Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 2 kwietnia 2013 r., sygn. akt II SA/Bd 1200/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, w sprawie ze skargi Parafii [...] w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] października 2012 r., zasądził od organu na rzecz skarżącej Parafii kwotę 6.960 zł tytułem uzupełnienia zwrotu kosztów postępowania sądowego zasądzonych na rzecz skarżącej w wyroku z dnia 13 marca 2013 r.
W uzasadnieniu Sąd wskazał, że w wydanym w sprawie wyroku z dnia 13 marca 2013 r., na wniosek skarżącej, została zasądzona od organu na jej rzecz kwota 2.523 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Na powyższą kwotę składały się koszty wpisu sądowego w wysokości 2.523 zł, koszty udzielonego pełnomocnictwa – opłaty skarbowej w wysokości 17 zł oraz koszt zastępstwa procesowego w wysokości 240 zł. Zaś w związku z tym, że od niniejszej skargi, której przedmiotem jest kara pieniężna za usunięcie drzew bez wymaganego zezwolenia został pobrany wpis stosunkowy w kwocie 2.523 zł, to – zdaniem Sądu – w sytuacji uwzględnienia skargi stronie skarżącej należało zasądzić od organu z tytułu zwrotu kosztów postępowania kwotę 9.740 zł, na którą składałyby się koszty poniesionego wpisu sądowego w kwocie 2.523 zł, koszty opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa w kwocie 17 zł oraz koszty zastępstwa procesowego, które w niniejszej sprawie z uwagi na to, przedmiotem skargi jest należność pieniężna, winny wynosić zgodnie z § 14 ust. 2 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu – 7.200 zł.
Dlatego, że w ogłoszonym w dniu 13 marca 2013 r. wyroku nie została zasądzona cała należność, Sąd uznał, że należało dodatkowo zasądzić od Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. na rzecz skarżącej różnicę w wysokości 6.960 zł.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniosło Samorządowe Kolegium Odwoławczego we W., żądając jego uchylenia. Orzeczeniu temu zarzucono naruszenie przepisów postępowania, tj.:
- art. 244 w zw. z art. 200 i art. 205 § 2, art. 211 i następne ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", poprzez przyjęcie, że przepisy te stanowią wystarczającą, samodzielną podstawę prawną do odrębnego zasądzenia postanowieniem kosztów postępowania w zakresie wynagrodzenia pełnomocnika w sprawie zakończonej wyrokiem, co skutkowało przyznaniem skarżącej kosztów postępowania,
- art. 209 w zw. z art. 200 i 205 § 2 P.p.s.a. poprzez przyjęcie, że jest prawna możliwość orzeczenia o kosztach postępowania w postanowieniu wydanym na podstawie art. 224 P.p.s.a.
W ocenie organu uzupełnienie zasądzonych kosztów postępowania nie powinno nastąpić postanowieniem wydanym w trybie art. 224 P.p.s.a. Zdaniem Kolegium Sąd rozstrzygnął o kosztach, zasądzając je na podstawie § 14 ust. 2 lit. c rozporządzenia w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu. Zaś tego rodzaju wadliwość nie może być sanowana w takim trybie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniesione zażalenie zasługuje na uwzględnienie.
W niniejszej sprawie, w trybie art. 224 P.p.s.a. Sąd pierwszej instancji zaskarżonym postanowieniem zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. na rzecz skarżącej kwotę 6.960 zł tytułem uzupełnienia zwrotu kosztów postępowania sądowego zasądzonych na rzecz skarżącej w wyroku z dnia 13 marca 2013 r. W uzasadnieniu wskazano, że w punkcie 3 wyroku zasądzono na rzecz skarżącej od organu tytułem zwrotu kosztów postępowania kwotę 2.780 zł, w tym w oparciu o § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, kwotę 240 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, tymczasem kwota, którą sąd w tej sprawie winien zasądzić na rzecz strony skarżącej z tego tytułu, na podstawie § 14 ust. 2 lit. a winna wynosić 7.200 zł. Dlatego zakwestionowanym postanowieniem zasądzono na rzecz strony skarżącej różnicę pomiędzy kosztami zasądzonymi, a należnymi. Przepis art. 224 P.p.s.a. stanowi, że "jeżeli w toku postępowania sąd nie orzekł o obowiązku ponoszenia kosztów sądowych lub też orzeczeniem nie objął całej kwoty należnej z tego tytułu, postanowienie w tym przedmiocie wyda na posiedzeniu niejawnym wojewódzki sąd administracyjny". Zatem z przepisu tego wynika, że uzupełnieniu w tym trybie mogą podlegać jedynie koszty sądowe. Zaś do kosztów sądowych, zgodnie z treścią art. 211 P.p.s.a., zaliczamy opłaty sądowe i zwrot wydatków. Opłatami sądowymi są wpis i opłata kancelaryjna (art. 212 § 1 P.p.s.a.), zaś do wydatków zalicza się w szczególności należności tłumaczy i kuratorów ustanowionych w sprawie oraz koszty ogłoszeń, diety i koszty podróży należne sędziom i pracownikom sądowym z powodu wykonania czynności sądowych poza budynkiem sądowym, określone w odrębnych przepisach (art. 213 pkt 1 i 2 P.p.s.a.).
Natomiast koszt wynagrodzenia pełnomocnika jest niewątpliwie kosztem postępowania sądowego, ale nie kosztem sądowym. W związku z powyższym rozstrzygnięcie dotyczące kosztów wynagrodzenia pełnomocnika nie mogło być uzupełnione w trybie art. 224 P.p.s.a. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego uzupełnienie wyroku co do kosztów postępowania może nastąpić, co do zasady, na wniosek strony, w trybie art. 157 P.p.s.a. Jednakże uzupełnienie wyroku w tym zakresie może nastąpić tylko wówczas, gdy sąd nie orzekł o kosztach, mimo że strona zażądała ich przyznania we właściwym czasie. Jeżeli zaś sąd orzekł o nich w jakimś zakresie, to stronie przysługuje zażalenie na takie postanowienie (porównaj: postanowienie NSA z dn. 7.03.2008 r., sygn. akt II FZ 681/07, niepubl., postanowienie NSA z dn. 15.03.2005 r., sygn. akt GSK 1334/04, opubl. ONSAiWSA 2005, nr 6, poz. 124, uzasadnienie do uchwały SN z dn. 11.12.1972 r., sygn. akt III PZP 14/72, opubl. OSNC 1972, nr 12, poz. 215)
Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji wadliwie orzekł co do uzupełnienia części kosztów postępowania, albowiem - jak już wyżej wskazano - co do zasady nie mógł tego uczynić w trybie art. 224 P.p.s.a., gdyż tego typu koszty nie mogą być na podstawie tego przepisu uzupełnione. Nie mógł również orzec o kosztach w oparciu o przepis art. 157 § 1 P.p.s.a., albowiem wyrok z dnia 13 marca 2013 r. zawiera już rozstrzygnięcie o kosztach (pkt 3). Zaś wszelkie nieprawidłowości co do wysokości zasądzonych kosztów mogą i powinny być zwalczane w drodze zażalenia, oczywiście w sytuacji gdy strona nie wnosi skargi kasacyjnej przeciwko wyrokowi. W związku z powyższym zaskarżone postanowienie, na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., należało uchylić.