanalizacja jest niesprawna, w efekcie czego podłączenie do niej narazi skarżącą na szkody finansowe. Celem wykazania tych okoliczności skarżąca załączyła zdjęcie i oświadczenie jednego z mieszkańców, że kanalizacja jest niesprawna.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a., wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji możliwe jest wówczas, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi akt ten zostanie wzruszony.
Należy w pierwszej kolejności wskazać, że skarżąca wniosła o "nakazanie Wójtowi Gminy Bierzwnik wstrzymania wszelkich działań związanych z egzekucją". Trzeba zwrócić uwagę na treść art. 23 § 6 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2016 r., poz. 599 ze zm.), z którego wynika możliwość wstrzymania przez organ sprawujący nadzór nad egzekucją czynności egzekucyjnych. Dopiero w tym trybie wydany akt może być przedmiotem kontroli sądu administracyjnego pod kątem spełnienia przesłanek wstrzymania jego wykonania. Innymi słowy, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd administracyjny nie ma kompetencji do wstrzymania wykonania egzekucji, czy też konkretnych czynności egzekucyjnych, ale jest uprawniony do wstrzymania wykonania aktu lub czynności organu administracji mieszczącego się w opisanych powyżej kategoriach wymienionych w art. 61 § 2 P.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 3 października 2014 r., II OZ 1041/14, [w:] CBOSA).
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego objęte wnioskiem o wstrzymanie wykonania postanowienie jest orzeczeniem o charakterze procesowym, formalnym - dotyczącym określonych czynności podejmowanych w toku postępowania egzekucyjnego. Postanowienie takie reguluje jedynie sytuację strony w toku wskazanego postępowania, a konkretnie oddala jej zarzuty w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Zgodnie z art. 35 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2016 r., poz. 599 ze zm.) zgłoszenie przez zobowiązanego zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10 zawiesza postępowanie egzekucyjne do czasu wydania ostatecznego postanowienia w przedmiocie zgłoszonego zarzutu, o ile wierzyciel po otrzymaniu zarzutu nie wystąpi z uzasadnionym wnioskiem o podjęcie zawieszonego postępowania egzekucyjnego.
Samo wniesienie zarzutu prowadzi zatem, co do zasady, do zawieszenia postępowania egzekucyjnego, ale jedynie do momentu ostatecznego rozpoznania tego zarzutu. Ostateczne postanowienie w przedmiocie zarzutu zostało wydane i zaskarżone skargą wniesioną w rozpoznawanej sprawie, postępowanie egzekucyjne nie jest już zatem zawieszone. Wprawdzie przyjmuje się, że przedmiotem wstrzymania mogą być również akty odmowne, bo wstrzymanie wykonania takiego aktu polega na wstrzymaniu skutków prawnych, które akt taki wywołuje, nie mniej jednak ewentualne wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia nie wpłynie na tok postępowania egzekucyjnego. Nie doprowadzi bowiem do ponownego jego zawieszenia. Zaskarżone postanowienie nie tworzy po stronie skarżącego uprawnień lub obowiązków o charakterze materialnoprawnym, nadających się do egzekucji (wykonania), jak np. nałożenie stosowną decyzją zobowiązania pieniężnego.
Jako że zaskarżone orzeczenie nie odnosi się bezpośrednio do nakazu przyłączenia do istniejącej instalacji sanitarnej - którego dotyczy postępowanie egzekucyjne, w ramach którego je wydano - to nie może w związku z tym powodować niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w rozumieniu art. 61 § 3 P.p.s.a. Wskazane wyżej konsekwencje mogą bowiem wystąpić jedynie w związku z wykonywaniem rozstrzygnięcia leżącego u podstaw prowadzonej egzekucji, jednakże rozstrzygnięcie w tym przedmiocie podlega odrębnemu zaskarżeniu i tylko w przypadku jego zaskarżenia do sądu administracyjnego może zostać wstrzymane jego wykonanie przez ten sąd (por. postanowienie NSA z dnia 8 stycznia 2014 r. sygn. akt II OZ 1208/13).
W konsekwencji argumenty dotyczące twierdzeń skarżącej o niesprawności instalacji sanitarnej i znacznych kosztach jakie poniesie w wyniku podłączenia do niej mogły być podnoszone w skardze i ewentualnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji będącej podstawą wystawienia tytułu wykonawczego, na podstawie którego prowadzona jest egzekucja.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.
Wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu na zasadzie prawa pomocy należne od Skarbu Państwa (art. 250 § 1 P.p.s.a.) za udział w postępowaniu zażaleniowym zostanie przyznane przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258-261 P.p.s.a.