Postanowienie NSA z 7 czerwca 2006 r., II OZ 598/06

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 7 czerwca 2006 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. J.-Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 24 lutego 2006 r., sygn. akt II SA/Kr 2393/03 o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym

Sprawa

w sprawie ze skargi J. J.-Z. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 27 sierpnia 2003 r. Nr [...] w przedmiocie wymeldowania postanawia 1) uchylić zaskarżone postanowienie, 2) przyznać J. J.-Z. prawo pomocy w zakresie całkowitym

Skład

Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz przewodniczący

Uzasadnienie

J. J.-Z. wniosła w dniu 16 sierpnia 2005 r. zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 24 czerwca 2005 r. odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Wojewody Małopolskiego z dnia 27 sierpnia 2003 r. w przedmiocie wymeldowania.

W związku powyższym, pismem z dnia 22 sierpnia 2005 r. Sąd wezwał skarżącą do uiszczenia opłaty sądowej od zażalenia w kwocie 100 zł. Po otrzymaniu w/w wezwania skarżąca złożyła wniosek o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmujący zwolnienie od kosztów i ustanowienie adwokata. Uzasadniając powyższy wniosek wskazała, że prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe, jedynym jej źródłem utrzymania jest świadczenie emerytalne w kwocie 884, 31 zł netto. Ponadto, wraz z byłym mężem jest współwłaściciele mieszkania o powierzchni 49 m². Stałe opłaty za mieszkanie wynoszą 318 zł plus media około 120 zł. Skarżąca wydaje również około 150 zł miesięcznie na leki.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w osobie referendarza sądowego zarządzeniem z dnia 12 października 2005 r. pozostawił wniosek J. J.-Z. o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania wskazując, że został on złożony po terminie. Skarżąca złożyła sprzeciw od w/w zarządzenia, w związku z czym straciło ono moc.

Postanowieniem z dnia 24 lutego 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odmówił skarżącej przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. Zdaniem Sadu, skarżąca nie spełnia przesłanek przyznania prawa pomocy wymienionych w art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Sąd przyznał, że wprawdzie znaczną część dochodów skarżącej pochłaniają wydatki na media i lekarstwa, jednak w ocenie Sądu, sytuacja materialna skarżącej pozwala zadośćuczynić obowiązkowi poniesienia kosztów sądowych.

Skarżąca złożyła zażalenie na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wnosząc o jego uchylenie. W uzasadnieniu skarżąca potwierdziła, że wraz z mężem jest współwłaścicielem mieszkania, jednakże nie może z tego mieszkania korzystać i jest zmuszona do wynajmowania innego lokalu i ponoszenia związanych z tym kosztów. Wskazała, że po uiszczeniu wszystkich opłat za mieszkanie i zakupieniu leków pozostaje jej na zaspokojenie potrzeb życiowych kwota 280 zł.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.

Instytucja udzielenia prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i jest stosowana wobec osób o bardzo trudnej sytuacji materialnej, czyli takich, które ze względu na okoliczności życiowe są pozbawione jakichkolwiek środków do życia lub środki te są tak bardzo ograniczone, że wystarczają jedynie na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych.

W świetle powołanych przepisów oraz okoliczności sprawy, nie można zgodzić się ze stanowiskiem Sądu I instancji, że sytuacja materialna skarżącej pozwala na poniesienie kosztów sądowych. Kierując się doświadczeniem życiowy, stwierdzić należy, że kwota jaka pozostaje skarżącej na utrzymanie, po odliczeniu wszystkich wydatków niewątpliwie nie pozwala na poczynienie oszczędności umożliwiających poniesienie kosztów sądowych postępowania.

Tym samym, Naczelny Sąd Administracyjny uznając, że skarżąca spełnia przesłanki przyznania prawa pomocy określone w art. 246 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 24 lutego 2006 r. na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 powołanej ustawy i na podstawie art. 188 tej ustawy orzekł o przyznaniu skarżącej prawa pomocy w zakresie całkowitym.