Postanowienie NSA z 12 sierpnia 2005 r., II OZ 588/05

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 12 sierpnia 2005 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia R. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 maja 2005r. sygn. akt VII SAB/Wa 99/04 o odmowie przyznania prawa pomocy

Sprawa

w sprawie ze skargi R. S. na bezczynność Wojewody Mazowieckiego w przedmiocie pozwolenia na budowę postanawia: - oddalić zażalenie

Skład

Sędzia NSA Barbara Gorczycka - Muszyńska

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 18 maja 2005r., sygn. akt VII SAB/Wa 99/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił R. S. przyznania prawa pomocy z powodu oczywistej bezzasadności skargi. W przedmiotowej sprawie, w ocenie Sądu I instancji, skarga jest oczywiście bezzasadna, gdyż skarżący nie wyczerpał środka z art. 37 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Na powyższe postanowienie zażalenie złożył skarżący R. S., wnosząc o jego zmianę poprzez całkowite zwolnienie go od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu. W zażaleniu zarzucił, że Sąd I instancji nie podjął żadnej merytorycznej polemiki z przytoczoną przez skarżącego argumentacją wskazującą na jego krytyczne uwarunkowania materialne, rodzinne i osobiste.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

W niniejszej sprawie Sąd I instancji prawidłowo zastosował przepis art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Zgodnie z jego brzmieniem prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. Oznacza to, że prawo pomocy nie przysługuje skarżącemu, z uwagi na oczywistą niedopuszczalność jego skargi, co oznacza także jej oczywistą bezzasadność. W myśl przepisu art. 52 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, mającego zastosowanie w niniejszej sprawie, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przepis art. 52 § 2 powołanej ustawy stanowi, że przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Oczywista niedopuszczalność skargi R. S. wynika zatem z niewyczerpania przezeń środków zaskarżenia, gdyż złożył on skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego przed wniesieniem do organu wyższego stopnia – Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego zażalenia na bezczynność na podstawie art. 37 K.p.a.

Z powyższych przyczyn orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.