Uzasadnienie
II OZ 604 /09
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 29 maja 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił B. i J. W. przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od wpisu sądowego od zażalenia na postanowienie z dnia 9 marca 2009 r. w przedmiocie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, iż w złożonym wniosku skarżący wykazali, że posiadają mieszkanie o powierzchni 59 m2, nieruchomość rolną o powierzchni 14 arów oraz że utrzymują się z dochodów uzyskiwanych z tytułu działalności gospodarczej, renty oraz umowy o pracę – w kwocie łącznej 6.800 złotych miesięcznie.
Uwzględniając sytuację majątkową i finansową B. i J. W., Sąd pierwszej instancji uznał, iż nie uzasadnia ona przychylenia się do złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy, z uwagi na to, że skarżący są w stanie ponieść koszty postępowania w niniejszej sprawie, a ich uiszczenie nie uniemożliwi im zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych.
W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.- zwanej dalej p.p.s.a.) odmówił przyznania skarżącym prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.
Zażalenie na powyższe postanowienie wnieśli B. i J. W. zaskarżając je w całości i zarzucając mu naruszenie prawa materialnego art. 246 § 1 p.p.s.a. poprzez brak przyznania prawa pomocy w niniejszej sprawie, pomimo wystąpienia przesłanek ustawowych oraz rozbieżność między ustaleniami Sądu podanymi w zaskarżonym postanowieniu, a rzeczywistym stanem rzeczy.
Zdaniem skarżących są oni w trudnej sytuacji materialnej związanej z kryzysem gospodarczym, który dotknął ich osobiście. Nie tylko nie uzyskują obecnie dochodów umożliwiających pokrycie bez uszczerbku kosztów wpisu, ale jeśli sytuacja się nie zmieni, będą zmuszeni zamknąć prowadzoną działalność gospodarczą i zacząć wyzbywać się posiadanego majątku w celu uzyskania środków finansowych na bieżące wydatki życiowe. Ponadto wskazali, że na utrzymaniu skarżących jest również rodzina w związku z tym przyjąć należy, że pokrycie kosztów postępowania, w tym wpisu, w całości wiązać się będzie nieodzownie z uszczerbkiem utrzymania koniecznego dla skarżących, a przede wszystkim najbliższej rodziny.
Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia, ewentualnie o zmianę powyższego postanowienia poprzez przyznanie wnioskowanego prawa pomocy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stwierdzić należy, że dokonana przez Sąd pierwszej instancji ocena finansowej sytuacji skarżących, a tym samym konieczność odmowy przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie jest prawidłowa.
Zwolnienie od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych ma charakter wyjątkowy i muszą za nim przemawiać uzasadnione okoliczności faktyczne wskazujące, że obiektywna sytuacja finansowa strony nie daje jej możliwości poniesienia kosztów sądowych, co w niniejszych okolicznościach faktycznych nie miało miejsca.
We wniesionym zażaleniu skarżący nie wskazali na istnienie takich okoliczności, które pozwalałyby na skuteczne zakwestionowanie oceny dokonanej przez Sąd pierwszej instancji, co do sytuacji materialnej i rodzinnej skarżących. Porównanie ich stanu majątkowego i rodzinnego oraz wysokości wpisu sądowego na zażalenie od postanowienia w przedmiocie wniosku o wstrzymanie wykonania nie budzi wątpliwości co do tego, że są oni w stanie ponieść koszt tego wpisu bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Abstrahując od okoliczności, iż dochody z prowadzonej działalności gospodarczej nie są jedynymi dochodami skarżących, to wskazania wymaga okoliczność, iż nie może być przedmiotem skutecznego zarzutu hipotetyczna, przyszła zła sytuacja finansowa skarżących, skoro przyznanie prawa pomocy uzasadnia tylko taka, aktualna sytuacja finansowa, która wskazuje, iż wnioskodawcy nie są w stanie ponieść kosztów postępowania we wnioskowanym zakresie bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Mając na względzie przytoczone wyżej okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. oddalił wniesione zażalenie jako pozbawione uzasadnionych podstaw.